Μια συνηθισμένη αλλά ευχάριστη κομεντί, για τη συνταγή της επιτυχίας στη ζωή.

CHEF

Σκην.: Τζον Φαβρό

Πρωτ.: Τζον Φαβρό, Σοφία Βεργκάρα, Τζον Λεγκουιζάμο, Έμτζεϊ Άντονι, Σκάρλετ Γιοχάνσον, Ντάστιν Χόφμαν, Μπόμπι Καναβάλε, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ

Ο Καρλ είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους σεφ του Λος Άντζελες, ώσπου μετά από μια αρνητική κριτική, αποχωρεί από το εστιατόριο όπου εργάζεται, συνειδητοποιώντας παράλληλα ότι μέχρι τώρα ικανοποιούσε το αφεντικό του και όχι τον εαυτό του. Στην προσπάθειά του να ξανασταθεί στα πόδια του, επιχειρεί να λειτουργήσει μια καντίνα, απόφαση που θα τον οδηγήσει όχι μόνο στην επαγγελματική ανάκαμψη αλλά και στην επανασύνδεση με τον μικρό του γιο.

Ο Φαβρό συνέβαλε καθοριστικά στη σαρωτική επικράτηση της Marvel και του είδους των υπερ-ηρώων γενικότερα, καθώς οι δύο πρώτες ταινίες του Iron Man που σκηνοθέτησε («Iron Man», 2008 και «Iron Man 2», 2010), έχοντας επιλέξει τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, απέδειξαν ότι ακόμη και με αφανείς ήρωα και πρωταγωνιστή, μια ταινία μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμιο φαινόμενο, συνθήκη που συνεχίζει να χαρίζει επιτυχίες στη Marvel μέχρι σήμερα, όπως απέδειξαν οι «Φύλακες του γαλαξία» («Guardians of the galaxy», Τζέιμς Γκαν) για τους οποίους θα μιλήσουμε σε δύο εβδομάδες.

Έχοντας λοιπόν αφήσει αξιόλογη παρακαταθήκη στο είδος των υπερ-ηρώων, κι αφού επιβίωσε από την τρανταχτή αποτυχία του «Cowboys and aliens» (2011), φέτος επέστρεψε με μια μαγειρική κομεντί που έγραψε ο ίδιος και που παραμένει ευχάριστη, παρότι δεν κάνει πολλά περισσότερα από το να παραλλάσσει μια γνωστή συνταγή.

Συγκεκριμένα, το μοτίβο του αφοσιωμένου κι αυστηρού επαγγελματία που ανακαλύπτει τη συναισθηματική -και ειδικότερα, γονική- πλευρά του χαρακτήρα του, θυμίζει το «Bella Martha» (Σάντρα Νέτελμπεκ, 2001) και το αμερικανικό ριμέικ του, «Έχετε κάνει κράτηση;» («No reservations», Σκοτ Χικς, 2007). Αυτά που προσφέρει το φιλμ του Φαβρό, είναι ένα εύστοχο καστ (έστω κι αν μέλη του, όπως η Γιοχάνσον, μένουν αναξιοποίητα ή απλώς λειτουργούν σαν κράχτες, όπως ο Ντάουνι Τζούνιορ), ο λατινοαμερικανικός χαρακτήρας της ιστορίας, και μια έξυπνη επίλυση μέσα από τη σχέση του ήρωα με τον γευσιγνώστη κριτικό, ο οποίος αποδεικνύεται το καταλυτικότερο στοιχείο στην πλοκή, με δεύτερο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μέσα από το κάστινγκ των κολομβιανών Λεγκουιζάμο και Βεργκάρα, οι οποίοι υποδύονται κουβανούς χαρακτήρες, το μενού που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο Καρλ για ν’ αποκαταστήσει τη φήμη του, και βεβαίως το σάουντρακ που πλημμυρίζει το φιλμ με λατινοαμερικάνικα ακούσματα, το φιλμ μεταδίδει την αγάπη του ήρωα για τη δουλειά του, η οποία ταυτίζεται με τη ζωτικότητα και το ταμπεραμέντο της λατινοαμερικανικής κουλτούρας, το πάθος και ο παρορμητικός της οποίας συνδέονται επίσης με τη ρητορική του φιλμ, που ενισχύει την πίστη στις δυνάμεις του εαυτού μας, στο ρίσκο της αλλαγής και στην περιπέτεια του αγνώστου, προκειμένου να ικανοποιήσουμε όνειρα.

Όσο για τη σχέση σεφ και κριτικού, το σενάριο βρίσκει έναν λειτουργικό τρόπο να εξελίξει την κοινότοπη διαμάχη μεταξύ τους, παρέχοντάς της μια δημιουργική εκτόνωση που επιλύει ευφάνταστα την ιστορία.



ΟΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ 3

THE EXPENDABLES 3

Σκην.: Πάτρικ Χιούζ

Πρωτ.: Σιλβέστερ Σταλόνε, Τζέισον Στέιθαμ, Χάρισον Φορντ, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μελ Γκίμπσον, Γουέσλι Σνάιπς, Κέλαν Λατς, Αντόνιο Μπαντέρας, Ρόντα Ράουζι, Κέλσι Γκράμερ, Τζετ Λι, Ρόμπερτ Ντάβι

Ο Μπάρνι Ρος και ομάδα του έρχονται αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο εχθρό τους, καθώς ο Ρος ανακαλύπτει πως, αντίθετα απ’ ό,τι νόμιζε, ο άνθρωπος με τον οποίον δημιούργησαν τους Αναλώσιμους και πλέον θανάσιμος αντίπαλός του, είναι ζωντανός.

Μετά από τις δύο πρώτες ταινίες του 2010 (Σιλβέστερ Σταλόνε) και 2012 (Σάιμον Γουέστ), αυτή είναι η τρίτη προσθήκη στη σειρά περιπετειών που συγκεντρώνουν τους μεγαλύτερους σταρ ταινιών δράσης της δεκαετίας του ’80 μαζί με νεότερους συναδέλφους τους. Παρότι ο Πιρς Μπρόσναν δήλωσε πρόσφατα ότι έχει συζητήσει με τον παραγωγό των ταινιών, Άβι Λέρνερ, για την πιθανή συμμετοχή του στην επόμενη ταινία της σειράς, το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να μην υπάρξει επόμενη, αφού δυστυχώς για τους συντελεστές της, τρεις εβδομάδες πριν από την έξοδο της φετινής ταινίας στις αμερικανικές αίθουσες, διέρρευσε στο ίντερνετ μια υψηλής ανάλυσης κόπια της, την οποία μέχρι σήμερα έχουν κατεβάσει πάνω από 5.000.000 άνθρωποι, γεγονός που έβλαψε σημαντικά τις εισπράξεις του φιλμ κατά το πρώτο του τριήμερο και καταβαράθρωσε τη μακροπρόθεσμη εμπορική προοπτική του.

Πάντως δεν έχουν αλλάξει πολλά από τις προηγούμενες δύο ταινίες, αντιθέτως κάποια στοιχεία αρχίζουν να επαναλαμβάνονται, όπως το πατρικό ένστικτο του Ρος, το οποίο, όπως και στο δεύτερο φιλμ, ζωντανεύει στην παρουσία των νεότερων μελών της ομάδας.

Περισσότερες ομοιότητες αφορούν μεταξύ άλλων την άφθονη και καταιγιστική δράση, το εντυπωσιακά ανανεωμένο καστ που παραμένει θέλγητρο από μόνο του, το πρόχειρο, προσχηματικό σενάριο που αφήνει ανεκμετάλλευτο αυτό το πρόσφορο καστ, και το θεματικό μοτίβο του πλούσιου διεφθαρμένου αμερικανού που εξαγοράζει τριτοκοσμικούς στρατούς.

Δύο στοιχεία που κρίνω ότι θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, αφορούν τη μεγάλη διάρκεια του φιλμ και τη χρήση ψηφιακών εφέ στις σκηνές δράσης. Η ταινία φτάνει τις 2 ώρες σε διάρκεια, συγκριτικά με τη 1 και 40 των δύο προηγούμενων, κατά τη γνώμη μας αδικαιολόγητα, αφού σκηνές όπως η στρατολόγηση των νέων μελών και οι εκείνες της φλυαρίας του Γκάλγκο θα μπορούσαν να είναι συντομότερες. Όσο για τα εφέ στις σκηνές δράσης, η ταινία παραβλέπει το ότι στη σημερινή εποχή ο πήχης στο είδος της δράσης έχει ανέβει πολύ, ακριβώς λόγω της χρήσης φυσικών εφέ όπου αυτό είναι δυνατό, αντί για ψηφιακές συνθέσεις, οι οποίες όταν χρησιμοποιούνται θα πρέπει να είναι εξαιρετικά αληθοφανείς. Η ταινία κάνει δύο κρίσιμα λάθη ήδη στις πρώτες σκηνές της, προδιαθέτοντας αρνητικά για τη συνέχεια, η οποία τελικά ευτυχώς δεν είναι τόσο απογοητευτική όσο περιμένει κανείς. Η έκρηξη της φυλακής στη σκηνή πριν από τον αρχικό τίτλο δεν είναι ιδιαιτέρως πειστική και κόβεται πριν καν εκτονωθεί τελείως, ενώ η ανατίναξη του ελικοπτέρου στην αμέσως επόμενη σκηνή είναι ακόμη πιο ψεύτικη. Παρά τις ψηφιακές της ευκολίες (ελικόπτερα, κατεδάφιση, διάσωση Ρος κτλ.), ευτυχώς η σεκάνς της κλιμάκωσης αποζημιώνει με μερικά εξαιρετικά φυσικά σταντ (π.χ. το άλμα με τη μοτοσικλέτα), χορταστική δράση και καταστροφή.



SEX TAPE: ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΒΡΑΔΙΑ

SEX TAPE

Σκην.: Τζέικ Κάσνταν

Πρωτ.: Κάμερον Ντίαζ, Τζέισον Σίγκελ, Ρομπ Κόρντρι, Έλι Κέμπερ, Ρομπ Λόου

Ένα παντρεμένο ζευγάρι, κουρασμένο από τη γονικότητα και την οικογενειακή ρουτίνα, αποφασίζει να κάνει βιντεοσκοπημένο σεξ προκειμένου ν’ αναθερμάνει την ερωτική του ζωή. Η συνεύρεσή τους καταγράφεται στο iPad του συζύγου, αλλά το πρόβλημα είναι ότι μεταφέρεται αυτομάτως σε άλλες ταμπλέτες με τις οποίες αυτό είναι συγχρονισμένο. Έτσι, το ζευγάρι πρέπει να βρει έναν τρόπο ν’ ανακτήσει τις συσκευές πριν οι κάτοχοί τους δουν το ερωτικό βίντεο.

Κωμωδία που αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία ανάμεσα στον σκηνοθέτη και το πρωταγωνιστικό δίδυμο Ντίαζ και Σίγκελ, μετά από την «Άτακτη καθηγήτρια» («Bad teacher», 2011), αλλά δυστυχώς δεν είναι εξίσου διασκεδαστική- το αντίθετο μάλιστα, καθώς στερείται εξυπνάδα, ρυθμό και πηγαιότητα. Ο Σίγκελ εμφανώς αδυνατισμένος χάνει το μισό του χιούμορ, γιατί μοιάζει να προσπαθεί να γίνει κάποιος που δεν είναι, στα λίγα λεπτά όπου εμφανίζεται ο Τζακ Μπλακ επισκιάζει όλους τους υπόλοιπους ακόμη κι αν δεν κάνει τίποτε σπουδαίο, ενώ μία από τις πολλές απορίες που γεννά το σενάριο, είναι η εκνευριστική ευκολία με την οποία η Άννι κι ο Τζέι παραλείπουν να δείξουν το μήνυμα του Χάουαρντ στους γονείς του, κάτι που καθιστά άσκοπα τουλάχιστον 10 λεπτά πλοκής.

Αξιοσημείωτο είναι, ότι όλο και συχνότερα παρατηρούνται ταινίες που ενσωματώνουν με σημαντικό ρόλο στην πλοκή τους το ίντερνετ και τις επικοινωνιακές δυνατότητες που προσφέρει. Το «Chef» είναι ένα δεύτερο παράδειγμα αυτή την εβδομάδα, ενώ μέσα στον μήνα είχαμε επίσης δει τα «Το καλοκαίρι της ζωής μας» («Avis de mistral», Ροζ Μπος) και «Το κόλπο της ζωής μας» («The love punch», Τζόελ Χόπκινς), όπου το Skype χρησίμευε συχνά στους ήρωες.