Απολαυστική αμερικανική νεανική κωμωδία.

22 JUMP STREET

Σκην.: Φιλ Λορντ, Κρίστοφερ Μίλερ

Πρωτ.: Τζόνα Χιλ, Τσάνινγκ Τέιτουμ, Ice Cube, Άμπερ Στίβενς, Τζίλιαν Μπελ, Πίτερ Στορμάρε

Αφού κατάφεραν να σταματήσουν την εξάπλωση μιας νέας ναρκωτικής ουσίας σ’ ένα λύκειο, οι αστυνομικοί Τζένκο και Σμιτ αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν μια παρόμοια υπόθεση, αυτή τη φορά σ’ ένα κολέγιο.

Αστυνομική κωμωδία που αποτελεί συνέχεια του «21 Jump Street» (Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ, 2012), διασκευή της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του ’80 με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ. Μετά από την εμπορική επιτυχία της πρώτης ταινίας, μια συνέχεια ήταν αναπόφευκτη και κατά τη γνώμη μας ευπρόσδεκτη, αφού οι Λορντ και Μίλερ έδωσαν μια πολύ διασκεδαστική κωμωδία, βασισμένη στην εξαιρετική χημεία των Χιλ και Τέιτουμ αλλά και στο έξυπνο σενάριο του Μάικλ Μπακόλ, ο οποίος επαναλαμβάνει τα καθήκοντά του στη φετινή ταινία. Όσο για το σκηνοθετικό δίδυμο, απολαμβάνει μια εξαιρετική χρονιά, καθώς τόσο το animation «The Lego movie» όσο και το «22 Jump Street» ξεπέρασαν τις εισπρακτικές τους προσδοκίες.

Όχι άδικα, αφού οι πρωταγωνιστές διατηρούν την εξαιρετική χημεία τους, οι σκηνές δράσης είναι καλογυρισμένες (η αρχική σκηνή πάνω στη νταλίκα είναι θεαματικά ξεκαρδιστική), και κυρίως το σενάριο διαθέτει την εξυπνάδα να παρωδήσει τον εαυτό του αλλά και τη γενικότερη μανία του Χόλιγουντ με τις συνέχειες, προϊόν βεβαίως της οποίας είναι κι η ίδια η ταινία, η οποία δε θα είναι η τελευταία της σειράς, αφού η μεγάλη εμπορική της απήχηση, της εξασφαλίζει τουλάχιστον ακόμα μία συνέχεια, οπότε θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα σκαρφιστούν οι δημιουργοί την επόμενη φορά.

Το σενάριο βασίζει το χιούμορ του κυρίως σε τρεις πυλώνες: στο bromance ανάμεσα στον Σμιτ και τον Τζένκο, στη ‘σικουελίτιδα’ στην οποία οφείλει την ύπαρξή του, καθώς και στις κινηματογραφικές και άλλες καλλιτεχνικές αναφορές που πλημμυρίζουν το φιλμ.

Το bromance των ηρώων (από το brother+romance= η υπερβολικά στενή -με λανθάνοντα ερωτισμό- φιλία ανάμεσα σε δύο άντρες) δεν είναι βεβαίως μια ιδιαιτέρως πρωτότυπη ιδέα, αλλά παραμένει απολαυστική γιατί οι δύο ηθοποιοί παρασύρονται σ’ αυτή με όλη τους τη διάθεση και το ταλέντο, ενσαρκώνοντας ο καθένας έναν διαμετρικά αντίθετο τύπο άντρα (ο Τέιτουμ έναν παραδοσιακό στρέιτ κι ο Χιλ έναν μαλθακό χαζό), που μοιάζουν αταίριαστοι μέσα σε μια -ακόμα και εικονική- ομοφυλοφιλική σχέση (εξαιρετική η σκηνή στον ψυχαναλυτή).

Η αυτο-παρώδηση της ταινίας ως σίκουελ, αρχίζει από την πρώτη συνάντηση των ηρώων με τον διοικητή τους και απογειώνεται στους τίτλους τέλους, όπου παρουσιάζονται με τις εξωφρενικότερες δυνατές ιδέες, όλες οι πιθανές συνέχειες της σειράς, κοροϊδεύοντας ευρηματικά την τυποποίηση και την εξαντλητική εκμετάλλευση μιας ιδέας από τη χολιγουντιανή βιομηχανία.

Οι σινεφιλικές αναφορές έχουν προηγουμένως ξεκινήσει από την πρώτη σκηνή της ταινίας, όπως όταν ο Γκοστ αποκαλεί τον Τζένκο, Εξολοθρευτή, επειδή στέκεται στην οροφή της νταλίκας και σπάει με το χέρι του το παρμπρίζ της. Ανάμεσα στις πολλές άλλες κινηματογραφικές παραπομπές που βρίσκονται διάσπαρτες μέσα στο φιλμ, περιλαμβάνονται η Benjamin J. Hill School for Cinema Studies, που βεβαίως μνημονεύει τον βρετανό κωμικό Μπένι Χιλ, η πρόταση του Τζένκο (Τέιτουμ) να μετατεθούν στο σώμα ασφαλείας του Λευκού Οίκου και η απάντηση του Σμιτ ότι δεν του φαίνεται και τόσο καλή ιδέα, που αναφέρεται εμμέσως στην εμπορική αποτυχία του «Λευκός Οίκος: η πτώση» («White House down», Ρόλαντ Έμεριχ, 2013) με πρωταγωνιστή τον Τέιτουμ, η σκηνή με τους αστακούς που αναπαράγει την παρόμοια από τον «Νευρικό εραστή» («Annie Hall», Γούντι Άλεν, 1977), ο Σμιτ μέσα στην εκτός ελέγχου Λαμποργκίνι φωνάζοντας “Tokyo drift” και μία ακόμη φράση του που παραπέμπουν στη σειρά ταινιών «Fast and furious».

Μουσικός λαβύρινθος

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στους διοργανωτές του μουσικού φεστιβάλ στο Χουδέτσι, που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα για 5η συνεχή χρονιά, με εμπνευστές τον Ρος Ντέιλι και το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος. Εξαιρετική μουσική, έξυπνη αξιοποίηση της τοποθεσίας, πρόθυμη συμμετοχή της τοπικής κοινότητας, θεαματική ανταπόκριση του κοινού. Ο Ντέιλι και ο Λαβύρινθος, ανήκουν στους θησαυρούς της σημερινής καλλιτεχνικής παραγωγής στην Κρήτη, και θα πρέπει να ενισχυθούν με κάθε δυνατό τρόπο, από την τοπική αυτοδιοίκηση και την ίδια την κοινωνία. Ευχόμαστε μακροημέρευση!