
Ένας ακόμη κινηματογραφικός Ηρακλής, κοινός στο θέαμα, φρέσκος στις αντιλήψεις.
ΗΡΑΚΛΗΣ
HERCULES
Σκην.: Μπρετ Ράτνερ
Πρωτ.: Ντουέιν Τζόνσον, Ίαν ΜακΣέιν, Τζον Χερτ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Ρούφους Σούελ
Στην αρχαία Ελλάδα, ο Ηρακλής ηγείται μιας ομάδας μισθοφόρων, που καλούνται από τον βασιλιά της Θράκης, Κότυ, να απωθήσουν έναν κατακτητή που απειλεί να καταλάβει το βασίλειο. Όμως στην πορεία, φανερώνεται ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα παρουσιάζει ο Κότυς.
Μετά από το «Ηρακλής: η αρχή του θρύλου» («The legend of Hercules», Ρένι Χάρλιν), αυτή είναι η δεύτερη φετινή περιπέτεια με τον ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, Ηρακλή, γραμμένη από τον ελληνικής καταγωγής Ίβαν Σπιλιωτόπουλο και τον Ράιαν Κόνταλ. Μια συνηθισμένη περιπέτεια εποχής με έναν ιδανικό πρωταγωνιστή, από έναν χωρίς έμπνευση διεκπεραιωτή σκηνοθέτη και μια εκλογικευμένη σεναριογραφική προσέγγιση του μύθου.
Οι δύο ταινίες μοιράζονται την ίδια κεντρική σεναριακή ιδέα, που θέλει τον Ηρακλή να
αποκαθιστά τη νομιμότητα σ’ ένα βασίλειο, απομακρύνοντας τον μοχθηρό ηγεμόνα του. Από ‘κει και πέρα η ταινία του Χάρλιν παραμένει φτηνή και πρόχειρη, ενώ τουλάχιστον αυτή του Ράτνερ διαθέτει ικανή αξία παραγωγής ώστε να εξασφαλίζει ευπαρουσίαστα εφέ και σκηνές δράσης. Μία ακόμη αξιοσημείωτη διαφορά ανάμεσα στις δύο ταινίες, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον μύθο, ειδικότερα το θρησκευτικό και υπερφυσικό στοιχείο του. Η ταινία του Χάρλιν προσφέρει μια ιστορία καταβολών του ήρωα, στην οποία ενσωματώνεται ένας από τους 12 άθλους (το λιοντάρι της Νεμέας) και η θρησκευτικότητα αποτελεί θετικό στοιχείο του σεναρίου, καθώς η παρουσία των θεών προωθεί την πλοκή και ενισχύει τους ήρωες.
Αντιθέτως, το φιλμ του Ράτνερ επιλέγει να απομυθοποιήσει την ιστορία και να παρουσιάσει μια αληθοφανέστερη εκδοχή της. Πρόκειται για μια τακτική που κατά καιρούς το Χόλυγουντ έχει εφαρμόσει και σε άλλους πολύ γνωστούς λαϊκούς ήρωες, όπως ο βασιλιάς Αρθούρος στο
ομώνυμο «Βασιλιάς Αρθούρος» («King Arthur», Αντουάν Φούκουα, 2004) και ο Ρομπέν των Δασών στο «Robin Hood» (Ρίντλεϊ Σκοτ, 2010), ενώ η επιλογή να εξοβελιστούν οι ολύμπιοι θεοί και τα υπερφυσικά στοιχεία από την ιστορία θυμίζει την παρόμοια τακτική στην «Τροία» («Troy», Βόλφγκανγκ Πίτερσεν, 2004).
Έτσι λοιπόν, ο πιο πρόσφατος «Ηρακλής» απαξιώνει και αποκηρύσσει τη θρησκευτικότητα, προτιμώντας μια πιο μοντέρνα και προοδευτική ρητορική, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχουν υπερφυσικές δυνάμεις και πλάσματα, όπως Κένταυροι, ενώ η δύναμη των ανθρώπων δεν πηγάζει από κάποιον εξωτερικό και μάλιστα υπερφυσικό παράγοντα, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό, την αυτοπεποίθησή τους (βλ. τον ενθαρρυντικό λόγο του Αμφιάραου προς τον Ηρακλή).
Το σενάριο δεν αποφεύγει απλώς να συμπεριλάβει το υπερφυσικό στοιχείο, αλλά στοχευμένα κι επανειλημμένα απορρίπτει την πεποίθηση για την ύπαρξή του (βλ. την επίθεση των υποτιθέμενων Κενταύρων). Αναλόγως, οι άθλοι του ήρωα ανάγονται σε ψυχολογικά κίνητρα και κοινωνικές συνθήκες, είτε ως προσωπικοί εφιάλτες (π.χ. ο Κέρβερος), είτε ως μέσο ‘προώθησης’ του brand Ηρακλής και της ομάδας του, όλοι μισθοφόροι που αναζητούν μια καινούρια πληρωμένη αποστολή. Ωστόσο, παρότι στο πλαίσιο της ‘ρεαλιστικότερης’ προσέγγισης τού αποδίδεται η πεζή ιδιότητα του μισθοφόρου, ο ηρωισμός του Ηρακλή δεν υπονομεύεται, καθώς η πλοκή τον οδηγεί τελικά να επιβεβαιώσει τον θρύλο που τον ακολουθεί, αποδεικνύοντας τη δικαιοσύνη, τη γενναιότητα και τη δύναμή του.
Ο ΘΥΡΩΡΟΣ
MIENTRAS DUERMES
Σκην.: Χάουμε Μπαλαγκουέρο
Πρωτ.: Λουίς Τοσάρ, Μάρτα Ετούρα, Αλμπέρτο Σαν Χουάν
Κάθε βράδυ, ο θυρωρός μιας πολυκατοικίας αναισθητοποιεί μια όμορφη ένοικο του κτηρίου και κοιμάται δίπλα της στο κρεβάτι της, χωρίς εκείνη να αντιλαμβάνεται οτιδήποτε, με στόχο να της καταστρέψει σταδιακά τη ζωή.
Ισπανικό θρίλερ που προβάλλεται στην Ελλάδα με καθυστέρηση 3 χρόνων, καθώς στην Ισπανία και σε άλλες χώρες έχει κυκλοφορήσει από το 2011. Πρόσφορη ιδέα, καλή ηθοποιία και μυστηριώδης ατμόσφαιρα, αλλά ένα σενάριο παραμελημένο σε σημεία, όπως το κίνητρο του θυρωρού, και σκηνοθετική ευκολία στον τρόπο με τον οποίο αυτός αποφεύγει να γίνει αντιληπτός από τα θύματά του, είτε όταν τα ναρκώνει, είτε όταν απειλεί να ρίξει από το μπαλκόνι ένα μικρό κορίτσι που φωνάζει στη μέση της νύχτας, αφού προηγουμένως έχει διαρρήξει το διαμέρισμά του κι έχει ναρκώσει όλη την οικογένειά του καθώς κοιμάται.

