Της Κατερίνας Μυλωνά

“Επί 55 χρόνια καταγγέλλω την Πολιτεία, με σεβασμό”

Ο μεγάλος δημιουργός Κώστας Χατζής μιλά στην “Π”

"Oι καλλιτέχνες δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ρίζες μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε και να νομίζουμε, επειδή έπιασε το φτυαράκι μας λίγο νερό, ότι είμαστε ο Μπετόβεν ή οτιδήποτε άλλο "

"Το άσχημο ή το κακό είναι ότι αυτά τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι ρετρό, γιατί αυτά που γίνονταν τότε τα λέγαμε τότε. Αλλά να είναι διαχρονικά είναι κρίμα, δεν έχει διορθωθεί σχεδόν τίποτα από τότε μέχρι σήμερα"

Γράφηκαν πριν από 40 χρόνια, κι όμως οι στίχοι τους είναι σα να δημιουργήθηκαν χθες.

Τα τραγούδια του Κώστα Χατζή, με τα οποία καταγγέλλει τα κακώς κείμενα της Πολιτείας, είναι διαχρονικά, κάτι που στεναχωρεί τον ίδιο καθώς, όπως λέει, στην «Π», θα ήθελε οι τότε καταστάσεις να μην επαναλαμβάνονταν και σήμερα. Ο Κώστας Χατζής συναντάται επί σκηνής με τη Μαρινέλλα στη συναυλία με τίτλο «Σύνορα ...Αυτή... η αγάπη δεν γνωρίζει» που θα γίνει απόψε στις 9.30 στο γήπεδο του ΟΦΗ.

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, μιλά στην «Π» για το τραγούδι του τότε και του σήμερα.

Μιλήστε μας για τη επανένωση με τη Μαρινέλλα επί σκηνής.

«Ο κόσμος θα ακούσει τη δουλειά που είχα κάνει πριν 37 με 38 χρόνια. Είχε πρόλογο, είχε γίνει από το 1970 με 71 που συναντηθήκαμε για να κάνουμε αυτή την παρουσίαση, αυτό το είδος μπαλάντας που θα τραγουδούσε η Μαρινέλλα και για αυτό το είπα ρεσιτάλ.

Για εκείνη έχουν γράψει μεγάλοι μουσουργοί, όπως οι Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος, πολλοί σπουδαίοι συνθέτες, αλλά όχι αυτό το είδος του κοινωνικού περιεχομένου που αναφέρεται σε ανθρώπινα δικαιώματα, ανθρώπινα καθήκοντα, γίνεται καταγγελία στην Πολιτεία με σεβασμό.

Αυτό είχε το ρεσιτάλ και για αυτό το ονόμασα ρεσιτάλ, επειδή θα τραγουδούσε τέτοιου είδους μπαλάντες.

Υπήρχε και η λογοκρισία και το μαζεύαμε το ’75 , μετά που είχαμε μαζέψει το υλικό το ‘76 το παρουσιάσαμε και έχει όλες τις εκφράσεις της ζωής. Αναφέρεται σε σάτιρα, σε κοινωνικό τραγούδι, σε καταγγελίες, οραματικό τραγούδι, όχι το ερωτικό.

Το ότι

συναντηθήκαμε τώρα ήταν πάρα πολύ σπουδαίο γιατί μπόρεσε να το ακούσει πάρα πολύς κόσμος ενώ όταν το είπαμε έκανε επιτυχία σα δίσκος, κάναμε λίγες παρουσιάσεις ενώ και πέρσι και φέτος κάναμε παρουσιάσεις».

Είναι σα να μην πέρασε μια μέρα και στην ανταπόκριση του κόσμου και στο νόημα των τραγουδιών.

«Το άσχημο ή το κακό είναι ότι αυτά τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι ρετρό, γιατί αυτά που γίνονταν τότε τα λέγαμε τότε. Αλλά να είναι διαχρονικά είναι κρίμα, δεν έχει διορθωθεί σχεδόν τίποτα από τότε μέχρι σήμερα. Η Μαρινέλλα θα τραγουδήσει το ρομαντικό στοιχείο και θα πει και κάποια κοινωνικά τραγούδια. Εγώ, όμως, αναφέρομαι σε όλες αυτές τις πτυχές για τις οποίες μίλησα προ ολίγου. Εκείνη, στα τραγούδια που έχει διαλέξει, έχει μια τρυφερότητα ενώ από μένα είναι πιο σκληρές οι καταγγελίες».

Όσο αφορά στο χώρο της μουσικής, αναπολείτε εκείνη την εποχή ή πιστεύετε ότι και σήμερα δημιουργούνται όμορφα τραγούδια που θα μείνουν;

«Αυτό δεν το ξέρω. Έχουν γράψει καταπληκτικά πράγματα, υπάρχουν καταπληκτικοί συνθέτες, τραγουδιστές, αλλά εγώ δε συμφωνώ καθόλου με το συντακτικό που χρησιμοποιούν και με τα νοήματα που έχουν. Εκείνη την εποχή και επί 55 χρόνια αναφέρομαι στα ανθρώπινα δικαιώματα, τα ανθρώπινα καθήκοντα, καταγγέλλω την Πολιτεία με σεβασμό. Δυστυχώς, όπως και τότε και τώρα έχουμε ίδια ρουτίνα σε όλη τη χώρα, είναι τα ίδια πράγματα. Υπάρχουν σπουδαίοι συνθέτες, στιχουργοί αλλά αναφέρονται πιο πολύ στον ερωτικό χώρο, λένε κοινωνικό τραγούδι, χωρίς να τονίζουν την καταδυνάστευση που υπάρχει από την Πολιτεία και κάπου δείχνουν και στο ερωτικό τραγούδι μια παθητικότητα. Όχι, όμως, ότι δε γράφουν ωραία πράγματα. Ίσως, να κάνω και λάθος γιατί εγώ είμαι 55 χρόνια αλλά είμαι μονόχνοτος. Αναφέρομαι συνέχεια σε αυτές τις καταστάσεις με διαφόρους τρόπους, κάνω σάτιρες, αυτοσαρκάζομαι. Με αυτό δείχνω ότι οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ρίζες μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε και να νομίζουμε, επειδή έπιασε το φτυαράκι μας λίγο νερό, ότι είμαστε ο Μπετόβεν ή οτιδήποτε άλλο. Φοβάμαι ότι διαιωνίζουμε τη διαφθορά, νομίζουμε ότι είμαστε οι άφταστοι.

Δεν είναι έτσι, όμως. Ξεχνάμε τις ρίζες μας, ξεχνάμε μέχρι χθες που σκυλοπεινάγαμε και λέμε και κάνουμε πράγματα που δεν είμαστε πλέον χρηστοί στο χώρο αυτό. Στα τραγούδια που θα ακούσετε με διαφόρους τρόπους, με έμμεσο τρόπο, αναφέρομαι σε αυτές τις καταστάσεις».