Στην πρώτη σελίδα του στο Facebook έχει τον Ο.Φ.Η., την Κνωσό και τον Ξυλούρη. Από το παράθυρό του όμως βλέπει… Florida. Την όμορφη πλευρά της χώρας, γιατί πέρασε και πολύ δύσκολα.
Ο λόγος για τον ομογενή Γιάννη Αποστολάκη, που έφυγε από τον Κατσαμπά στα 22 του χρόνια για να φτιάξει τη ζωή του στην Αμερική.
“Από μικρός έβλεπα τα καράβια στην Τρυπητή να φεύγουν κι έλεγα κάποια μέρα θα είμαι κι εγώ μέσα” λέει ο Γιάννης Αποστολάκης στην “Π”, την οποία διαβάζει καθημερινά στην ηλεκτρονική της μορφή, μέσα από τις δυνατότητες που του δίνει το διαδίκτυο.
Πατέρας πλέον δύο παιδιών μιας κόρης καθηγήτριας Ιστορίας της Τέχνης και ενός γιου, υπεύθυνου στον τομέα του Real Estate, ο Γιάννης Αποστολάκης, ζει κάποιες από τις ανέμελες στιγμές της ζωής και την ηρεμία, ενός παράδεισου της Αμερικής, όπως ο ίδιος υποστηρίζει. Έχει το φορτηγάκι του και κάνει διανομές φρούτων και λαχανικών σε ελληνικά εστιατόρια. Του αρκεί να δουλεύει πέντε ώρες την ημέρα.
“Δεν χρειάζομαι παραπάνω για να είμαι ευτυχισμένος” λέει ο ίδιος. “Τα παιδιά μου πήραν το δρόμο τους, το άγχος μου είναι μικρότερο”.
Το ταξίδι
Στα 22 του χρόνια έφυγε για τη Νέα Υόρκη αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Ήξερε πως αυτό που ήθελε δεν βρισκόταν στην Ελλάδα, αλλά κάπου στο εξωτερικό.
Έφυγε λοιπόν για τη Νέα Υόρκη και κατάφερε να πιάσει δουλειά ως ξυλουργός. Αυτό που ήξερε να κάνει καλά. Και η ζωή του κυλούσε αρκετά ήρεμα, χωρίς κάποιο κόπο και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο άγχος.
Το 1992 η κρίσης χτυπά το Μαϊάμι και η τύχη στον ίδιο την πόρτα. Ένας φονικός τυφώνας καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του και οι ανάγκες για ξυλουργούς στο Μαϊάμι πάρα πολλές. Έτσι αφήνει την κουραστική και απρόσωπη Νέα Υόρκη και αλλάζει πολιτεία, προκειμένου να βρει μια πιο σίγουρη και κυρίως πιο προσοδοφόρα εργασία. Εκεί, δουλεύοντας για να στήσει ξανά το Μαϊάμι, ταξιδεύει λίγο βορειότερα, σε μια προσπάθεια διαρκούς αναζήτησης.
Η μοίρα τον γνωρίζει με ιδιοκτήτες ελληνικών εστιατορίων. Και το αίμα στις φλέβες του αρχίζει να χτυπά ελληνικά. Εκεί βλέπει πως μπορεί να κάνει κάποια στροφή στην καριέρα του, μπορεί να προμηθεύει με φρούτα, λαχανικά και πρώτες ύλες, εστιατόρια Ελλήνων.
Οι δουλειές πηγαίνουν καλά. Κι ακόμα καλύτερα είναι τα έσοδα, σε μια Πολιτεία που τα πάντα είναι περισσότερο ανθρώπινα και οικονομικά.
Παίρνει μεγάλο φορτηγό, κάνει διανομές, σπουδάζει τα παιδιά του και αγοράζει ένα μεγάλο διαμέρισμα για να ζει.
Όταν η κρίση χτυπά την πόρτα
Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα στην Αμερική. Ο Γιάννης Αποστολάκης, μπορεί να μην ήταν από τους άτυχους που δυσκολεύτηκαν να πατήσουν γερά στα πόδια τους σε μικρή ηλικία, ήταν όμως από τους άτυχους της κρίσης. Το 2008 η κρίση χτυπά τους πάντες. Χτυπά και τον ίδιο. Κι έτσι αναγκάζεται να πουλήσει το φορτηγό και το σπίτι του και να τα αρχίσει όλα από την αρχή.
Εποχές πολύ δύσκολες. Ο Γιάννης πηγαίνει στο ενοίκιο, ζορίζεται οικονομικά, αλλά σιγά - σιγά ανακάμπτει. Μετά από δύο δύσκολα χρόνια, έχει πια το δικό του μικρό φορτηγάκι κι ένα σπίτι να ενοικιάζει.
Η αισιοδοξία
Με το χαμόγελο στο στόμα και πάντα χαλαρός, ο Γιάννης Αποστολάκης απολαμβάνει το σπίτι του στη Φλόριντα και την κόρη του που πρόσφατα παντρεύτηκε έναν Ιταλό από τη Νέα Υόρκη. Έχει επιστρέψει στο ησυχαστήριο του κι αισθάνεται πολύ καλά.
“Έχω ένα σπίτι που πληρώνω 600 δολάρια το μήνα, αλλά έχει την πισίνα του, το ιδιωτικό γήπεδο γκολφ και μια θέα φανταστική” λέει.
“Πολύ σύντομα πιστεύω θα καταφέρω να ξαναπάρω δικό μου σπίτι” προσθέτει και διευκρινίζει:
“Η κρίση σε εμάς ήταν πολύ σκληρή, αλλά στην Αμερική, αν δουλέψεις σκληρά δύο χρόνια, μπορείς να τα ξαναβγάλεις πέρα. Δεν είμαστε ακόμα πολύ καλά, αλλά βρισκόμαστε σε φάση που ανεβαίνουμε. Κι εδώ στη Φλόριντα, όλα θυμίζουν έναν Παράδεισο. Οπότε είμαστε καλά”.
