
Αφιερωμένη στον έρωτα είναι η θεατρική παράσταση Αmor est ( Αγάπη είναι…) της Δέσποινας Σιδηροπούλου που παρουσιάζεται την Δευτέρα 14 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Δήμου Ηρακλείου.
Η σκηνοθέτις της παράστασης μιλά στην «Π» για τον έρωτα, την αυτογνωσία και το θέατρο.
Θέλετε να στείλετε κάποιο μήνυμα στους θεατές με την επιλογή του συγκεκριμένου έργου;
«Το θέμα της παράστασης είναι ο έρωτας και την ίδια στιγμή η αφορμή για ένα βαθύ υπαρξιακό ταξίδι. Γιατί ο έρωτας είναι κατάσταση της ύπαρξης και πρωταρχική της ανάγκη. Το αρχέτυπο του θηλυκού και του αρσενικού, υπάρχει στα κύτταρα μας πέρα από το φύλο και τη σεξουαλική μας ταυτότητα. Ο έρωτας είναι ένα μυστήριο, που κλείνει μέσα του την βαθιά επιθυμία του ανθρώπου να βρεθεί στην ένωση και στην χωρίς όρους αγάπη. Στην ένωση με Ποιον; Σε ποια αγάπη; Οι ερωτευμένοι ποθούμε, ζητάμε αποκλειστικότητα, διάρκεια, εμπιστοσύνη, ελευθερία. Από ποιον τα ζητάμε; Πόσο δίνουμε στον εαυτό μας όλα αυτά που αναζητoύμε από τον άλλο;»
Τι ρόλο πιστεύετε πως παίζει ο έρωτας στη ζωή των Ελλήνων, την περίοδο της κρίσης;
«Ο σπουδαίος και αγαπημένος μου Ρώσος σκηνοθέτης Α. Ταρκόφσκι έχει γράψει: « Η αποξένωση μας από καθετί πνευματικό μόνο τέρατα μπορεί να γεννήσει».
Οι άνθρωποι έχουν οδηγηθεί στο φόβο και η κρίση τροφοδοτεί τον φόβο. Στον έρωτα δεν φοβόμαστε. Όταν είσαι ερωτευμένος μπορείς να κάνεις τα πάντα! H κρίση για μένα είναι μία ευκαιρία να μας κοιτάξουμε με ειλικρίνεια και να αναλογιστούμε την δική μας ευθύνη.
Ο έρωτας είναι η ενέργεια της δημιουργίας και πάντα αλλά πόσο μάλλον σε μια τέτοια ιστορική περίοδο εμπεριέχει το ρίσκο για τη ζωή. Στον έρωτα, όπως και στην κρίση, καλούμαστε επίσης να πάρουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Δεν είναι ο άλλος αυτός που φταίει για ό,τι συμβαίνει στη δική μας ζωή. Παίρνοντας την ευθύνη μας, συνδεόμαστε με τη δύναμή μας, αναπνέουμε, γινόμαστε κύριοι των επιλογών μας, ρισκάρουμε να ζήσουμε, ρισκάρουμε να εμπιστευτούμε, ρισκάρουμε να αγαπήσουμε».
Οι θεατές ανακαλύπτουν στοιχεία του εαυτού τους και της σχέσης τους μέσα από το έργο;
«Είναι μια ερώτηση που ο ίδιος ο θεατής μπορεί να δώσει την απάντηση καλύτερα. Στόχος πάντως του έργου είναι ο θεατής να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του μέσα στους ήρωες και στις καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται. Όλοι, ο καθένας με το δικό του τρόπο, έχουμε βιώσει τον έρωτα και όλα τα συναισθήματα που φέρνει: χαρά, ευδαιμονία, ζήλεια, πόνο, θυμό... Ανεξάρτητα από το είδος και τη μορφή της σχέσης, ο έρωτας και ό,τι προκαλεί είναι πανανθρώπινος, και η αφήγησή του μέσα από το έργο μας επιτρέπει σε κάθε θεατή, οποιασδήποτε ηλικίας, φύλου, κοινωνικής θέσης ή ταυτότητας, να ταυτιστεί και να ανασύρει δικές του προσωπικές μνήμες, ακόμα και ξεχασμένες. Αυτός άλλωστε είναι και ο ρόλος του θεάτρου: να επιτρέψει στο θεατή να συνδεθεί μέσω των ηρώων με δικές του εμπειρίες».
“Ο δρόμος της αυτογνωσίας”
Ήταν ένα ταξίδι στην αυτογνωσία η προετοιμασία της παράστασης;
«Ο ηθοποιός είναι και αυτός ένας άνθρωπος που έχει χτίσει τις άμυνες του, την πανοπλία του, και καλείται μέσα από τη θεατρική διαδικασία να τη σπάσει για να μπορέσει να βρεθεί στο «είμαι ο ρόλος» και όχι στο «παίζω το ρόλο». Αυτός είναι για μένα ο δρόμος της αυτογνωσίας: να συναντηθούμε με τον εαυτό μας, να αναμετρηθούμε μαζί του με στόχο να βρεθούμε στο βαθύτερο κομμάτι του είναι μας και να γίνουμε ένα με την αυθεντικότητά μας. Πόσο μάλλον σε μια παράσταση σαν κι αυτή, που η πρώτη της ερώτηση είναι «Ποιος είσαι;» και η τελευταία «Ποιος είμαι;».
“Το θέατρο εμπεριέχει την αλήθεια της στιγμής, την οποία σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ”
Ποια είναι σήμερα η σχέση του κόσμου με το θέατρο;
«Είναι μια αίσθηση που έχω τον τελευταίο καιρό, ότι όλο και περισσότερο οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να συνδεθούν με τη δημιουργία και όλες τις μορφές έκφρασης. Το θέατρο εμπεριέχει την αλήθεια της στιγμής, την οποία σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Και είναι πολύ ενθαρρυντικό που όλο και πιο πολύ οι άνθρωποι επιλέγουν το θέατρο σαν μια έξοδο από την καθημερινότητα τους. Φέτος έχασα δύο παραστάσεις που ήθελα να δω, επειδή δεν βρήκα εισιτήριο. Και χάρηκα!»
Οι συντελεστές της παράστασης
Συντελεστές της παράστασης:
Σύλληψη- σκηνοθεσία: Σιδηροπούλου Δέσποινα, κείμενο: “Γράμματα στον Ελικώνα” της Μαρίνας Τσβετάγιεβα, μετάφραση: Κονδυλάκη Δήμητρα, ερμηνεία- συνδημιουργία: Στράτος Παλαιολόγος, Κωνσταντίνος Ρεπάνης, Έλλη Χατζεϊπίδου, Βασιλική Κακοσσαίου, κίνηση: Φώτης Νικολάου, Χρήστος Παπαδόπουλος, πρωτότυπη μουσική: Στέλιος Σιδηρόπουλος, σκηνικά- κοστούμια: Μάνος Ανδρέου, φωτισμοί: Βαγγέλης Καλαιτζής, visual: Παντελής Φραντζής.
Μια τυχαία ερωτική συνάντηση που γίνεται αιώνια
Η παράσταση αντλεί το υλικό της από την ερωτική επιστολογραφία “Γράμματα στον Ελικώνα” της σπουδαίας Ρωσίδας ποιήτριας, Μαρίνας Τσβετάγιεβα. Η δύναμη αλλά και η αδυναμία του έρωτα, η ζωή που κυριαρχεί μέσα του, οι αντιθέσεις του και η διαίρεση του σε αρσενικό και θηλυκό, λίγο και πολύ, όλα αυτά αναδύονται πολύ γλαφυρά μέσα στο κείμενο της παράστασης:
“Ούτε καν ξέρω: Είστε στη ζωή μου; Στις εκτάσεις της ψυχής μου - όχι. Αλλά εκεί, στις όχθες της ψυχής, σε αυτό το ορισμένο ανάμεσα σε: γη και ουρανό, ψυχή και σώμα, σκύλο και λύκο, πριν τον ύπνο, μετά το όνειρο, εκεί όπου “εγώ δεν είμαι πια εγώ, κι ο σκύλος μου δεν είναι πια δικός μου”, εκεί όχι μόνο είστε, αλλά είστε μόνο εσείς να μ’ αγαπάτε πολύ, να μ’ αγαπάτε ωραία, να μ’ αγαπάτε διαφορετικά! Πάντοτε ήθελα να μ’ αγαπούν-όπως είμαι-γι αυτό που είμαι-επειδή είμαι. Όχι γι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, θα μπορούσα, θα όφειλα ή θα είχα οφείλει να είμαι. Να μ’ αγαπούν, εμένα, κι όχι το ιδανικό και ψεύτικο πλάσμα που πλάθει με τη φαντασία του και ο τελευταίος ποιητής της σειράς που γίνεται ο κάθε ερωτευμένος”.
Στον έρωτα αρσενικό και θηλυκό, δύναμη και αδυναμία, ποίηση και ζωή είναι αξεδιάλυτα ενωμένα. Στην παράσταση, δύο άνδρες και δύο γυναίκες άλλοτε ως αφηγητές και άλλοτε ως ήρωες, άλλοτε ως μονάδες, άλλοτε ως ζευγάρια και άλλοτε ως χορός, ξεδιπλώνουν επί σκηνής την μία τυχαία ερωτική συνάντηση που γίνεται η αιώνια ερωτική συνάντηση. Η ερωτική ιστορία όλων μας, πέρα από τα γεγονότα. Μία κατάδυση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής που δεν έπαψε ποτέ να αναζητάει τον έρωτα. Το πρόσωπο είναι μόνο η αφετηρία. Ποιόος είναι ο άλλος; Τι αναζητούμε μέσα από τον άλλο; Με τι θέλουμε να συναντηθούμε; Πού κατοικεί η αγάπη; Αγάπη είναι…; Οι πόρτες του χρόνου και του χώρου ανοίγουν. Το εδώ γίνεται εκεί και το τώρα γίνεται πάντα. Το φως είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη σκιά, το πέταγμα με την πτώση. Στον έρωτα όλα είναι δύο και όλα τείνουν να γίνουν ένα.
Η παράσταση είναι πιο κοντά στο είδος του Divised Theatre (θέατρο της επινόησης). Το κείμενο της ποιήτριας είναι η πηγή μέσα από την οποία προκύπτουν οι προσωπικές ομολογίες των ερμηνευτών και τα νήματα της πλοκής.
Η παράσταση θα δοθεί στο μικρό κηποθέατρο “Μ. Χατζιδάκις” (είσοδος από Λ. Πλαστήρα) στις 9.30 το βράδυ.
Θέατρο, μουσική, κινηματογράφος
• Αποφοίτησε με άριστα από την ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «ΑΡΧΗ» (1998)
• Εργαστήριο φωνητικής και υποκριτικής της Άντζελας Μπρούσκου (1995-1999)
• Σχολή Δημοσιογραφίας «ΜΠΟΝΑ» (1991-1993)
Επαγγελματική εμπειρία
Θέατρο ως ηθοποιός:
- 2010 Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη - «Βαλς» της χορογραφικής ομάδας X-it του Φώτη Νικολάου
- 2009 Θέατρο Αγγέλων Βήμα - «Ο Επαγγελματίας» του Ν. Κοβάσεβιτς (σκηνοθεσία Πηγή Δημητρακοπούλου)
- 2004 Θέατρο Αργώ - «Νέο Αίμα» της Μ. Κάλμπαρη (σκηνοθεσία Μ. Κάλμπαρη)
- 2003 Θέατρο Αργώ - «Αμαρτίες και πταίσματα» της Ν. Μάμετ (σκηνοθεσία Α. Τομπούλη)
2002 Θέατρο Τεχνοχώρος υπό σκιάν - «Το Νησί των Σκλάβων» του Μαριβώ (σκηνοθεσία Μ. Λ. Παπαδοπούλου)
2001 Θέατρο Φούρνος - «Θάλαμος Αποσυμπίεσης» του Μ. Αζαμα (σκηνοθεσία Μ. Λ. Παπαδοπούλου)
- 1999 Ανοιχτό Θέατρο Ζακύνθου - «Η Κόρη του Ραπατσίνι» του Ο. Πάζ (σκηνοθεσία Μ. Λ. Παπαδοπούλου)
- 2002 Θέατρο Δανδουλάκη - Χοροθεατρική παράσταση «Sputnik» (χορογραφία Φ. Νικολάου και Β. Παπαχρήστου)
Επίσης συμμετείχε:
• στις συναυλίες του συγκροτήματος Stereo Nova (κίνηση / χορός 1996 – 1997)
• στη συναυλία του Μ. Δέλτα ( Ρόδον 2003, τραγούδι)
Θέατρο ως σκηνοθέτης:
- 2006 Βοηθός Χορογράφου στην Χοροθεατρική Παράσταση «Ενάτη Ώρα» του Φ. Νικολάου (Ομάδα X-it) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
- 2006 Θέατρο Αργώ - «Το Μεγάλο Ταξίδι του Μικρού Γίγαντα» της Μ. Κάλμπαρη
- 2005 Περιοδεία σε σχολεία - «Η Ραψωδία των Σκουπιδιών» (παραγωγή Θέατρο Αργώ)
- 2004 Θέατρο Αργώ (Παιδική Σκηνή) - «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος» της Μ. Κάλμπαρη
- 2003 Θέατρο Αργώ (Παιδική Σκηνή) - «Το Κόκκινο Σκουφί» της Μ. Κάλμπαρη
- 2002 Θέατρο Επί Κολωνω - «Υπηρέτριες» του Ζ. Ζενέ
Κινηματογράφος - τηλεόραση:
• Συμμετοχή στην τηλεοπτική σειρά «Το 10» του Μ. Καραγάτση σε σκηνοθεσία της Π. Δημητρακοπούλου
• Συμμετοχή στην τηλεοπτική σειρά «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη
• Συμμετοχή στην Μ. Μήκους ταινία «Η Χήρα του Στρατηγού» σε σκηνοθεσία του Δ. Καννελόπουλου
• Συμμετοχή στην ταινία «Υπογραφή» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου
Άλλες πληροφορίες:
2008-2013 Δίδαξε υποκριτική στη δραματική σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά
2010 Σκηνοθέτησε το βιντεοκλιπ του τραγουδιού She’s a boy του Μιχάλη Δέλτα
2005 Σκηνοθέτησε το βίντεο της συναυλίας του Μ. Δέλτα στο Club 22.

