Τέτοιο υπερθέαμα, δύσκολα αφανίζεται.

TRANSFORMERS 4: ΕΠΟΧΗ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ

TRANSFORMERS: AGE OF EXTINCTION

Σκην.: Μάικλ Μπέι

Πρωτ.: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Νίκολα Πελτς, Τζακ Ρέινορ, Στάνλεϊ Τούτσι, Κέλσι Γκράμερ

Πέντε χρόνια μετά από τα γεγονότα που ισοπέδωσαν το Σικάγο, η CIA έχει βάλει στόχο ν’ εξαφανίσει τα Transformers από τον πλανήτη. Ο Κέιντ είναι ένας μηχανικός που βρίσκει κατά λάθος τον Όπτιμους Πράιμ σκουριασμένο, διαλυμένο και ανενεργό, και αποφασίζει να τον πάρει σπίτι του για να τον επισκευάσει. Μαζί θα πρέπει ν’ αμυνθούν όχι μόνο ενάντια στη CIA αλλά και στον Lockdown, ένα Transformer που έχει αποστολή να αιχμαλωτίσει τον Όπτιμους.

Τέταρτη ταινία στη σειρά που μεταφέρει στον κινηματογράφο τα ομώνυμα παιχνίδια της Hasbro, μετά από την πρώτη τριλογία που περιλαμβάνει τα «Transformers» (2007), «Transformers: η εκδίκηση των ηττημένων» («Transformers: revenge of the Fallen», 2009) και «Transformers 3» («Transformers: dark of the moon», 2011), όλα σε σκηνοθεσία του Μπέι, ο οποίος είχε δηλώσει μετά την τρίτη ταινία ότι δεν προτίθετο να επιστρέψει για μια τέταρτη, αλλά προφανώς η Paramount δεν τσιγκουνεύτηκε- και δεν την αδικούμε. Οι ταινίες της σειράς μπορεί να έχουν αδιάφορους ανθρώπινους χαρακτήρες, άγαρμπο χιούμορ και σενάρια μπερδεμένα σε αδικαιολόγητο βαθμό, αλλά αποτελούν μοναδικής ποιότητας θέαμα καταστροφής, καθώς ο σκηνοθέτης είναι ίσως ο καλύτερος ενορχηστρωτής καταστροφής στο Χόλυγουντ, όπως άλλωστε δηλώνει ο απολύτως ταιριαστός νεολογισμός bayhem, σύνθετος από το επίθετο του σκηνοθέτη και τη λέξη mayhem που σημαίνει χάος.

Αυτό που κάνει τον Μπέι να ξεχωρίζει από συναδέλφους του που είναι επίσης ταυτισμένοι με το είδος της καταστροφής, όπως ο Ρόλαντ Έμεριχ και ο Ζακ Σνάιντερ, είναι ότι εκείνοι προτιμούν να κατασκευάζουν τις συνθέσεις των πλάνων τους σχεδόν εξ ολοκλήρου ψηφιακά, με αποτέλεσμα να ζημιώνεται η αληθοφάνεια των γεγονότων που απεικονίζουν. Αντιθέτως, ο Μπέι (όπως άλλωστε κι ο Τζέιμς Κάμερον) φροντίζει πάντα τα πλάνα του να συνδυάζουν φυσικά με ψηφιακά εφέ, με τις ψηφιακές προσθήκες αρμονικά ενσωματωμένες στα φυσικά περιβάλλοντα, ώστε ο ρεαλισμός των συνθέσεων να είναι ο μεγαλύτερος δυνατός που επιτρέπει αυτή τη στιγμή η τεχνολογία.

Έχοντας πει αυτά, η τέταρτη ταινία της σειράς προσφέρει όλη την τεράστιας κλίμακας, μαζική, ασταμάτητη, υπερθεαματική καταστροφή που περιμένει κανείς απ’ αυτή, εκτελεσμένη με οσκαρικού επιπέδου οπτικά εφέ και σχεδιασμό ήχου, η οποία αποτελεί και το μοναδικό θέλγητρο του φιλμ. Επιπλέον διαθέτει λίγο πιο συγκεκριμένα και σαφή διακυβεύματα σε σύγκριση με την ακατάσχετη φλυαρία του προηγούμενου φιλμ που μεταφραζόταν απλώς σε οπτικό θόρυβο από ένα σημείο και μετά, έναν καλύτερο πρωταγωνιστή, αφού βρίσκουμε τον Γουόλμπεργκ γοητευτικότερο και πιο αστείο από τον Σάια ΛαΜπαφ, τη 19χρονη Πελτς αδιάφορα ιδανική ως καινούριο πανέμορφο θηλυκό της συνταγής, μετά τις Μέγκαν Φοξ και Ρόζι Χάντινγκτον-Γουάιτλι, ενώ ο Στιβ Τζαμπλόνσκι επιστρέφει με το υπέροχο ηρωικό μουσικό θέμα του και ο Όπτιμους Πράιμ είναι για πρώτη φορά πραγματικά θυμωμένος κι έτοιμος να σκοτώσει άνθρωπο, διάθεση που αποτελεί ίσως την πιο αξιοσημείωτη αλλαγή του σεναρίου, γραμμένου ξανά από τον Έρεν Κρούγκερ, σεναριογράφο και των δύο προηγούμενων ταινιών της σειράς. Ακολουθώντας την εισπρακτική παράδοση της σειράς, η ταινία απέφερε 300 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως μόνο στο πρώτο της τριήμερο, από τα οποία τα 100 εκατομμύρια κερδήθηκαν στις Η.Π.Α. Δε μένει λοιπόν, παρά ν’ ανακοινωθεί η ημερομηνία εξόδου της πέμπτης ταινίας.



ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

THE TWO FACES OF JANUARY

Σκην.: Χοσεΐν Αμινί

Πρωτ.: Κίρστεν Ντανστ, Βίγκο Μόρτενσεν, Όσκαρ Άιζακ

Ο Τσέστερ είναι ένας αμερικανός απατεώνας που βρίσκεται με τη γυναίκα του, Κολέτ, για διακοπές στην Ελλάδα. Εκεί γνωρίζουν τον Ράινταλ, έναν συμπατριώτη τους ξεναγό, ο οποίος θα τους βοηθήσει όταν βρεθούν μπλεγμένοι εξαιτίας μιας απρόσμενης επίσκεψης που δέχονται από έναν ντετέκτιβ, τον οποίο έχουν προσλάβει τα εξαπατημένα θύματα του Τσέστερ.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ιρανικής καταγωγής βρετανού σεναριογράφου, αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της αμερικανίδας Πατρίσια Χάισμιθ, το οποίο εκδόθηκε το 1964. Εύστοχο καστ με καλές ερμηνείες σε μια άνευρη ιστορία εγκλήματος, καθώς οι αφορμές για μυστήριο και αγωνία, είτε παραμένουν ανεπαρκώς αναπτυγμένες είτε επιλύονται χωρίς κρισιμότητα και σημαντικό αντίκτυπο. Η μοναδική σημαντική επίπτωση της πλοκής, μοιάζει μάλλον υπερβολική και άκαιρη, αφού το σενάριο δεν έχει προηγουμένως αξιοποιήσει αρκετό χρόνο για να ‘δέσει’ τη σχέση της Κολέτ και του Ράινταλ, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη τη Ντανστ, κάτι που θα δικαιολογείτο ενδεχομένως αν ο ρόλος της ήταν μικρότερος σε διάρκεια και αν επιφυλάσσονταν περαιτέρω εκπλήξεις που θα διατηρούσαν ζωντανό το ενδιαφέρον για την καταδίωξη ανάμεσα στον Τσέστερ και τον Ράινταλ. Όμως εξαρχής η ιστορία χτίζεται κι εξελίσσεται ως ερωτικό τρίγωνο, η μία πλευρά του οποίου σπάει χωρίς οι άλλες δύο να έχουν πολλά περισσότερα να κάνουν απ’ το να κυνηγιούνται, αφού οι πιθανές εκβάσεις της ιστορίας είναι περιορισμένες και προβλέψιμες.

Αυτό που απομένει -κυρίως για το κρητικό κοινό- είναι η περιέργεια για τον τρόπο με τον οποίο αναπαριστάται η Κρήτη της δεκαετίας του ’60, καθώς το 1/3 της πλοκής εκτυλίσσεται στο νησί, και συγκεκριμένα στα Χανιά, το Ηράκλειο και την Κνωσό. Φυσικά το σημερινό αστικό περιβάλλον του Ηρακλείου αφήνει μικρά περιθώρια για γύρισμα σκηνών παλιότερων εποχών, σε αντίθεση με αυτό των Χανίων, χάρη στο μερικώς διατηρημένο τμήμα της παλιάς πόλης περιμετρικά του ενετικού λιμανιού. Έτσι, η μία σκηνή που εκτυλίσσεται στο Ηράκλειο κατά την άφιξη του ζευγαριού στο νησί, γυρίστηκε επίσης στα Χανιά, όπου αργότερα μεταφέρεται η δράση της πλοκής.

Γενικότερα, η Αθήνα και η Κρήτη επιστρέφουν στο παρελθόν χάρη στον εξαιρετικά επιμελημένο σχεδιασμό παραγωγής του Μάικλ Κάρλιν, τα κοστούμια του Στίβεν Νόουμπλ, και βεβαίως τη φωτογραφία του Μαρσέλ Ζισκίντ, η οποία αποτυπώνει το εκτυφλωτικό φως της καλοκαιρινής Ελλάδας, με το καδράρισμά της περιορισμένο από το μπερδεμένο αρχιτεκτονικό τοπίο, γεμάτο παλιότερα και σημερινά κτίσματα, που δεν επιτρέπει γενικά και πολύ γενικά πλάνα. Μάλλον αναξιοποίητη αφήνεται και η Κνωσός, αφού το ένα πολύ μακρινό πλάνο είναι ψηφιακά κατασκευασμένο και δεν αντιστοιχεί στην πραγματική άποψη του παλατιού, ενώ οι σκηνές που εκτυλίσσονται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο περιορίζονται σε συγκεκριμένα σημεία με μικρή ορατότητα του ευρύτερου περιβάλλοντος.