Ένας δημιουργός που συνεχίζει ν’ αποδεικνύει το σπουδαίο πολύπλευρο ταλέντο του.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
THE HOMESMAN
Σκην: Τόμι Λη Τζόουνς
Πρωτ.: Τόμι Λη Τζόουνς, Χίλαρι Σουάνκ, Γκρέις Γκάμερ, Μιράντα Ότο, Μέριλ Στριπ
Στη Νεμπράσκα του 19ου αιώνα, η 30χρονη Μαίρη είναι μια εξαιρετικά ικανή και προκομμένη γυναίκα, που διατηρεί τη φάρμα της και ζει μια τακτοποιημένη ζωή, χωρίς όμως να έχει βρει ακόμη έναν άντρα για να τη μοιραστεί. Ικανότερη από πολλούς άντρες της περιοχής, αναλαμβάνει να μεταφέρει τρεις ψυχικά ασθενείς γυναίκες στον πάστορα μιας πόλης στην Άιοβα, και για να φέρει σε πέρας την αποστολή της, ζητάει τη βοήθεια του Τζωρτζ, ενός κοινού καταπατητή.
Μετά το «Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα» («The three burials of Melquiades Estrada», 2005), αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους κινηματογραφική σκηνοθεσία του Τζόουνς και αποτελεί διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Glendon Swarthout, που εκδόθηκε το 1988. Ο Τζόουνς επιλέγει ξανά το είδος του δραματικού γουέστερν για ν’ αφηγηθεί και πάλι μια ευαίσθητη γλυκόπικρη ιστορία για τη συντροφικότητα και τη μοναξιά, που αποτελούν τους δύο αντίθετους πόλους του σεναρίου.
Όπως και στην προηγούμενη ταινία που σκηνοθέτησε ο Τζόουνς, η αποστολή της πλοκής παίρνει τη μορφή ελεγειακού ταξιδιού, και συγκεκριμένα της μεταφοράς ανθρώπων από έναν τόπο σε άλλον, με σκοπό μια μορφή αποκατάστασης της τάξης και γαλήνευσης της ψυχής, οι οποίες δε συμβαίνουν χωρίς κόστος στην πορεία, ούτε με απόλυτα ευτυχισμένο τέλος, αλλά αναγνωρίζοντας παράλληλα τη δυσκολία, την πικρία και την απόγνωση που επιφυλάσσει το ακόμη μεγαλύτερο και απαιτητικότερο ταξίδι της ζωής.
Παρότι προσωπικά ένιωσα ότι η αναπάντεχη και συγκινητική ανατροπή της πλοκής θα μπορούσε να έχει προετοιμαστεί λίγο περισσότερο, το φιλμ προσφέρει μια ενδιαφέρουσα απεικόνιση των ψυχικά ασθενών -και μάλιστα γυναικών- τον 19ο αιώνα, πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ (και μ’ ένα μπόνους προς το τέλος), το γνώριμο περιστασιακό λεπτό χιούμορ του σκηνοθέτη, πανέμορφη φωτογραφία από τον Ροντρίγκο Πριέτο και με την ασυνήθιστα μελαγχολική μουσική του Μάρκο Μπελτράμι -ο οποίος μας έχει συνηθίσει σε ταινίες δράσης και τρόμου.
Η μοναξιά κι ο φόβος της που οδηγεί στην απελπισία συνδυάζονται εξαιρετικά με τον δυναμισμό, την αυτάρκεια και την αξιοπρέπεια της Μαίρη Μπι στην εξαιρετική ερμηνεία της Σουάνκ, όπως κι ο θαυμάσιος Τζόουνς, ο οποίος με τη σειρά του υποδύεται έναν τύπο παρόμοιο μ’ εκείνον στον «Μελκιάδες Εστράδα»: καλόκαρδο, θαρραλέο, με ισχυρό το αίσθημα τιμής, και με το ταξίδι να προσφέρει έναν υψηλότερο σκοπό στη μέχρι τότε συνηθισμένη ζωή του. Όταν πρωτοβλέπει τη Μαίρη Μπι, τη ρωτάει αν είναι άγγελος, αλλά τελικά ίσως αυτός θα μπορούσε να εκληφθεί σαν ο άγγελος της ιστορίας, αφού αυτός είναι που στέλνεται να τη βοηθήσει και να διεκπεραιώσει την αποστολή της- έστω κι αν ο Τζόουνς ως σκηνοθέτης φροντίζει εύστοχα ν’ αποφύγει το συμβιβασμό με την ωραιοποιημένη εκδοχή της σχέσης τους, προ-τιμώντας τη συνέπεια των χαρακτήρων του αντί μιας ευκολότερης αλλά αναληθοφανούς ‘κλειστής’ κατάληξης.

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ
WAKOLDA
Σκην.: Λουθία Πουένζο
Πρωτ.: Άλεξ Μπρέντεμιλ, Ναταλία Ορέιρο, Φλορενσία Μπάντο, Ντιέγκο Περέτι.
Στην Αργεντινή του 1960, μια οικογένεια δέχεται στο πανδοχείο της τον πρώτο ένοικο, έναν ευκατάστατο γερμανό γιατρό, ο οποίος εφαρμόζει μία από τις πειραματικές μεθόδους του στη μικρή κόρη της οικογένειας, το σώμα της οποίας αναπτύσσεται βραδύτερα απ’ ό,τι θα ‘πρεπε. Σύντομα όμως γίνεται αντιληπτό, ότι ο γιατρός δεν είναι άλλος από τον καταζητούμενο Γιόζεφ Μένγκελε, υπεύθυνο για τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων στους ναζιστικούς θαλάμους αερίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτό το ιστορικό δράμα, αναπλάθει μια πραγματική στιγμή από τη ζωή του Μένγκελε, κατά την περίοδο την οποία είχε διαφύγει στη Λατινική Αμερική, για να αποφύγει τη σύλληψη από τις διεθνείς μυστικές υπηρεσίες, και εδικά την ισραηλινή Μοσάντ. Με πολύ καλές ερμηνείες από μικρούς και μεγάλους, η ταινία δυστυχώς δεν εκμεταλλεύεται τις αφορμές που περιέχει για ένταση και αγωνία, όπως, για παράδειγμα, την παρακολούθηση του Μένγκελε από τη Μοσάντ. Ωστόσο, καταφέρνει να μεταδώσει τη διαταραγμένη προσωπικότητα του γιατρού χωρίς να ξεπέφτει σε εύκολα στερεότυπα εκδήλωσης κακίας, αλλά ξεδιπλώνοντάς τη σταδιακά, υπονομεύοντας το πολύ συγκροτημένο επιστημονικό περίβλημά του, ενδείξεις του οποίου αποτελούν η γοητευτική φυσιογνωμία του και το γεμάτο σημειωματάριό του- ενδεικτικό του πάθους του για τη δουλειά του, αξιοποιώντας παράλληλα την εύστοχη σεναριακή μεταφορά με τις κούκλες, που συμβολίζουν συγχρόνως τις δύο πλευρές της διαταραχής του: την ευγονική ομοιομορφία και το ενδιαφέρον του για τη μικρή Λίλιθ.