Απλοϊκότητα χωρίς έμπνευση ίσον απογοήτευση.

ΜΑΖΙ…ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

BLENDED

Σκην.: Φρανκ Κοράτσι

Πρωτ.: Άνταμ Σάντλερ, Ντρου Μπάριμορ, Γουέντι Μακλίντον-Κόβι.

Ο Τζιμ είναι υπεύθυνος σε κατάστημα με αθλητικά είδη και χήρος με τρία κορίτσια, ενώ η Λώρεν έχει τη δική της επιχείρηση τακτοποίησης ρούχων και είναι διαζευγμένη με δύο αγόρια. Το πρώτο τους τυφλό ραντεβού είναι καταστροφικό, αλλά όταν η συνέταιρος της Λώρεν απορρίπτει την πρόταση του νέου της εραστή και αφεντικού του Τζιμ για ταξίδι στην Αφρική, η Λώρεν και ο Τζιμ αγοράζουν το ταξίδι για τα παιδιά τους χωρίς να το γνωρίζει ο καθένας τους, και καταλήγουν όλοι μαζί σε επεισοδιακές οικογενειακές διακοπές.

Αυτή η ρομαντική κωμωδία αποτελεί την τρίτη κινηματογραφική συνεργασία των Σάντλερ και Μπάριμορ, μετά από τα «Ένας τραγουδιστής για το γάμο μου» («The wedding singer», Φρανκ Κοράτσι, 1998) και «Κάθε φορά πρώτη φορά» («50 first dates», Πίτερ Σιγκάλ, 2004). Μια “λαϊκή” ρομαντική κωμωδία προορισμένη για όλη την οικογένεια, βασισμένη σε μια παραδοσιακά στερεότυπη αντιστοιχία ανάμεσα στα φύλα και τους γονικούς ρόλους τους, αφού ο Τζιμ έχει κορίτσια, η Λώρεν έχει αγόρια, κι έτσι η καθεμία από τις δύο ελλιπείς οικογένειες συμπληρώνει την άλλη, με τους δύο γονείς να είναι ακόμη αποτελεσματικότεροι όταν καλούνται να φροντίσουν παιδιά του ίδιου φύλου με το δικό τους. Εύκολη, απλοϊκή, συμβατική οικογενειακή διασκέδαση, που αφήνει την απορία για τη χρήση από τον Τζιμ και τη Λώρεν των ονομάτων του Ντικ και της Τζεν: δηλαδή με ποιά ονόματα ταξίδεψαν εξαρχής; Αν χρησιμοποίησαν τα εισιτήρια με τα δικά τους ονόματα, δε μπορούσαν να κάνουν το ίδιο και με το θέρετρο; Εκτός κι αν δεν πρόσεξα καλά, το σενάριο προσπερνά το ζήτημα.



ΣΑΜΠΟΤΑΖ

SABOTAGE

Σκην.: Ντέιβιντ Άγιερ

Πρωτ.: Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Ολίβια Γουίλιαμς, Μιρέιλ Ίνος, Σαμ Γουόρδινγκτον, Τζο Μανγκανιέλο, Τζος Χόλογουεϊ, Τέρενς Χάουαρντ

Ο Μπρίτσερ είναι ο βετεράνος επικεφαλής μιας επίλεκτης ομάδας κρούσης στη δίωξη ναρκωτικών. Μετά από την τελευταία επιτυχημένη αποστολή τους, κατά την οποία καταστρέφεται μια μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών και χρημάτων, τα μέλη της ομάδας αρχίζουν να δολοφονούνται, κι έτσι ο Μπρίτσερ πρέπει να βρει ποιός κρύβεται πίσω απ’ το σχέδιο εξόντωσής τους.

Από το 2010, όταν επέστρεψε στις κινηματογραφικές οθόνες μετά από την οχταετή θητεία του ως κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, ο 67χρονος Σβαρτσενέγκερ δεν έχει καταφέρει να σημειώσει μια εμπορική επιτυχία, εξαιρουμένων των «Αναλώσιμων», οι οποίοι όμως δε μπορεί να χρεωθούν αποκλειστικά σ’ αυτόν, καθώς η επιτυχία τους βασίζεται ακριβώς στο ομαδικό καστ κι όχι στη μεμονωμένη -και φθαρμένη πια- star power των μελών του. Έτσι, μετά από τα «Μη μου χαλάς τη μέρα» («The last stand», Κιμ Τζι-γουν, 2013) και «Σχέδιο απόδρασης» («Escape plan», Μίκαελ Χάφστρομ, 2013), αυτή είναι η τρίτη συνεχόμενη απογοήτευση για τον Άρνι, όχι μόνο σε εμπορικό αλλά και καλλιτεχνικό επίπεδο, αφού τα πρόσφατα σχέδια όπου έχει επιλέξει να πρωταγωνιστήσει διακρίνονται από κοινοτοπία, ανισότητα και έλλειψη έμπνευσης.

Τα ίδια ισχύουν και για τη φετινή του ταινία δράσης, όπου ο βετεράνος action star περιστοιχίζεται από ένα ίσης τεστοστερόνης νεότερο ανδρικό καστ, ιδανικό για τη σεναριακή ιδέα του φιλμ, αλλά μάλλον αναξιοποίητο, αφού οι σκηνές δράσης δεν ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα και η παραπλάνηση που επιχειρεί η πλοκή μοιάζει άσκοπη, αφού απλώς αποσπά την αφήγηση από το πολύ πιο πρόσφορο και κρίσιμο μέρος της, την εκδίκηση του Μπρίτσερ για την οικογένειά του, η οποία διεκπεραιώνεται στο τέλος απλοϊκά και βιαστικά, χωρίς την κλίμακα που θα ικανοποιούσε τη συναισθηματική εκτόνωση του ήρωα.

Πιο συγκεκριμένα, καθόλη τη διάρκεια της πλοκής, παρακολουθούμε τον Μπρίτσερ να ερευνά μια υπόθεση η οποία εξαρχής θα μπορούσε να μην έχει καν ξεκινήσει, και την οποία στο τέλος ακολουθεί ένα ζήτημα που θα περίμενε κανείς ότι γι’ αυτόν θα ήταν πρώτη προτεραιότητα. Για να το θέσουμε με εξω-αφηγηματικούς όρους, όταν πριν από 30 χρόνια τολμούσε κανείς ν’ απαγάγει την κόρη του, ο Σβαρτσενέγκερ διέλυε τα πάντα στο πέρασμά του προκειμένου να την ανακτήσει (βλ. «Commando», Μαρκ Λέστερ, 1985). Εδώ, παρότι η ταινία ξεκινάει με την κακοποίηση της οικογένειάς του από τους εμπόρους ναρκωτικών, εκείνος περνάει κάμποσες μέρες κρύβοντας από την ομάδα του ότι είναι αυτός που έχει πάρει τα χρήματα, τα οποία η ομάδα εξαρχής προόριζε για ‘κείνον όπως λέει ο Γκράιντερ στην Κάρολαϊν, και τα οποία εξάλλου θα μπορούσε να είχε πάρει εν γνώσει τους, αφού η οικειότητα μεταξύ τους δίνει την εντύπωση ότι θα έδειχναν κατανόηση- ενώ δεν υπήρχε λόγος να μην πάρουν κι εκείνοι μερίδιο, αφού ούτως ή άλλως τα υπόλοιπα θα καίγονταν.

Ο Σβαρτσενέγκερ διατηρεί το εκτόπισμά του, αλλά ο χαρακτήρας του τελικά μοιάζει να μην ξέρει τι κάνει (π.χ. δε φαίνεται να τον απασχολεί το ότι ευθύνεται μερικώς για τον διαμελισμό της ομάδας του), το κίνητρο της Λίζυ δε γίνεται ακριβώς κατανοητό και εντελώς πειστικό, ενώ το κάστινγκ της Γουίλιαμς είναι, κατά τη γνώμη μας, μία από τις πιο ατυχείς επιλογές των τελευταίων χρόνων, αφού η ψυχρότητα του παρουσιαστικού και της ερμηνείας της αφαιρούν τη γοητεία από την Κάρολαϊν, η οποία δε με έπεισε ότι θα μπορούσε να γοητεύσει έναν άντρα σαν τον σκληροτράχηλο Μπρίτσερ.