Θάνατος που τρομάζει και συγκινεί.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ

ΚΟΛΑΣΕΩΣ

OCULUS

Σκην.: Μάικ Φλάναγκαν

Πρωτ.: Κάρεν Γκίλιαν, Μπρέντον Θουέιτς, Κέιτι Σάκοφ, Ρόρι Κόχρεϊν

Η Κέιλι κι ο Τιμ είναι δύο 20χρονα αδέρφια που στοιχειώνονται από τις αναμνήσεις των γεγονότων που διέλυσαν την οικογένειά τους πριν από 10 χρόνια, όταν οι γονείς τους άρχισαν σταδιακά να χάνουν τα λογικά τους, με αποτέλεσμα ο πατέρας τους να δολοφονήσει τη μητέρα τους, και ο Τιμ να σκοτώσει με τη σειρά του τον πατέρα. Σήμερα, αφού ο Τιμ αφήνεται ελεύθερος από την ψυχιατρική κλινική στην οποία κρατείτο από την εποχή του φονικού, θα προσπαθήσει με την αδερφή του να ξεφορτωθούν για πάντα αυτό που εκείνη πιστεύει ότι αποτελεί την πηγή του κακού: έναν πολύ παλιό καθρέφτη.

Αυτή η ταινία τρόμου είναι βασισμένη στην παλιότερη ομοειδή μικρού μήκους ταινία του σκηνοθέτη, με τίτλο «Oculus- chapter 3: The man with the plan» (2006). Το μόνιμο παράπονό μου τα τελευταία χρόνια με τις ταινίες τρόμου, είναι ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους αντιγράφουν το ίδιο σχήμα πλοκής, κατά το οποίο αρχικά οι χαρακτήρες απομονώνονται μέσα σ’ ένα στοιχειωμένο σπίτι, όπου ακολούθως ξεκινούν να εξολοθρεύονται ένας-ένας από μια υπερφυσική δύναμη ή έναν ψυχοπαθή δολοφόνο. Στην ταινία του Φλάναγκαν, οι ήρωες απομονώνονται ξανά μέσα σ’ ένα σπίτι και πάλι για ν’ αντιμετωπίσουν μια υπερφυσική δύναμη, αλλά σε μια πλοκή η οποία στήνει μια εξυπνότερη απ’ ό,τι συνήθως εκδοχή της συνταγής, αρκετά τουλάχιστον για να μας κάνει να ενδιαφερθούμε περισσότερο απ’ ό,τι σε πολλά από τα θρίλερ των τελευταίων χρόνων, χάρη στην υποδειγματική διάρθρωση και συνέπεια του σεναρίου, τις πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ, και το στιβαρό μοντάζ που διατηρεί τον σφιχτό ρυθμό και τη σαφήνεια της ιστορίας.

Καταρχάς, οι ήρωες όχι μόνο γνωρίζουν ή τουλάχιστον υποψιάζονται τη δύναμη και τις ικανότητες του καθρέφτη, αλλά το σενάριο φροντίζει να θέσει πολύ ξεκάθαρους όρους και συνθήκες δράσης ανάμεσα στο αντικείμενο και τα υποψήφια θύματά του, αποκλείοντας έτσι την εκνευριστική αφέλεια και τη διεκπεραιωτική τυχαιότητα με την οποία συνήθως πεθαίνουν οι χαρακτήρες στις ταινίες του είδους. Η δεύτερη έξυπνη κίνηση του σεναρίου, είναι η σύνθεση της υπερφυσικής και με την ψυχολογική εκδοχή των γεγονότων, που αποτελείται αφενός από τον τρόπο με τον οποίο ανάγει την εμμονή με τον καθρέφτη στο άλυτο τραύμα των παιδιών, καθώς η ταυτόχρονη παράθεση των παλιότερων και των τωρινών γεγονότων συνθέτει την επιστροφή στο σπίτι ως μια απόπειρα εκ μέρους των παιδιών να επιλύσουν το τραύμα τους, αφετέρου από τη σωστή δόμηση της πλοκής, με την οποία καταφέρνει να ξεφύγει από σεναριακές ευκολίες και να καταλήξει σ’ ένα τέλος που ολοκληρώνει μια πλήρη και συνεπή αφηγηματική τροχιά. Μέσα στο πλαίσιο των παραπάνω, η μεγάλη ισχύς που αποδίδεται στον “κακό” της ιστορίας δυναμώνει τις προκλήσεις και συνεπώς την αγωνία, η οποία εντείνεται ακόμη περισσότερο καθώς ο θεατής καλείται να ταυτιστεί με την παιδική -και γι’ αυτό ακόμη πιο ανυπεράσπιστη- εκδοχή των χαρακτήρων, και ν’ αναρωτιέται για την πραγματική φύση των γεγονότων, τα οποία οδηγούν σ’ ένα ανοιχτό τέλος, πρόσφορο για τη μάλλον αναπόφευκτη -και για μας, ευπρόσδεκτη- συνέχεια, αφού με προϋπολογισμό μόλις 5 εκατομμυρίων δολαρίων, η ταινία απέφερε εισπράξεις 28 εκατομμυρίων στις Η.Π.Α.



ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΑΣΤΕΡΙ

THE FAULT IN

OUR STARS

Σκην.: Τζος Μπουν

Πρωτ.: Σαϊλίν Γούντλι, Άνσελ Έλγκορτ, Νατ Γουλφ, Λώρα Ντερν, Σαμ Τραμέλ, Γουίλεμ Νταφό

Η Χέιζελ κι ο Γκας είναι δύο έφηβοι καρκινοπαθείς, που ερωτεύονται σε μια ομάδα υποστήριξης. Αποτελούν δώρο ο ένας για τον άλλο, αλλά σύντομα συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους.

Αισθηματικό δράμα που αποτελεί τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Μπουν, μετά από το συμπαθέστατο «Όλα για την αγάπη» (2012), το οποίο διανεμήθηκε διεθνώς με τρεις διαφορετικούς αγγλικούς τίτλους, δύο από τους οποίους έχει κρατήσει στην ελληνική του κυκλοφορία, καθώς στα βίντεο-κλαμπ εντοπίζεται με τη διπλή ονομασία «Stuck in love» στο εξώφυλλο και «Writers» στους τίτλους αρχής. Το φετινό του εγχείρημα αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του αμερικανού συγγραφέα Τζον Γκριν, που εκδόθηκε το 2012.

Βεβαίως, ο έρωτας που πεθαίνει από ασθένεια δεν είναι καινούρια ιδέα, καθώς την έχουν υιοθετήσει δεκάδες τίτλοι στο παρελθόν, με πιο χαρακτηριστικούς το «Love story» (Άρθουρ Χίλερ, 1970) και το «Γλυκός Νοέμβρης» («Sweet November», Πατ Ο Κόνορ, 2001). Όμως οι λόγοι για τους οποίους συζητιέται φέτος τόσο πολύ η ταινία του Μπουν, είναι αφενός η μεγάλη εισπρακτική της επιτυχία στις Η.Π.Α., καθώς με προϋπολογισμό μόλις 12 εκατομμύρια δολάρια θα ξεπεράσει τα 100 σε εισπράξεις. Αφετέρου, όπως σημειώνει η Τατιάνα Σίγκελ στον Hollywood Reporter, επειδή κατά συνέπεια ξεκινά να εμπλουτίζει το ενδιαφέρον των στούντιο στις διασκευές λογοτεχνίας για νεαρούς ενήλικους (τη λεγόμενη young adult literature), που μέχρι τώρα περιοριζόταν στο κυρίαρχο είδος της φαντασίας («Twilight», «Αγώνες Πείνας», «Οι Διαφορετικοί» κτλ.), μ’ εκείνο του (μελο-)δράματος, αποτελούμενο από πιο ‘προσγειωμένες’ και αισθηματικά φορτισμένες ιστορίες να ετοιμάζονται για κυκλοφορία το επόμενο διάστημα, με το ίδιο το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Γούντλι και Έλγκορτ να αποτελεί τη συμβολικότερη ένδειξη αυτού του εμπλουτισμού, καθώς συμπρωταγωνιστούσαν επίσης στο «Η τριλογία της Απόκλισης: οι Διαφορετικοί» («Divergent», Νιλ Μπέργκερ, 2014).

Κατά τ’ άλλα η ταινία έχει πολύ συγκεκριμένους ειδολογικούς στόχους, τους οποίους πετυχαίνει εύκολα, και μάλιστα με μια ανατροπή στη μέση της πλοκής που αποτελεί αξιοσημείωτη παραλλαγή στο είδος. Ο Μπουν διατηρεί εξαιρετικά την ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και το χιούμορ, αλλά η επιτυχία της ταινίας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ταλέντο και τα πεντακάθαρα πρόσωπα των δύο πρωταγωνιστών, καθώς εκπέμπουν την αγνότητα, την τρυφερότητα και την ομορφιά που απαιτεί το πρωτόγνωρο για τους χαρακτήρες που υποδύονται αίσθημά τους.