Στο Βερολίνο «ταξιδεύει» η τέχνη του νεο- εξπρεσιονιστή καλλιτέχνη, Νίκου Βισκαδουράκη, που παρουσιάζει μία σειρά από 35 νέα έργα του με τίτλο «Limen» (κατώφλι ή όριο).

Η έκθεση εγκαινιάστηκε την προηγούμενη Πέμπτη στον εκθεσιακό χώρο του γαλλικού ινστιτούτου Βερολίνου, όπου θα παραμείνει ως τις 17 Ιουλίου.

Ο Ν. Βισκαδουράκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1956.

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, στο εργαστήρι της Τέτας Μακρή.

Ζει και εργάζεται στο Ηράκλειο.

Ο επιμελητής της έκθεσης, δρ. Ελευθέριος Οικονόμου, λέει για τον καλλιτέχνη πως «πρωτίστως είναι ένας παρατηρητής. Χρησιμοποιώντας όλες τις αισθήσεις του, συνειδητά αντιλαμβάνεται ό,τι συμβαίνει γύρω του. Άνθρωποι που περπατούν μόνοι ή σε ομάδες, που συνομιλούν μεταξύ τους, τσακώνονται, χειρονομούν, παιδιά που παίζουν, ζώα που προσπερνούν. Αυτό είναι το θέατρο της καθημερινής ζωής ενός πολύχρωμου κόσμου, μέρος μίας καθημερινής τελετουργίας. Αυτή η αντίληψη των άλλων που έρχονται και παρέρχονται μέσα στο χρόνο, αφομοιώνεται από τον καλλιτέχνη, γίνεται μέρος της πραγματικότητας της δικής του μνήμης. Ο ίδιος, (όπως και ο καθένας από μας), ανακαλεί κατόπιν πτυχές αυτής της αφομοιωμένης μνήμης, τις επεξεργάζεται εκ νέου νοητικά και φυσικά επιχειρεί να τις αποδώσει, να τις επικοινωνήσει στους άλλους, στους θεατές».

Αναφέρει, ακόμα, ότι «οι φυσιολόγοι και οι ψυχολόγοι παρουσιάζουν την έννοια του «κατωφλίου», ως την ελάχιστη δυνατή αίσθηση που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Είναι αυτά τα κλάσματα του χρόνου που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να κατανοήσει, να αντιληφθεί τον κόσμο γύρω του. Ακριβώς αυτό είναι που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης. Στην αγωνιώδη καλλιτεχνική έκφραση του ιδιωτικού κόσμου των ονείρων του, δημιουργεί ένα πολύχρωμο αρχιτεκτονικό σκηνικό στα ισομεγέθη έργα του.

Είτε έχει ως αφετηρία του τις αποδομημένες φιγούρες του, είτε τις χρωματικές φόρμες, επιχειρεί να δημιουργήσει μια ισορροπία μεταξύ των άμορφων εξπρεσιονιστικών μορφών που τοποθετούνται σε επάλληλα επίπεδα και των άλλοτε ήρεμων και άλλοτε επιθετικών πινελιών του.

Είναι αυτό το ελάχιστο της αναγκαίας αίσθησης που μεταφέρεται στα έργα του . Οι μορφές, οι χρωματικές φόρμες, τα αντικείμενα, όλα αντιπροσωπεύουν έναν μεταιχμιακό (liminal) τρόπο απόδοσης, του οριακά αισθητά αντιληπτού.

Παρατηρώντας τα έργα της έκθεσης του Βερολίνου, θα βρούμε να μας συγκλονίζει η ένταση των χρωμάτων με τις άγρια παραμορφωμένες ανθρώπινες φιγούρες. Κίτρινο, κόκκινο, μπλε, λευκό και πράσινο, σε ευρείες, όχι πάντα ήπιες πινελιές παρέχουν το πλαίσιο εντός του οποίου κατοικούν οι ανθρωπόμορφες φιγούρες του. Μόνες ή σε μικρές ομάδες, φορώντας καπέλα ή με τα γυμνό φαλακρά τους κεφάλια, ντυμένες ή γυμνές, με κόκκινα χείλη ή απλώς περιγεγραμμένες με γραμμές από κάρβουνο, αυτές οι επάλληλα τοποθετημένες ονειρικές μορφές ενεργοποιούν τη γνωστική αντίληψη παρέχοντας συνάμα μια αναγνωρίσιμη αίσθηση. Η σαν αρχέγονη τεχνική με τις παθογόνες γραμμές της από κάρβουνο, η εννοιολογική έκφραση των αισθήσεων και των προσωπικών βιωμάτων του καλλιτέχνη παρουσιάζονται στον θεατή σαν ένα αίνιγμα που αναμένει να απαντηθεί υποκειμενικά. Αυτή είναι η αφετηρία της αναζήτησής του στον χώρο της μνήμης, μια αυτοβιογραφική μνήμη που χρησιμοποιεί την αφηρημένη αφήγηση του κάθε έργου, για να οδηγήσει στην προσωπική ερμηνεία».