Μια απολαυστική κωμωδία από τον δημιουργό του «Ted» και μια άνιση ιστορία εγκλήματος από έναν δημιουργό που κάποτε έφτιαχνε πιο συναρπαστικά φιλμ.



ΧΙΛΙΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ

A MILLION WAYS TO DIE IN THE WEST

Σκην.: Σεθ ΜακΦάρλαν

Πρωτ.: Σεθ ΜακΦάρλαν, Σαρλίζ Θίρον, Λίαμ Νίσον, Τζιοβάνι Ριμπίσι, Σάρα Σίλβερμαν, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Αμάντα Σίφριντ

Σε μια μικρή πόλη της Άγριας Δύσης, ο Άλμπερτ είναι ένας φιλήσυχος αλλά δειλός βοσκός, που διανύει μια ερωτική απογοήτευση, εξαιτίας του χωρισμού του με την αγαπημένη του Λουίζ, η οποία προτιμάει τον ξιπασμένο έμπορο Φόι. Μια μέρα φτάνει στην πόλη η πανέμορφη Άννα, την οποία ο Άλμπερτ ερωτεύεται, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι η σύζυγος του πιο διαβόητου εγκληματία της περιοχής. Έτσι, θα πρέπει ν’ ανακαλύψει το θάρρος που κρύβει μέσα του, ώστε να υπερασπιστεί την αληθινή αγάπη της ζωής του.

Αυτή η κωμωδία/ παρωδία των γουέστερν, αποτελεί τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του πολυτάλαντου δημιουργού. Μετά από την πολύχρονη τηλεοπτική επιτυχία του «Family guy», ο Μακφάρλαν πέρασε στον κινηματογράφο με το «Ted», που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος το 2012, μία από τις πιο έξυπνες κωμωδίες των τελευταίων χρόνων και τεράστια εμπορική επιτυχία, με παγκόσμιες εισπράξεις 550 εκατομμυρίων δολαρίων. Η φετινή του απόπειρα δεν ήταν εξίσου εμπορικά επιτυχημένη- το αντίθετο μάλιστα, καθώς αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του φετινού καλοκαιριού, συγκεντρώνοντας μόλις 38 εκατομμύρια στις Η.Π.Α, μετά από δύο εβδομάδες προβολής. Προσωπικά βρίσκω το γεγονός μάλλον παράδοξο, αφού το μόνο στοιχείο που με ενόχλησε στην ταινία ήταν το σκατολογικό αστείο με τον Φόι, η χρονική και σκηνοθετική έκταση του οποίου, πιστεύω ότι ήταν ανώφελα μεγαλύτερες.

Κατά τ’ άλλα, απόλαυσα τα συνεχή ευρήματα του σεναρίου (η σχέση του Άλμπερτ με τους γονείς του, ένα από τα καλύτερα), το εύστοχο καστ (απολαυστικό το ζευγάρι Ριμπίσι- Σίλβερμαν) και τις κινηματογραφικές αναφορές που περιλαμβάνουν τα επικά εναρκτήρια πλάνα του διευθυντή φωτογραφίας Μάικλ Μπάρετ στη Monument Valley- ταυτισμένη με τα γουέστερν του Τζον Φορντ, τον Κρίστοφερ Λόιντ από το «Επιστροφή στο μέλλον 3» («Back to the future- part III», Ρόμπερτ Ζεμέκις, 1990) και τον Τζέιμς Φοξ από το «Django ο τιμωρός» («Django unchained», Κουέντιν Ταραντίνο, 2012).

Ωστόσο, αυτό που καθορίζει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο το γενικότερο ύφος της ταινίας, είναι η αναδρομική οπτική που υιοθετεί το σενάριο προς το θέμα του, την Άγρια Δύση. Οι ήρωες και οι καταστάσεις που δημιουργεί ο Μακφάρλαν με τους μόνιμους σεναριογραφικούς του συνεργάτες, τον Άλεκ Σάλκιν και τον Γουέλσλι Γουάιλντ, καθώς και ο τρόπος ερμηνείας του ίδιου και μερικών άλλων ηθοποιών, όπως η Θίρον, φτιάχνουν αυτό που πριν από 20 χρόνια θα ονομαζόταν μια μεταμοντέρνα εκδοχή του Φαρ Ουέστ, δηλαδή κοιτώντας και σχολιάζοντάς το με σημερινή οπτική, σαν οι χαρακτήρες να έχουν ταξιδέψει από τη δική μας εποχή πίσω στον χρόνο. Η κριτική που συνεχώς ασκεί ο Άλμπερτ στην ιστορική εποχή που ζει, τα λόγια και η κίνηση της ερμηνείας του, καθώς και οι κινηματογραφικές αναφορές που παρεμβάλλονται στην πλοκή, όλα εξυπηρετούν αυτή τη “μετα-εκδοχή”, που για μένα λειτούργησε, αλλά δεν είναι καθόλου αναγκαστικό ότι θα κάνει το ίδιο και σε όλους.

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥ

ΔΙΑΒΟΛΟΥ

DEVIL’S KNOT

Σκην.: Ατόμ Εγκογιάν

Πρωτ.: Ρις Γουίδερσπουν, Κόλιν Φερθ, Αλεσάντρο Νίβολα, Μπρους Γκρίνγουντ, Ντέιν ΝτεΧάαν

Τον Μάιο του 1993 στο Δυτικό Μέμφις του Άρκανσο, 3 μικρά αγόρια βρίσκονται δολοφονημένα. Η αστυνομία συλλέγει πληθώρα στοιχείων, αλλά αποφασίζει να οδηγήσει σε δίκη 3 εφήβους, οι οποίοι ξεχωρίζουν στην τοπική κοινότητα εξαιτίας της προτίμησής τους στη χέβι-μέταλ μουσική και τον αποκρυφισμό. Όμως ο έμπειρος ιδιωτικός ντετέκτιβ της πόλης, είναι πεπεισμένος για την αθωότητά τους.

Δικαστικό θρίλερ, βασισμένο στο βιβλίο της Μάρα Λέβεριτ, «Devil's Knot: The True Story of the West Memphis Three», που εκδόθηκε το 2002, το οποίο με τη σειρά του αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, που μέχρι σήμερα παραμένει άλυτη, όπως μας πληροφορούν οι τίτλοι τέλους της ταινίας.

Παρά τον γρήγορο ρυθμό της, η ταινία αφήνει σημαντικούς χαρακτήρες ανεκμετάλλευτους, όπως ο κεντρικός Λαξ που μοιάζει απλώς να παρακολουθεί αδρανής τα γεγονότα, ενώ όταν τελικά παίρνει πρωτοβουλίες να ερευνήσει, τα ευρήματά του αφήνονται εκκρεμή από την πλοκή. Το σημείο όπου επιλέγεται να καταλήξει η αφήγηση, αφήνει επίσης ένα αίσθημα εκκρεμότητας και τυχαιότητας, αφού από ‘κει και πέρα υπάρχουν πολλές μεταγενέστερες εξελίξεις στην υπόθεση, τις οποίες η ταινία επιλεγεί να στοιβάξει περιληπτικά σε κείμενα πριν τους τίτλους τέλους, και τις οποίες εγώ τουλάχιστον ένιωσα ότι θα μπορούσε να έχει εκμεταλλευτεί εμπλουτίζοντας την πλοκή, ίσως κάνοντάς την πιο αγωνιώδη.

Ως έχει, το φιλμ παραμένει ένα συνηθισμένο και άνισο δικαστικό θρίλερ, με μυστηριώδη ατμόσφαιρα, καλό κάστινγκ, μερικές πολύ καλές εμφανίσεις όπως της Γουίδερσπουν και του ΝτεΧάαν, αλλά χωρίς τελικά ν’ ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργεί καθώς εκτυλίσσεται.