Ο Κρουζ ετοιμοπόλεμος, κι ο Άιζενμπεργκ επιδεικνύει ακόμη μια φορά το υποκριτικό του ταλέντο.

ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

EDGE OF TOMORROW

Σκην.: Νταγκ Λάιμαν

Πρωτ.: Τομ Κρουζ, Έμιλυ Μπλαντ, Μπιλ Πάξτον, Μπρένταν Γκλίσον

Στο κοντινό μέλλον, εξωγήινοι έχουν εισβάλει στη Γη κι ετοιμάζονται να την καταλάβουν, εκτός κι αν η προέλασή τους σταματήσει. Αυτό αναλαμβάνει να πετύχει απρόθυμα ένας αξιωματικός του αμερικανικού στρατού, ο οποίος ζει επανειλημμένα την ίδια μέρα από την αρχή.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του ιάπωνα Χιρόσι Σακουραζάκα «All you need is kill» («Ōru Yū Nīdo Izu Kiru») που εκδόθηκε το 2004, το φιλμ χρησιμοποιεί το σεναριακό τέχνασμα από τη «Μέρα της μαρμότας» («Groundhog day», Χάρολντ Ράμις, 1993), κατά το οποίο ο ήρωας ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα, ενώ η πανοπλία που φορούν οι στρατιώτες παραπέμπει στον παρόμοιο εξοπλισμό που συναντάται συχνά σε ταινίες του Τζέιμς Κάμερον, όπως τα «Aliens» (1986) και «Avatar» (2009). Η ταινία βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες 6 Ιουνίου, ανήμερα της 70ης επετείου της απόβασης στη Νορμανδία, γνωστότερης ως D-Day. Ο συσχετισμός δεν είναι τυχαίος, καθώς μία παρόμοια απόβαση αποτελεί βασικό τμήμα στην πλοκή.

Ο Λάιμαν φτιάχνει μία από τις καλύτερες ταινίες στη φιλμογραφία του, έχοντας στη διάθεσή του τον -κατά τη γνώμη μας- πιο αφοσιωμένο σταρ του Χόλιγουντ πάντα σε άψογη φόρμα και τη Μπλαντ σε μία από τις δυναμικότερες ερμηνείες της, εξαιρετικά εφέ που δημιουργούν ζοφερό περιβάλλον μάχης, τρομακτικούς εξωγήινους και θεαματικές σκηνές δράσης. Η πλοκή είναι υποδειγματικά ‘κουρδισμένη’, παραμένοντας γρήγορη και σφιχτοδεμένη καθόλη τη διάρκειά της και φροντίζοντας να εξηγήσει όσο το δυνατόν περισσότερες απορίες δημιουργούνται στην πορεία.

Αν υπάρχει κάποιο στοιχείο που θα μπορούσε να είναι σεναριακά ισχυρότερο, είναι κατά τη γνώμη μου -εκτός αν παραβλέπω κάποιο σημείο όπου αυτό συμβαίνει- το ότι δεν εξηγείται επαρκώς η ανάγκη για τον Κέιτζ και τη Ρίτα να περνούν αναγκαστικά μέσα από το στάδιο της μάχης. Θέλω να πω, ότι ίσως θα μπορούσαν εξαρχής να έχουν σκεφτεί, έστω ατελέσφορα, να προσπαθήσουν να περάσουν μόνοι τους στη Γαλλία, όπως και κάνουν αργότερα με τη βοήθεια των στρατιωτών του λόχου. Επίσης αδύναμο σημείο, μου φάνηκε το ότι ο ‘εγκέφαλος’ των εξωγήινων φυλασσόταν μόνο από ένα μεγάλο πλάσμα, ενώ θα περίμενε κανείς να υπάρχουν περισσότερα, δεδομένης της σημασίας του για το είδος τους.



Ο ΣΩΣΙΑΣ

THE DOUBLE

Σκην: Ρίτσαρντ Αγιοάντε

Πρωτ.: Τζέσι Άιζενμπεργκ, Μία Βασίκοφσκα, Γουάλας Σων, Νόα Τέιλορ, Τζέιμς Φοξ

Ο Σάιμον είναι ένας συνεσταλμένος, μοναχικός υπάλληλος σε μια εταιρεία, ερωτευμένος με μια όμορφη συνάδελφό του, η οποία όμως τον αγνοεί. Μια μέρα, προσλαμβάνεται ένας καινούριος υπάλληλος, που έχει το ίδιο πρόσωπο με τον Σάιμον αλλά τον ακριβώς αντίθετο χαρακτήρα μ’ αυτόν, και διεκδικεί την ίδια κοπέλα.

Μετά το απρόβλητο στην Ελλάδα «Submarine» (2010), αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους σκηνοθεσία του βρετανού Αγιοάντε, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, «Dvoynik», η οποία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1846. Στον ενάμιση αιώνα που ακολούθησε, ο κινηματογράφος έχει μεταφέρει το μοτίβο της διχασμένης προσωπικότητας από τη λογοτεχνία πολλές φορές, σε εξαιρετικές διασκευές όπως «Ο ένοικος» («The tenant», Ρομάν Πολάνσκι, 1976) και το «Fight club» (Ντέιβιντ Φίντσερ, 1999), μόλις δύο από τους τίτλους που μοιάζει να έχουν αφήσει τα ίχνη τους στην ταινία του Αγιοάντε, με άλλους να περιλαμβάνουν τα «Eraserhead» (Ντέιβιντ Λιντς, 1977), «Brazil» (Τέρι Γκίλιαμ, 1985) και «π» (Ντάρεν Αρονόφσκι, 1998).

Ακριβώς αυτός ο δευτερογενής χαρακτήρας του φιλμ, υπονομεύει την αιχμηρότητά του, αλλά χάρη στην υποβλητική φωτογραφία του Έρικ Γουίλσον, τη ‘διαταραγμένη’ μουσική του Άντριου Χιούιτ και στις εξαιρετικές ερμηνείες από τον Άιζενμπεργκ και τη Βασίκοφσκα, η ιστορία παρότι παραμένει γνώριμη και μάλλον προβλέψιμη, καταφέρνει ν’ αποπνεύσει επίσης αισθήματα μοναξιάς, μελαγχολίας, παγίδευσης, συμπάθειας, τρυφερότητας, προσμονής κι, έστω προσωρινής, ελπίδας.