Παλιό περιεχόμενο, καινούριο περιτύλιγμα.

BRICK MANSIONS

Σκην.: Καμίλ Ντελαμάρ

Πρωτ.: Ντέιβιντ Μπελ, Πωλ Γουόκερ, RZA, Καταλίνα Ντένις

Με τη βοήθεια ενός κατοίκου που έχει φυλακιστεί άδικα, ένας αστυνομικός διεισδύει σε μια απομονωμένη κακόφημη περιοχή του Ντιτρόιτ, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν ο καθένας για διαφορετικό λόγο έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών.

Αφιερωμένο στον αδικοχαμένο Γουόκερ, αυτό είναι το αγγλόφωνο ριμέικ της γαλλικής ταινίας δράσης «Γκέτο 13» («Banlieue 13», Πιέρ Μορέλ, 2004), την οποία είχε γράψει ο Λικ Μπεσόν, σεναριογράφος και της φετινής εκδοχής. Πριν περάσω στην καινούρια ταινία, επιτρέψτε μου μια παρέκβαση σχετικά με το πρωτότυπο, μια και δεν είχα την ευκαιρία να γράψω κριτική γι’ αυτό, καθώς δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες, αλλά προωθήθηκε κατευθείαν στην αγορά του DVD.

Το ενδιαφέρον λοιπόν με την ταινία του Μορέλ, ήταν ότι υπήρξε μία από τις πρώτες ταινίες μυθοπλασίας που χρησιμοποίησαν εκτενώς το παρκούρ (parkour), για την κινηματογραφική αξιοποίηση του οποίου, θα πρέπει μάλλον να χρεωθεί ο Μπεσόν, ο οποίος είχε περιλάβει μια πρώτη σκηνή στο «Taxi 2» (Τζέραρντ Κράτσικ, 2000), και αργότερα έστησε δύο ταινίες γύρω από την ομάδα Yamakasi η οποία δημιούργησε το άθλημα, με τίτλο «Yamakasi: Les samouraïs des temps modernes» (Αριέλ Ζετούν και Ζιλιέν Σερί, 2001) και «Les fils du vent» (Ζιλιέν Σερί, 2004).

Το «Γκέτο 13» έχει ένα πρόχειρο και βιαστικό σενάριο, αλλά βλέπεται ευχάριστα χάρη στις θεαματικές και αληθοφανείς χορογραφίες δράσης, που ζωντανεύουν από τους δεξιοτέχνες πρωταγωνιστές, Ντέιβιντ Μπελ και Σιρίλ Ραφαελί, καθώς κι από το αριστοτεχνικό μοντάζ των Στεφανί Γκωριέ και Φρεντρίκ Τοραβάλ. Ο Μπελ είναι ένας από τους δημιουργούς του παρκούρ και πρωταγωνιστεί επίσης στο φετινό ριμέικ, πλάι στον Γουόκερ.

Η ταινία μου είχε διαφύγει επειδή δεν κυκλοφόρησε στις τοπικές αίθουσες, ώσπου αποφάσισα να τη δω με αφορμή την κυκλοφορία της φετινής διασκευής, και διαπίστωσα ότι τουλάχιστον με δύο τρόπους, ‘συνομιλεί’ με τη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ. Η ταινία του Μορέλ περιέχει δύο προφανείς αναφορές στον «Χρυσοδάκτυλο» («Goldfinger», Γκάι Χάμιλτον, 1964), ενώ στο «Casino Royale» (Μάρτιν Κάμπελ, 2006), οι συντελεστές αξιοποιούν το παρκούρ για να συνθέσουν μία από τις θεαματικότερες καταδιώξεις στην ιστορία του κινηματογράφου.

Συγκεκριμένα, σε μία σκηνή του «Γκέτο 13», ο αστυνομικός Τομάσο βγάζει από τη φτέρνα του παπουτσιού του ένα κρυμμένο κινητό τηλέφωνο, κι ο Λέτο τον πειράζει λέγοντάς του ότι μοιάζει με τον Τζέιμς Μποντ, αφού το συγκεκριμένο σεναριακό εύρημα παραπέμπει στον μικροπομπό εντοπισμού που είχε κρυμμένο στο τακούνι του ο Μποντ στον «Χρυσοδάκτυλο». Η δεύτερη αναφορά, γίνεται στην κλιμάκωση της πλοκής, όταν οι δύο συνεργάτες επιχειρούν να εξουδετερώσουν μια βόμβα σε αντίστροφη μέτρηση, με τελευταίο εμπόδιο στον δρόμο τους να στέκεται ένας γιγάντιος μπράβος, όπως ακριβώς και στη σκηνή του «Χρυσοδάκτυλου», όπου ο Μποντ αντιμετωπίζει τον εύσωμο Oddjob μέσα στο Φορτ Νοξ, πριν απενεργοποιήσει τη ραδιενεργό βόμβα. Στο «Casino Royale», το εντυπωσιακό κυνηγητό εκτυλίσσεται ανάμεσα στον Ντάνιελ Κρεγκ και τον Σεμπαστιάν Φουκάν, συνιδρυτή του parkour μαζί με τον Μπελ στην ομάδα των Yamakasi.

Περνώντας τώρα στο φετινό ριμέικ, αυτό διατηρεί τη δομή της πρωτότυπης πλοκής σχετικά ανέπαφη, με ελάχιστες αλλαγές. Το σενάριο του Μπεσόν αναπτύσσει λίγο περισσότερο τους χαρακτήρες, δίνοντας στον αστυνομικό Ντέιμιεν ένα παρελθόν κι ένα μέλλον, στον κακό Τρεμέιν περισσότερες διακυμάνσεις, ενώ η Λόλα και η Ράιζα παραμένουν σ’ όλη τη διάρκεια της πλοκής δύο εξίσου δυναμικές γυναίκες, σε αντίθεση με τη Λόλα της πρώτης ταινίας που είχε απλώς τον διακοσμητικό ρόλο του θύματος. Παρότι είμαστε σίγουροι ότι είναι σ’ ένα βαθμό διαφορετική, η χορογραφία των σκηνών καταδίωξης παρόλαυτά μοιάζει ίδια με αυτή της πρώτης ταινίας, ενώ τα κυνηγητά με αυτοκίνητα είναι ελαφρώς πιο εκτεταμένα, όλα καλοκουρδισμένα από το πάντα κρίσιμο μοντάζ των Κάρλο Ρίζο και Άρθουρ Ταρνόφσκι.

MALEFICENT

Σκην.: Ρόμπερτ Στρόμπεργκ

Πρωτ.: Αντζελίνα Τζολί, Ελ Φάνινγκ, Σάρλτο Κόπλεϊ, Σαμ Ράιλι, Ιμέλντα Στώντον, Μπρέντον Θουέιτς

Η νεράιδα Μαλέφισεντ αποφασίζει να εκδικηθεί τον παιδικό της έρωτα Στεφάν, ο οποίος, ενήλικος πια, θυσιάζει την αγάπη τους για χάρη της φιλοδοξίας του να γίνει βασιλιάς. Για να το καταφέρει, ο Στεφάν θα κόψει τα φτερά της νεράιδας, κι εκείνη τον εκδικείται ‘δένοντας’ τη νεογέννητη κόρη του με την κατάρα, στα 16 της χρόνια να πέσει σε λήθαργο, από τον οποίο θα μπορεί να ξυπνήσει μόνο με φιλί πραγματικής αγάπης.

Μετά από την τεράστια επιτυχία των «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» («Alice in Wonderland», Τιμ Μπάρτον, 2010) και «Οζ: μέγας και παντοδύναμος» («Oz the great and powerful», Σαμ Ράιμι, 2013), η Disney ελπίζει ότι θα συνεχίσει να θριαμβεύει στο παραμύθι ζωντανής δράσης, όπως κάνει εδώ και δεκαετίες στην animation εκδοχή του είδους. Ο φετινός της τίτλος, είναι μια παραλλαγή του γνωστού λαϊκού παραμυθιού «Η ωραία κοιμωμένη», ιδωμένη από την πλευρά της Μαλέφισεντ, ως τώρα γνωστής ως κακή μάγισσα του παραμυθιού, το οποίο αρχικά αποδόθηκε λογοτεχνικά από τον Σαρλ Περό στο «La Βelle au bois dormant» το 1697 και από τους αδερφούς Γκριμ στο «Dornröschen» το 1812, ενώ και η ίδια η Disney το έχει προηγουμένως μεταφέρει στον κινηματογράφο με την animation ταινία της «Η ωραία κοιμωμένη» («Sleeping beauty», Κλάιντ Τζερόνιμι, 1959).

Αν έπρεπε να περιγράψω την εμπειρία μου από την ταινία με δύο λέξεις, νομίζω θα διάλεγα τη φράση: μούτες και πόζες. Αυτές χρησιμοποιεί η Τζολί για ν’ αποδώσει τη μοχθηρία του χαρακτήρα της, καθώς την περισσότερη ώρα στέκεται ακίνητη και μορφάζει, αφήνοντας το άψογο μακιγιάζ και τα εντυπωσιακά κοστούμια να κάνουν την περισσότερη δουλειά.

Από ‘κει και πέρα, οι υπόλοιποι χαρακτήρες και γενικότερα η υπόλοιπη ιστορία παραμένουν διεκπεραιωτικά, σύμφωνα με τα γνωστά μέτρα της Disney, η οποία εξασφαλίζει πλούσιο -ως επί το πλείστον ψηφιακό- σχεδιασμό παραγωγής, ένα ικανό και φυσιογνωμικά εύστοχο καστ, μια πιο σύνθετη σκιαγράφηση της Μαλέφισεντ και μια αφηγηματική ανατροπή που μοιάζει ταυτόχρονα αγνή και παράξενη, στοιχεία που εμπλουτίζουν το παραμύθι, αλλά δε βοηθούν την άνευρη και συνηθισμένη εντύπωση που αφήνει η ταινία.