Τούτες τις μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια από το θλιβερό και μαύρο εκείνο ξημέρωμα του Σαββάτου της 12.05.2012 που έφευγε για πάντα από κοντά μας τόσο πρόωρα, τόσο ξαφνικά και τόσο άδικα ο αγαπημένος μας Κώστας.
Η οικογένειά σου αφιερώνει σε σένα το παρακάτω μοιρολόι του Παπαδιαμάντη.
Μόνο ένα τέτοιο κείμενο ταιριάζει στη μνήμη σου, πολυαγαπημένο μας παλικάρι.
Δεν βρήκαμε τη δύναμη εκείνες τις ώρες του αποχαιρετισμού να αρθρώσουμε λέξη... αποσβολωθήκαμε.
Έτσι γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις του θανάτου, απλώνεται η σιωπή.
Όμως γνωρίζουμε πως είσαι κοντά μας, μαζί μας, δίπλα μας, μας παρακολουθείς από ψηλά και μας προσέχεις.
Έτσι θα πορευτούμε από εδώ και εμπρός χώρια.
Θα σε θυμόμαστε πάντα και θα σ’ έχουμε στην καρδιά μας μέχρι που κάποια μέρα πάλι θα συναντηθούμε ξανά.

“Το μοιρολόι”

Από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη για το θάνατο του εξαδέλφου και φίλου του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ.
Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΣ ήταν ένα λαμπρό παλικάρι και πέθανε από αιφνίδιο θάνατο.
Έπρεπε, Μήτρο μου, να λάχει σε με ο άτυχος κλήρος, οπού με τρέμοντα γόνατα αρχίζω να κατέρχομαι ήδη τον κατήφορον της ζωής. Μου έμελλεν η μοίρα, πικρόν μοιρολόγι να γράψω δια σε τον νεαρόν και εστεμμένον με ελπίδας.
Πού κρήνη μελάνυδρος ή τις να μου δώσει ύδωρ και δακρύων πηγάς;
Πού να εύρω μελάνην τόσον μαύρην, όσον το πένθος της καρδίας μου και πόθεν να λάβω χαρτίον αδιαβροχον, ώστε να βρέχηται και να μη λιώνει.
Σε είδα Μήτρο μου, σε είδα προχθές το πρωί οπού εστολίσθης και εφόρεσες στεφάνι και έφυγες και επήγες.
Πού επήγες Μήτρο μου; Είναι καμία εορτή;
Είναι καμία χαρά και πανήγυρις εδώ που επήγες;
Ώ ιδού κρύα και μαύρα και λευκά και μάρμαρα ορθά και απειλητικά τα τρόπαια αυτά της πλησμονής του θανάτου.
Εδώ, τέκνον μου, σου ήρεσε να κατοικείς και δεν ελυπήθης τον γηραιόν πατέρα σου και την μητέρα σου την πικραμένην;
Aυτά είναι τα βασίλεια του Χάρου, παιδί μου.
Τι θέλεις; Τι ζητείς εδώ; Ώ ναι δι’ όλους ημάς είναι εκεί τόπος.
Αλλά συ, πώς εβιάσθης αδελφάκι μου και η νεότης σου η ζηλευτή και η τόση ευγένεια και αβρότης και εφυΐα και αρετή, τι θα γίνουν όλα αυτά, Μήτρο μου;
Ήσο ακόμη σχεδόν παιδίον κατά την ηλικίαν και ήσο ήδη ανήρ κατά τον νουν. Όλος προσοχή, όλος εμβρίθεια, εραστής του καλού και του αγαθού και ήρχιζες ήδη να φιλοσοφείς βαθέως περί των πραγμάτων. Πού η θεσπεσία εκείνη έκφρασις της μορφής και η όψις η νοήμων και το όμμα το γλυκύτατον και πού το αμβρόσιον νεύμα των οφρύων και το νεκτάρειο των χειλέων μειδίαμα και η δρόσος και το άρωμα και ο ανθός και η τόσο αγνότης και αθωότης;
Πού επήγαν όλα αυτά, Δημητράκι μου;
Ώ πλάσμα του Θεού γλυκό, πώς έκλεισες τα βλέφαρα και έδυς υπό την γην και μας ελησμόνησες και εκοιμήθης εις το κρύον χώμα;
Ποίος να μη θρηνήση, τέκνον μου, και ποίος να μη στενάξη; Πώς να σε λησμονήσομεν, αγάπη μου, και πώς να εξαλειφθή από την μνήμη μας η συμπαθής μορφή σου και πώς να μην ακούσωμεν πλέον τον ήχον της μελωδικής φωνής σου;
Ώ είδα, έμελλα. Ώ τον σπαραγμόν, να δω το ψυχορράγημά σου. Εφιάλτης θα μείνει εις την ζωήν αυτήν το ψυχορράγημά σου, Μήτρο μου.
Ώ το απαίσιο εκείνον εξημέρωμα. Ω το βαθύ εκείνο και ανεκλάλητον μοιρολόγι.
Οι πετεινοί ελάλησαν παραπονετικά, Μήτρο μου,
και όσα πουλιά ευρέθησαν εκεί, όλα εμοιρολογούσαν επάνω εις τα δέντρα. Ώ ας κλάψουν όλα τα πουλιά και όσαι περιπαθείς μοιρολογήστριαι υπάρχουν ας μοιρολογήσουν, αν προαιρούνται, και όσοι κώδωνες είναι, ας σημάνουν εις την έξοδόν σου, εις την παραπομπήν σου, Μήτρο μου.
Και τώρα κοιμάσαι εις την κλίνην σου την ψυχράν φίλτατον τέκνον μου. Ώ πόσα λουλούδια εαρινά και φθινοπωρινά να φυτρώσουν πρέπει εις το μνήμα σου το κρύον και πόσα πουλάκια πρέπει να έρχονται να κελαϊδούν επί της δασυφύλλου ιτέας σου.
-Ας γίνει βαθύ πέλαγος ανθέων ο τάφος και ας έρχονται χιλιάδες πουλάκια του βουνού και νυχτοπούλια της ερημιάς, ας έρχονται να κελαϊδούν γλυκά-γλυκά, θλιβερά-θλιβερά, επάνω από το αγιασμένον χώμα σου και ο φλοίσβος του κύματος οπού πλήττει τους βράχους, τα κράσπεδα του μαύρου λόφου των μνημείων, ας φλοισβίζει και ας ναναρίζει και ας είναι μουσική εις τον ύπνον σου. Έως ότου έλθη η ώρα η προωρισμένη και όταν δοθή το κέλευσμα και ακουστή η φωνή του Αρχαγγέλου και ηχήση η σάλπιγξ η θεία, διότι φωνή Αρχαγγέλου θα ακουστή και σάλπιγξ Θεού θα ηχήση αφεύκτως.
Τότε, πραεία ως φωνής αύρας λεπτής και απαλή και γλυκεία η θεία σάλπιγξ να σε ξυπνήση, Μήτρο μου, και μαζί όλους οπού θα μας ξυπνήση τότε. Και τότε και τώρα ας παραβλέψη ο Κύριος όλας τας νεανικάς αμαρτίας σου καθώς είπεν ο προφήτης:
“Αμαρτίας νεότητος μου και αγνείας μου μη μνησθής” και ας σε τάξη σε τόπον φωτεινόν και χλοερόν, εις τόπον αναπαύσεως.
Είθε, Μήτρο μου, είθε.

Η αδελφούλα σου Ελενίτσα και οι γονείς σου
Γιώργος και Καίτη Κανιτάκη

Υ.Γ.: Ο Κώστας Κανιτάκης , φοιτητής Δομικών Έργων ΤΕΙ Ηρακλείου και ποδοσφαιριστής του ΕΓΟΗ, βαδίζοντας πεζός στην άκρη του δρόμου χτυπήθηκε θανάσιμα από όχημα που οδηγούσε μεθυσμένος οδηγός στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου τον Μάιο του 2012