Στα μικρά διαλείμματα των στοχευμένων επικοινωνιακών επιθέσεων που δεχόμαστε καθημερινά από την πλειάδα των μέσων μαζικής επικοινωνίας που διαλαλούν τη σωτηρία μας, διαπιστώνουμε, εκτός των άλλων, τη γέννηση του νέου εργασιακού μεσαίωνα με τις τραγικές επιπτώσεις του, που δυσκολεύουν αφόρητα τη λειτουργία των συγκροτημένων κοινωνιών και συλλογικοτήτων.
Οι εργαζόμενοι, με αιματηρούς αγώνες κατάφεραν να δημιουργήσουν ισχυρό νομικό και κοινωνικό κεκτημένο, για να εργάζονται 8 ώρες, να αναπαύονται 8 ώρες και να έχουν 8 ώρες ελεύθερες για τη μόρφωση τους. Η ωριαία αυτή κατανομή του εικοσιτετραώρου και οι αποδοχές των εργαζομένων δέχτηκαν τη λυσσασμένη επίθεση των προφεσόρων της (υπ) ανάπτυξης, που αφού χρέωσαν επιτήδεια όλα τα δεινά των σύγχρονων κοινωνιών στις παραπάνω πολιτισμικές κατακτήσεις, κατάφεραν να τις ανατρέψουν. Στη χώρα μας, η αντιμετώπιση από τα κυβερνητικά κόμματα του Δημοσίου ως φέουδο, η φοβική συμπεριφορά τους για τομές και ρήξεις και ο αλόγιστος δανεισμός με παράλληλη καταλήστευση των δημοσίων πόρων, άνοιξαν το δρόμο στην εφαρμογή των καταστροφικών μνημονίων, στα οποία ενσωματώθηκε, κατά παραγγελία εργοδοτικών οργανώσεων, η σωρηδόν κατάργηση φιλεργατικών νομοθετημάτων που ενταφίασαν πολύχρονες εργατικές κατακτήσεις και αποσάθρωσαν την αγορά απασχόλησης. Οι συνέπειες των παραπάνω ήταν να μετατραπεί η αγορά απασχόλησης σε ζούγκλα, ο απασχολούμενος σε ανίσχυρο επαίτη και οι εργοδότες ως μάγοι θείων δώρων με συμβάσεις 4ωρης απασχόλησης αλλά με παροχή εργασίας, ναι, τουλάχιστον 10ωρη, ρεπώ ελάχιστα και αποδοχές άγνωστες και όποτε ήθελε. Παράλληλα η αδυναμία του εργαζόμενου να ανταποκριθεί στις αυξημένες βιοτικές ανάγκες του και στις δυσβάστακτες φορομπηχτικές επιθέσεις, καταρράκωσε την προσωπικότητα του και επιδείνωσε την εξαθλίωση του .
Οι συμπεριφορές αυτές που επικρατούν σήμερα, όχι μόνο στη χώρα μας, είναι απόρροια των κυρίαρχων νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων που αναγορεύουν ως κοινωνικό ρυθμιστή την Οικονομία και τους άθλιους τρόπους της υποτιθέμενης ελεύθερης αλλά σαρκοβόρας αγοράς, θέτοντας σε δεύτερο ρόλο τη λειτουργία της Πολιτικής.
Με τα δεδομένα αυτά στο πεδίο της απασχόλησης, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, οι σκέψεις μας για τη διαμορφούμενη κοινωνία και τη λειτουργία της είναι απογοητευτικές. Ο άνθρωπος και η αξία του βρίσκεται σε ελεύθερη πτωτική πορεία και μεταλλάσσεται τραγικά σε ύλη μάζας. Η πρόσθεση των άυλων αξιών της κοινωνικής και πνευματικής μόρφωσης στη συγκρότηση της προσωπικότητας του, που επιτυγχανόταν με τη αξιοποίηση των ελεύθερων οκτώ ωρών, έχει ανακοπεί και οι ώρες αυτές έχουν μετατεθεί βίαια στην παροχή κουρασμένης απασχόλησης και στον βαθύ, λόγω κόπωσης, ύπνο. Με αυτά τα δεδομένα γίνεται εύκολα αντιληπτό τι είδους άνθρωπος δομείται, σε τι κοινωνία θα ζήσει και πως θα συμπεριφέρεται.
Οι πανηγυρισμοί των πολιτικών διαχειριστών και των εργοδοτικών οργανώσεων γι αυτήν την κολοσσιαία επιτυχία τους πολύ σύντομα θα γεννήσουν απρόβλεπτες κοινωνικές εκρήξεις γιατί η κοινωνική αδικία δεν αποσυμπιέζεται μόνο με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Οι αντιθέσεις και οι αντιπαλότητες είναι σφοδρά συγκρουόμενες και έχουν ως βασικό διακύβευμα από την πλευρά των εργαζομένων το δικαίωμα στη ζωή. Το σύνθημα «Μόρφωση, ψωμί, δουλειά» δεν ήταν ποτέ μια στείρα συνδικαλιστική διεκδίκηση αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος των μασίφ κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών αρμών μιας κοινωνίας που πάλλεται, δημιουργεί και καινοτομεί, με απόλυτο σεβασμό στην αξία του ανθρώπου.
* Ο Κώστας Λαγουδάκης είναι δικηγόρος και πρώην δήμαρχος Μαλίων
