Χριστός Ανέστη - Αληθώς ανέστη ο κύριος… περί αυτού ουδείς λόγος. Οι ευχές δίνουν και παίρνουν μέσα σε μια εκ των προτέρων προδιαγεγραμμένη ατμόσφαιρα. Έχει προηγηθεί η Εβδομάδα των Παθών με τον κόσμο να νιώθει ρίγη συγκίνησης από τα «γράμματα» που διαβάζονται στην εκκλησία.

Όλοι συμπάσχουν στο θείο δράμα, ξεχνώντας ή παραμερίζοντας προς στιγμή το προσωπικό ή το οικογενειακό τους δράμα. Η συγκίνηση εντείνεται με τη σταύρωση του θεανθρώπου, ακούγοντας τα δώδεκα ευαγγέλια τη Μεγάλη Πέμπτη και κορυφώνεται τη Μεγάλη Παρασκευή με την περιφορά του Επιταφίου. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που δακρύζουν στο άκουσμα του «έρανον τον τάφον αι μυροφόροι μύρα …», ενώ πολλοί επιχειρούν να περάσουν κάτω από τον Επιτάφιο … για καλύτερα αποτελέσματα!

Για το Μεγάλο Σάββατο, ούτε λόγος. Από το πρωί, οι βιαστικοί, προφασιζόμενοι ότι «έχει ήδη γίνει ανάσταση», θεωρούν τη νηστεία λήξασα. Το βράδυ η μεγάλη συγκέντρωση έξω από τους ναούς για να ψάλουν το Χριστός Ανέστη, να ανταλλάξουν το «φιλί της Αγάπης» ή να ευχηθούν στους γύρω γνωστούς το «Χριστός Ανέστη». Η νευρική παραμονή συνεχίζεται για μερικά λεπτά ακόμη και με το πρόσχημα «να φέρουμε το άγιον φως» στο σπίτι, επιταχύνουν το βήμα για να προλάβουν τη μαγειρίτσα ή το οποιοδήποτε «βραστό» συνηθίζουν . . . πριν κρυώσει.

Σ’ όλο αυτό το διάστημα της Μεγάλης Εβδομάδας (και όχι μόνο), οι καφετέριες της πόλης, εκτελώντας το υψηλό λειτούργημά τους, φιλοξένησαν τις στρατιές των νέων, τις τάξεις των οποίων πύκνωσαν και οι φοιτητές, οι οποίοι –εξόδοις των γονέων- «πετάχτηκαν στο σπίτι» για τις σύντομες διακοπές του Πάσχα. Κάπως έτσι διακόπτονται οι …διακοπές διαρκείας των φοιτητών! Γενικά, το κέντρο της πόλης έσφυζε από ζωή καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, δίνοντας την εντύπωση ότι η ανάκαμψη έχει έλθει για τα καλά. Ίσως, αυτή να είναι και ένα από τα θετικά αποτελέσματα που είχε το πρώτο «πρωτογενές πλεόνασμα».

Από την άλλη, η έναρξη του τουριστικού ρεύματος, σε συνδυασμό με το εύκρατο κλίμα μας και τις ηλιόλουστες ημέρες, έδωσε την ευκαιρία στους αλλοδαπούς επισκέπτες μας να περιδιαβούν τους δρόμους του κέντρου της πόλης και να μείνουν έκθαμβοι από τη σφύζουσα ζωή (στο κέντρο) και τη νεολαία μας να ανασυντάσσει τις δυνάμεις της, προκειμένου να συνεχίσει –αργότερα- τις έντονες πνευματικές της επιδόσεις. Είμαστε –απ’ ό,τι φαίνεται- μια ευημερούσα πολιτεία!

Ας μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι η Εβδομάδα των Παθών είναι εφέτος κάτι λιγότερο από ένα μήνα μακριά από τις δημοτικές εκλογές. Αν εξαιρέσουμε κάποιες καταχωρήσεις στις εφημερίδες και μερικές εκπομπές από τα τοπικά κανάλια, τίποτα δεν προδίδει την κρισιμότητα της αναμέτρησης που επίκειται. Ίσως να είναι και προς τιμή των υποψηφίων, που δεν επιδόθηκαν σε άσκοπες αφισοκολλήσεις, όπως σε παλιότερες προεκλογικές περιόδους. Με λίγα λόγια, η μάχη διεξάγεται σε ένα πολιτισμένο επίπεδο και θα ήταν ευχής έργο να συνεχίσει έτσι μέχρι τέλους.

Πέρασε και μια Κυριακή … άλλη μια Κυριακή από αυτές όπου τα καταστήματα θα μπορούσαν να παραμένουν ανοικτά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πρόσεξα τίποτα το ιδιαίτερο. Αν δεν το είχα ακούσει στις ειδήσεις, ούτε που θα το πρόσεχα. Κάποιοι άνοιξαν. Άλλοι, όχι. Κι αυτό, κυρίως, στο κέντρο. Περιφερειακά, φαντάζομαι ότι θα ήταν μια Κυριακή όπως οι άλλες. Η αγορά αυτορυθμίζεται χωρίς να επηρεάζεται από τις ακρότητες και τις αντιθέσεις στις τοποθετήσεις των πολιτικών παρατάξεων, των συνδικάτων και των σωματείων, που προηγήθηκαν κατά τη συζήτηση στη Βουλή. Λίγοι διδάσκονται από το παρελθόν και από την ιστορία, γενικότερα. Ποιος θυμάται (ή δεν θυμάται) το τι αγώνας προηγήθηκε για να θεσμοθετηθεί η ημιαργία της Τετάρτης, του Σαββάτου και της Δευτέρας; Φαίνεται ότι ο κάθε θεσμός θέλει τον … αγώνα του!

Και ενώ «καράβια χάνονται» … (στη Ν. Κορέα, ακόμη και αεροπλάνα στη Μαλαισία), στα Χανιά έγιναν οι «τριανταφυλλένιοι γάμοι» 16 ζευγαριών από την Κίνα. Το γεγονός πήρε (ή δεν πήρε) την ανάλογη δημοσιότητα και όλοι εμφανίζονται να είναι ευχαριστημένοι. Ο ομαδικός γάμος έγινε στο ενετικό φρούριο στα Χανιά, ενώ η τοπική υπεύθυνος της υπηρεσίας αρχαιολογίας κρατούσε μονίμως τους μέσους των δακτύλων πάνω από τους δείκτες… δηλ. τα δάκτυλα σταυρωμένα, (προληπτική χειρονομία για να μην πάει κάτι στραβά), μια και οι αρχαιολογικοί χώροι δεν διατίθενται και τόσο εύκολα για κοινωνικές εκδηλώσεις … όπως πριν μερικά χρόνια έγινε με το ιστορικό θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ, που διετέθη για γαμήλιο πάρτυ.

Ο καιρός ήταν καλός και το βοριαδάκι, αν και απειλούσε την ιδιαιτέρως προσεγμένη κόμμωση των μελλονύμφων, βοήθησε να κρατηθούν σε χαμηλά επίπεδα οι θερμοκρασίες, τουλάχιστον ώσπου να έρθει η ώρα να αποσυρθούν τα ζευγάρια στο δωμάτιο του ξενοδοχείου τους. Πρέπει να τονισθεί ότι αν και ο γάμος ήταν ομαδικός, η έννοια της ομαδικότητας έληξε μετά τη γαμήλια τελετή. Και λέμε «τελετή» για να διορθώσουμε την καλοπροαίρετη –κατά τα άλλα- τηλεσχολιάστρια, η οποία έκαμε λόγο για «μυστήριο» του γάμου. Και φυσικά «μυστήριο» δεν υπήρξε, αφού ο γάμος ήταν πολιτικός και όχι χριστιανικός και δη ορθόδοξος.

Βέβαια, το μυστήριο είναι άλλο… δηλ. το πώς τα νεαρά ζευγάρια επέλεξαν από τη Σαγκάη (που σημαίνει «Πόλη στη θάλασσα») να έρθουν και να παντρευτούν στα Χανιά. Δηλ. από μια πόλη 17,5 εκατομμυρίων κατοίκων (δηλ. όσο όλη η Ελλάδα και η Ελβετία, μαζί) σε μια πόλη με 54.000 κατοίκους. Το πιθανότερο είναι να παρενέβη το δαιμόνιο ικανού ταξιδιωτικού πράκτορα, που διαφήμισε, οργάνωσε και εκτέλεσε το ταξίδι. Από τη μεριά των τοπικών παραγόντων, ο μεν αντιπεριφερειάρχης μίλησε για «συνάντηση των δύο από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς… και ότι οι θεσμοί δύο λαών που στηρίζονται στον πολιτισμό είναι αιώνιοι», ο δε δήμαρχος Χανίων έκανε τη βαρυσήμαντη και οξυδερκή παρατήρηση, λέγοντας ότι: «είναι τιμή για όλους μας η επιλογή των Χανίων για το γάμο σας»!!!.

Μπορεί τα 16 ζευγάρια να μην είναι πολλά, ούτε και το συνάλλαγμα που θα εισρεύσει θα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στο τελικό τουριστικό ισοζύγιο. Όμως, «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» και μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι… δηλ. να έρθουν, όλα – όλα, άλλα 16 ζευγάρια και τέλος! Είναι μια καλή αρχή, όπου στο μέλλον με τα Χανιά να αδυνατούν να αντεπεξέλθουν με το κάστρο τους, η τελετή να επεκταθεί στη Φορτέτζα του Ρεθύμνου, στον Κούλε του Ηρακλείου και στην Καζάρμα της Σητείας. Από ενετικές εγκαταστάσεις και φρούρια δεν θα ξεμείνουμε…

Γυρίστηκε, μάλιστα και μια δεκάλεπτη ταινία με την τελετή και θα προβληθεί στη Σαγκάη και στη γύρω περιοχή και θα την δουν 350 εκατομμύρια θεατές… δηλ. όσο ολόκληρος ο πληθυσμός των ΗΠΑ. Δεν είναι λίγο. Αν λάβουμε, μάλιστα, υπόψη ότι οι νέοι αυτοί (μέσος όρος ηλικίας τα 25 έτη) είναι από τη ανώτερη μεσαία τάξη της Κίνας και πάνω, τότε θα μπορούμε να μιλάμε και για οικονομική επιτυχία του εγχειρήματος, μελλοντικά.

Και λίγα στατιστικά στοιχεία: Η Ελλάδα παράγει γύρω στους 350.000 τόνους λάδι, ετησίως. Ο έλληνας είναι πρωταθλητής στην κατανάλωση λαδιού, με 18 κιλά/έτος. Με λίγα λόγια καταναλώνουμε 180.00 τόνους από την ετήσια παραγωγή μας. Αν φανταστούμε ότι από το 1 δισ. 341 εκατομμύρια κινέζων, μόνο τα 350 εκατομμύρια που θα δουν την ταινία, θα μπουν στον πειρασμό να αγοράσει ο καθένας, μέσα στον επόμενο χρόνο μόνο από 1 (ένα) κιλό λάδι, σημαίνει ότι θα απορροφήσουν ολόκληρη την ετήσια παραγωγή μας, χωρίς να μείνει ούτε μία σταγόνα για το σπιτικό μας. Και τότε;

Είπαμε πως βρισκόμαστε σε κακή οικονομική κατάσταση. Είπαμε «να βγούμε στο πεζοδρόμιο»... Έεεε!!! Όχι, όμως και να μας «βγάλουν το λάδι»!



[email protected]