Της Κατερίνας Μυλωνά

Μαθαίνει στα παιδιά να αγαπούν τα βιβλία και από ό, τι φαίνεται τα καταφέρνει. Η Μαρία Δασκαλάκη παρουσιάζει το νέο της βιβλίο "Μυστική αποστολή: Περιπέτεια στο Μεγάλο Κάστρο" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας και μιλά στην «Π» για τους μικρούς αναγνώστες.
«Ένα βιβλίο τα ταξιδεύει, εμπλουτίζει το λεξιλόγιό τους, καλλιεργεί τη φαντασία τους κι ανοίγει τα παράθυρα της σκέψης τους. Καινούριοι κόσμοι ξεδιπλώνονται μπροστά τους κι εκείνα καλούνται να τους ζήσουν. Τα βιβλία προσφέρουν γνώση και η γνώση είναι το πιο ισχυρό όπλο για κάθε παιδί και μετέπειτα ενήλικα», περιγράφει.
Αναφέρετε πως το βιβλίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Μπορείτε να μας πείτε ποια είναι αυτά; Χωρίς, φυσικά, να προδώσετε την εξέλιξη της ιστορίας.
«Όσο παράξενο κι αν σας φανεί, μου έδωσε έμπνευση ένα άρθρο της εφημερίδας σας που φιλοξένησε πριν μερικά χρόνια τη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου κι αφορούσε στην περίοδο της Κατοχής. Μικρό παιδί τότε, είχε γίνει μάρτυρας μιας αποτρόπαιης εκτέλεσης ντόπιων από τους Γερμανούς στην πύλη Βιτούρι. Όταν το είχα διαβάσει, ανατρίχιασα. Δε λέω περισσότερα για να μην προδώσω την εξέλιξη της ιστορίας μου, όμως ήταν τόσο σοκαριστικά για μένα τα γεγονότα που περιέγραφε ο 75χρονος άνδρας κι αυτό ήταν αρκετό για να γράψω ολόκληρο βιβλίο! Ξεκινώντας από κει, έπλεξα την ιστορία στο μυαλό μου…».
Βλέπουμε νεαρούς ήρωες με ισχυρούς δεσμούς φιλίας, αν και είναι διαφορετικών εθνικοτήτων. Θέλατε να στείλετε κάποιο μήνυμα μέσα από αυτό;
«Κάποτε εργαζόμουν με παιδιά αλλοδαπών τα οποία για διάφορους λόγους δεν πήγαιναν στο σχολείο και γύριζαν όλη μέρα στους δρόμους. Κι ενώ κανείς δεν ασχολούνταν με αυτά, εκείνα συνεχώς έβγαζαν τον άσχημο εαυτό τους προσπαθώντας να τραβήξουν πάνω τους τα βλέμματα. Αναμφίβολα ήταν παιδιά περιθωριοποιημένα που βίωναν καθημερινά το ρατσισμό και τη μη αποδοχή από τους γύρω τους, γεγονός που τα έκανε όλο και πιο σκληρά. Όμως, δεν είχαν ίχνος κακίας μέσα τους. Ίσα-ίσα αν κατάφερνες να τα πλησιάσεις, ήταν πολύ τρυφερά. Ακόμα τα σκέφτομαι πολλές φορές. Τι να έχουν κάνει στη ζωή τους, τι να απέγιναν… Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο γιʼ αυτά και να τους το αφιερώσω. Μακάρι να μπορούσα να τους βρω τώρα για να μάθουν ότι όντως το έκανα και να συνειδητοποιήσουν ότι υπήρξαν και κάποιοι που ασχολήθηκαν μαζί τους και πίστεψαν σε αυτούς».
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, τα παιδιά μαθαίνουν και την ιστορία της πόλης, διαπιστώνετε πως τα παιδιά σήμερα ξέρουν την ιστορία του Ηρακλείου;
«Σίγουρα είναι πιο διασκεδαστικό και πιο εύκολο να μάθει κανείς Ιστορία μέσω ενός λογοτεχνικού βιβλίου, απʼ ότι μέσω ενός σχολικού εγχειριδίου. Πάντως, στα περισσότερα από τα σχολεία που επισκέπτομαι, με χαρά διαπιστώνω ότι οι δυο τελευταίες τάξεις του δημοτικού έχουν ήδη επισκεφθεί με τους δασκάλους τους τα μνημεία της πόλης μας κι έχουν επίσης κάνει πολύ αξιόλογες εργασίες πάνω σε αυτά. Έτσι, σε γενικές γραμμές, πιστεύω πως τα παιδιά γνωρίζουν ή μαθαίνουν την ιστορία του Ηρακλείου. Εμείς, οι μεγάλοι, όμως, άραγε την ξέρουμε;»