Μπορεί ο σημερινός Έλληνας ν’ αντιμετωπίσει τα προβλήματα που φέρνει η σημερινή μεγάλη ηθική και οικονομική κρίση, στον εαυτό του, στα παιδιά του, την πατρίδα του και τον κόσμο;
Μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τη φτώχεια και πείνα της ανεργίας, την εκμετάλλευση του εγωιστικού και υλιστικού κόσμου όπου νικούν και κυριαρχούν οι υποκριτές, οι δημαγωγοί, οι αδίστακτοι και λαϊκιστές;
Αυτές τις βασανιστικές σκέψεις και απορίες έρχονται να σβήσουν και να απαντήσουν οι ιερές ακολουθίες της Μεγαλοβδομάδας που οδηγούν στο αποκορύφωμα της εορτής της Ανάστασης, την Κυριακή του Πάσχα, τη λαμπροτέρα και ενδοξοτέρα ημέρα. Όπως δε, την ψάλλει και υμνολογεί ο υμνωδός της Εκκλησίας μας, αυτή είναι “κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, η εορτή εορτών και η πανήγυρις πανηγύρεων”.
Η εορτή της Ανάστασης μας βοηθά να βιώσομε την ευλογία του Σταυρού, να υπερβούμε τις δυσκολίες της ζωής, ν’ αγαπήσομε και συναντήσομε τους συνανθρώπους όπου ανάμεσά τους είναι ο Αναστημένος Χριστός. Στα πρόσωπα και την ύπαρξή τους ζει και κατοικεί Εκείνος όπως και στη δική μας. Η εορτή της Ανάστασης μας βοηθά ακόμη να βιώσομε το γεγονός πως είμαστε Έλληνες και την ευλογία πως είμαστε απόγονοι αυτών που δημιούργησαν και δίδαξαν πολιτισμό στους κλασικούς χρόνους. Αυτών που πίστεψαν, βοήθησαν τη διάδοση και εδραίωση του χριστιανισμού στον κόσμο.
Για να γίνει όμως αυτή η μεταμόρφωσή μας και να μη μείνει μόνο ευχή, χρειάζεται η Ανάσταση ν’ αγγίξει ταπεινωμένη την καρδιά μας, για να συσσταυρωθούμε και συναναστηθούμε με το Χριστό. Χρειάζεται να σταυρώσομε και θανατώσομε τον κακό εαυτό μας, το σταυρωτή των συνανθρώπων μας.
Να σταυρώσομε και θανατώσομε τον φθονερό εαυτό μας που σταυρώνει τους άλλους και στα πρόσωπά τους το Χριστό. Από φθόνο ο Ιωάννης Γκούρας έγινε συκοφάντης και σταυρωτής, στραγγαλίζοντας τα όργανά του, τον ήρωα της ελληνικής επανάστασης Οδυσσέα Ανδρούτσο. Φθονεροί σταυρωτές οδήγησαν στην αλληλοσφαγή και διάλυση την επανάσταση.
Να σταυρώσομε και θανατώσομε τον φιλάργυρο εαυτό μας, που γεννά εκμεταλλευτές σταυρωτές, εμπόρους ναρκωτικών και σωματέμπορους σταυρωτές, προδότες σταυρωτές της πίστης και πατρίδας.
Να σταυρώσομε και θανατώσομε το συκοφάντη και φίλαρχο εαυτό μας, που σταυρώνει τους άλλους με τους πιο ύπουλους τρόπους για το βήμα της εξουσίας. Η αυτοκράτειρα του Βυζαντίνου Θεοφανώ (959-969) παντρεύτηκε το γιο του βασιλιά Κων/νου Πορφυρογένητου, Ρωμανό (17 ετών αυτή και 19 εκείνος).
Εδηλητηρίασε τον πεθερό της για ν’ ανέβει στο θρόνο ο άνδρας της και στη συνέχεια τον αυτοκράτορα άνδρα της για ν’ ανέλθει στο θρόνο ο δαφνοστεφής Νικηφόρος Φωκάς (ελευθερωτής της Κρήτης από τους Άραβες). Τους δολοφόνους του Νικηφόρου έκρυψε στα διαμερίσματα, για να γίνει αυτοκράτορας ο αρχηγός των δολοφόνων Ιωάννης Τσιμισκής. Η φιλαρχία και φιλοδοξία της, να ελέγχει την εξουσία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, την έκαμαν στυγερή δολοφόνο, με απερίγραπτες συνέπειες.
Στην καθημερινή μας περιπλάνηση γινόμαστε σταυρωτές όταν πληγώνομε ηλικιωμένους ανθρώπους και προπαντός τους γονείς μας. Τον ταλαιπωρημένο πατέρα και την πονεμένη μάνα μας που μέρα νύχτα αγωνίζονται για μας, σαν εργάτες, γεωργοί, υπάλληλοι σαν άνθρωποι. Γινόμαστε σταυρωτές, σαν γονείς, όταν δίδομε κακή ανατροφή στα παιδιά μας. Οταν αντί να προσφέρομε στην κοινωνία ανθρώπους αξιών, ευεργετικούς και γενναίους προσφέρομε ανάξιους και επικίνδυνους. Γινόμαστε σταυρωτές σαν δάσκαλοι όταν δεν διαπαιδαγωγούμε σωστά τους μαθητές μας και δεν τους καλύπτομε ούτε γνωστικά, ούτε συναισθηματικά και υπαρξιακά. Ξεχνούμε πως υπηρετούμε ύψιστο λειτούργημα και όχι υπαλληλίας επάγγελμα. Ξεχνούμε πως είμαστε χτίστες και όχι χαλαστές. Γινόμαστε σταυρωτές σαν κληρικοί όταν λησμονούμε πως η ιεροσύνη είναι σταυρική και μυστηριακή διακονία του λαού. Δεν είναι κοσμική εξουσία επιβολής στο λαό και την κοινωνία. Αλίμονο όταν ξεχνούμε πως πορευόμαστε και διακονούμε εν ονόματι της σταυρωμένης και αναστημένης αγάπης. Γινόμαστε σταυρωτές σαν άρχοντες, όταν είμαστε κακοί οδηγοί και εκμεταλλευτές των ανθρώπων για τους οποίους είμαστε υπεύθυνοι. Αντί δε να τους εξασφαλίζομε ειρήνη, πρόοδο και ευημερία τους οδηγούμε στη φτώχεια και εξαθλίωση, όπως συμβαίνει σήμερα στον τόπο μας.
Το κέντρο και η ουσία της μεταμόρφωσής μας, με την ευκαιρία της επικείμενης εορτής της Ανάστασης είναι να σταυρώσομε και θανατώσομε τον κακό εαυτό μας. Μόνο αυτός ο θάνατος φέρνει την Ανάστασή μας. Την Ανάσταση του Θεού που ζει μέσα μας. Την Ανάσταση της αγάπης (ο Θεός αγάπη εστί). Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλους τους ανθρώπους. Έτσι και η δική μας σταύρωση και ανάσταση θα φέρει αγάπη και θυσία για όλους ακόμη και για τους εχθρούς μας.
Η ανάστασή μας θα σημάνει την οριστική έξοδό μας από τη φυλακή του ατομισμού, εγωισμού και των άλλων παθών. Θα σημάνει το οριστικό άνοιγμα και διάβασή μας από τον εαυτό μας στους συνανθρώπους όπου ζει και κατοικεί Εκείνος και όπου βρίσκεται και ο δικός μας παράδεισος, της ομορφιάς και λύτρωσης. Μακριά από τους άλλους είναι η κόλασή μας με τους μεγάλους πόνους και την αποκρουστική ασκήμια.
Την έξοδο και στη ζωή μας στον παράδεισό μας γιορτάζομε κάθε Κυριακή και κάθε Πάσχα που είναι εορτές της Ανάστασης. Η σταύρωση του κακού εαυτού μας δεν είναι εύκολη. Είναι Γολγοθάς και μεγάλος ανήφορος. Οδηγεί όμως στην Ανάσταση που είναι η ομορφιά και αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης και ταυτίζεται με την ελευθερία και χαρά των ανθρώπων. Στο αγκομάχημα του Γολγοθά δεν είμαστε μόνοι αφού συμπορευόμαστε μ’ Εκείνον. Δεν φοβόμαστε τίποτε όπως δεν φοβόμαστε τα εκατομμύρια των μαρτύρων της πίστης μας.
Μόνο αναστημένοι και μεταμορφωμένοι μπορούμε εμείς οι Έλληνες να συνεννοηθούμε, να συμφωνήσομε και να συμπορευτούμε σήμερα και να βρούμε λύσεις στα προβλήματα μας. Εμείς οι Έλληνες μονιασμένοι κάνομε θαύματα. Κάνομε ότι θέλομε. Καταργούμε το “δεν μπορούμε”. Μπαίνομε στη φωτιά και τη σβήνομε. Εχομε βοηθό τη φλόγα της αγάπης που είναι ο ίδιος ο αναστημένος Χριστός. Με την ομορφιά δε της ελευθερίας και την παντοδυναμία της πίστης, κραγάζομε όλοι μαζί “Χριστός Ανέστη”!
