Παιδί μου, φως ανέσπερο, πικρέ μοναχογιέ μου,
στ’ άχραντο σώμα σου σκυφτή, βλαστέ μου, σε στολίζω.
Άνοιξε τ’ άγρια μάτια σου και πάλι, ακριβέ μου,
καθώς με δάκρυα καυτά την όψη σου δροσίζω.

Και πες μου πώς αρνήθηκες τις ομορφιές του κόσμου,
άλλη αγκαλιά πού θε να βρεις ζεστή σαν τη δική μου,
που ακουμπάς τον πόνο σου, ανάσα μου και φως μου,
και ποιος σου πλένει τις πληγές, αλί και τρισαλί μου!...

Καμιά κατάρα δε θα πω, ο πόνος μου με αγιάζει
τώρα που για στερνή φορά στον κόρφο μου σε πνίγω,
απέραντη μια λύπηση τους θύτες σου αγκαλιάζει,
τι κι αν στον τάφο σου σιμά και το δικό μου ανοίγω.

Παιδί μου, φως ανέσπερο, λεμονανθούς, ανθέ μου,
κι όλα τα μαγιολούλουδα σύναξα της αβύσσου,
και παρ’ τα στο ταξίδι σου να σ’ ευωδιάζουν, γιε μου,
και γείρε να ξεκουραστείς γλυκά κι αποκοιμήσου.
Ηρακλής Α. Βουλγαράκης
(Από την Ποιητική Συλλογή
“Άρωμα φθινοπώρου” 2003)