Ήρθε και πάλι η Εβδομάδα των Παθών,
μέρες αργόσυρτες και πονεμένες,
που ξεδιπλώνουν το θείο δράμα
από την ώρα που μπήκε ο Ιησούς με βάγια
θριαμβευτής στα Ιεροσύλυμα
μέχρι την ώρα της κορύφωσης, της Σταύρωσης.

Λέξεις παράξενες, Άννας, Καϊάφας,
φραγγέλιο, Κεντρυρίων, Γολγοθάς,
Κρανίου Τόπος σηματοδοτούν
το χρονικό της θυσίας του Θεανθρώπου,
που μόνο φταίξιμό του ήταν η απέραντη
αγάπη για τον άνθρωπο.

Όμως λίγο μετά το μοιρολόι
το σπαρακτικό της Παναγιάς,
λίγο μετά το “Ω γλυκύ μου έαρ”
μέσα σ’ αρώματα και πασχαλιές,
η Ανάσταση θα ‘ρθει, όλοι το ξέρουν.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι,
που σέρνουν σ’ όλη τη ζωή τους
στην πλάτη ένα σταυρό βαρύ
και ανεβαίνουν καρτερικά
το δρόμο του δικού τους Γολγοθά,
χωρίς να περιμένουν Ανάσταση καμιά.

Ας ήταν, Θεέ μου, φέτος απρόσμενα,
να γίνει Ανάσταση και στη δική τους την καρδιά.
Βιβή Τζώνη