Την Κυριακή 6 του Απρίλη ο Φυσιολατρικός Σύλλογος Ηρακλείου και μέλη του Ε.Ο.Σ. Λασιθίου πραγματοποίησαν την προγραμματισμένη πεζοπορική διαδρομή τους στις γραφικές οροσειρές των Λασιθιώτικων βουνών. Ο καιρός ήταν υπέροχος. Το πούλμαν έφτασε στις 9.30 στον Λασιθιώτικο κάμπο.

Μας άφησε στον Άγ. Κωνσταντίνο. Από εκεί με ανατολική κατεύθυνση ξεκινήσαμε διασχίζοντας τον καταπράσινο κάμπο με τις ανθισμένες μηλιές και αχλαδιές. Φτάσαμε στο εκκλησάκι της Αγίας Πελαγίας. Ο αρχηγός της πεζοπορίας Μάνος Τρυπιδάκης μας έδωσε τις σχετικές οδηγίες για τη διαδρομή που θα ακολουθούσαμε. Ανηφορικό μονοπάτι ανάμεσα σε σφεντάμια μας οδήγησε στις Βόλτες της Αλέξενας. Η ανθισμένη φύση ζωγράφιζε τα πολύχρωμα άνθη της ανάμεσα στις βραχώδεις πλαγιές της. Δυστυχώς, την ομορφιά των γραφικών βραχοστρωμένων μονοπατιών, που κάποτε σχημάτιζαν τις Βόλτες της Αλέξενας και αποτελούσαν μνημεία φυσικού κάλλους, σήμερα τις βλέπουμε να έχουν καταστραφεί. Στο όνομα της ανάπτυξης, λένε. Εκπληκτική η θέα του πανέμορφου κάμπου που απλώνεται γύρω μας αγκαλιασμένος από τις γραφικές οροσειρές της Δίκτης. Τα γραφικά χωριουδάκια, κτισμένα περίγυρα στις ρίζες των βουνών, δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα στο τοπίο. Αλλά και οι δυο λιμνοδεξαμενές που δημιουργήθηκαν εκεί για τις ανάγκες των κατοίκων, στολίζουν το τοπίο και δίνουν το δικό τους γαλάζιο χρώμα. Ομορφαίνουν ακόμη περισσότερο τον Λασιθιώτικο κάμπο και δίνουν το πολύτιμο αγαθό τους στους κατοίκους . Θαυμάζοντας την άγρια ομορφιά φτάσαμε μετά από 1,30 ώρα στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού. Ξεκουραστήκαμε για λίγο ατενίζοντας τη χιονισμένη κορυφή του "Λαζάρου". Από εκεί συνεχίσαμε με βορειοδυτική κατεύθυνση. Κατηφορίσαμε τα νοτιοδυτικά υψώματα του "Χαυγά". Αντικρίσαμε κατάρρυτους δέτες στα ανατολικά υψώματα. Είναι φορτωμένοι με θρυμματισμένο αμμοχάλικο έτοιμο να το αδειάσουν στην κοίτη του "Χαυγά". Φτάσαμε στην κοίτη, ήταν κατάξερη χωρίς σταγόνα νερό. Διασχίσαμε τον ξεροπόταμο με νοτιοανατολική κατεύθυνση βαδίζοντας πάνω στις κροκάλες και τις απότομες πλαγιές των υψωμάτων, πότε από τη μια όχθη και πότε από την άλλη. Μετά από λίγο συναντήσαμε μικρές κολύμπες με νερό. Όσο προχωρούσαμε ακούγαμε και κροτάλισμα νερού που ανάμεσα σε κάποια βράχια δημιουργούσε μικρούς καταρράκτες. Φτάσαμε στην θέση "Κολύμπα". Απότομα υψώματα την κυκλώνουν δημιουργώντας ένα πολύ στενό πέρασμα. Ένα θαυμάσιο άγριο τοπίο μας αγκαλιάζει. Με δέος κοιτάμε τις δημιουργίες της φύσης να σμιλεύουν μια μοναδική ομορφιά. Ακούμε βοή μεγαλύτερου καταρράκτη να αντανακλάει στα μαγλινά υψώματα του φαραγγιού. Από εδώ δε φαίνεται πρέπει να ανεβούμε ψιλότερα Η διάβαση δυσκολεύει, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να ανεβούμε. Μόνο με αναρρίχηση, γαντζωμένοι σε κοιλώματα και ρωγμές, κολλημένοι πάνω στα λεία υψώματα. Όσοι θέλαμε να θαυμάσουμε τις άγνωστες ομορφιές που κρύβει μέσα του τούτο το μονάκριβο θαύμα της φύσης αναρριχηθήκαμε. Κι εκεί, λίγο ψηλότερα, ακόμη ένα θαυμαστό τοπίο μας αγκαλιάζει. Ένα ποιο στενό πέρασμα με απότομα υψώματα ανάμεσα στα οποία έχει φρακάρει ένας γιγάντιος βράχος που μοιάζει σα τεράστιο βόλι. Κλίνει το πέρασμα και εμποδίζει το νερό. Η πίεση του δημιουργεί καταρρακτώδη ορμή. Το χειμώνα είναι αδύνατη η πρόσβαση εδώ. Ήταν ακόμη μια από τις πιο ωραίες πεζοπορικές διαδρομές στις άγριες ομορφιές της άγνωστης Κρήτης, συνολικής πορείας 5 ωρών.

Κείμενο - φωτογραφίες

Βασίλης Δρόσος