Κάπως διαφορετικός ο περασμένος Μάρτης, με κρύα, με χιόνια και βροχές και έντονη καιρική αστάθεια... Προκειμένου όμως να δικαιολογήσει τη φήμη του ως πεντάγνωμου μήνα, πότε πότε ξεκαθαρίζει, λάμπει η ατμόσφαιρα, ο ήλιος κυριαρχεί προκειμένου να μας θυμίσει ότι βρισκόμαστε στον πρώτο μήνα της άνοιξης.
Κι αυτό το επιβεβαιώνουν τα δεκάδες πολύχρωμα αγριολούλουδα που οργιάζουν στην ύπαιθρο, τα ζωηρά χρώματα της ανεμώνης, το συνεχές κελάιδισμα των πουλιών και η επιστροφή των χελιδονιών. Όλα αυτά σε συνάρτηση με τη Σαρακοστή σε κάνουν εκστατικό και σιωπηλό μπροστά στους κατανυκτικούς ήχους που ξεχύνονται ήρεμα από τους χριστιανικούς ναούς:
“Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια...”. Είναι οι ημέρες της προσευχής, οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Σε λίγο θ’ ακολουθήσει το θείο δράμα και φυσικά η προσδοκία της Αναστάσεως. Πολλές φορές παραλληλίζουμε τον μοναδικό αυτό ύμνο της Υπεραγίας Θεοτόκου με τις μέρες του εικοσιένα.
Πρόκειται για τις ιδέες ενός λαού που στήριζε την κατάφαση της ζωής του στις δυνάμεις της θρησκείας και του πατριωτισμού. Και συνεχίζει να το κάνει ακόμα και σήμερα.
Περίοδος σαρακοστής! Κάθε Παρασκευή βράδυ ο γλυκός ήχος της καμπάνας μάς προσκαλεί να πορευθούμε ήσυχα και σιωπηλά προς το δρόμο της εκκλησίας προκειμένου ν’ ακούσουμε τους ποιητικούς Χαιρετισμούς της Παναγίας.
Από το τέμπλο η Παναγία με χαμηλωμένα τα σεμνά της μάτια ακούει τα εγκώμια της χάρης της “Ρόδον το αμάραντος Χαίρε...” και οι αίνοι συνεχίζονται μέχρις αφού ο λειτουργός του Υψίστου προβάλλει από την ωραία πύλη για να εκφωνήσει μελωδικά το “Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω το χαίρε” και στη συνέχεια να τελειώσει με τη γλυκύτατη φράση “Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε”.
Πάντοτε οι Χαιρετισμοί προκαλούσαν και συνεχίζουν να προκαλούν σ’ όλους ιδιόμορφο δέος, μια έξαρση αγαλίασης και ένα ξεχωριστό πάθος λατρείας για την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, τη Δέσποινα του κόσμου. Θα ολοκληρωθούν την παρασκευή του Ακαθίστου Ύμνου.
Θα ακολουθήσει η Ανάσταση του φίλου του Χριστού Λαζάρου καθώς και η θριαμβευτική είδοσος του Χριστού στην πόλη των προφητών, στα Ιεροσόλυμα. Μια είσοδος που προκάλεσε τις πιο θερμές εκδηλώσεις ενθουσιασμού ενός λαού που πρόσμενε και υποδέχθηκε το Μεσσία του. Κρατούν βάγια, στρώνουν το δρόμο με χαλιά και ρόδα, γεμίζοντας τον ουρανό με ωσαννά. Βλέμματα αγάπης, στοργής, ενθουσιασμού και προσδοκίας. Είναι ο οδηγός που ενσαρκώνει τόσα πολλά για τον ιουδαϊκό λαό, ο οποίος έχει τόσα υποστεί και ήλπιζε...
Κι όμως αυτός ο θρίαμβος είναι τόσο προσωρινός γιατί ο ίδιος λαός με τα μυριόστομα ωσαννά, φανατισμένος, όπως πάντα συνηθίζεται από τους δολοπλόκους, αυτούς που κατέχουν θέσεις και αξιώματα, αυτούς τους τόσο αδίστακτους και επαγγελματίες “σωτήρες” αυτούς που στερούνται των ηθικών αρχών, θα ζητήσει αυτός ο λαός σε λίγες μέρες την σταύρωση του πολυαγαπημένου του.
Πάντοτε η δόξα είναι γλυκιά. Και Εκείνος δεν απέβλεπε σε πρόσκαιρες δόξες, παρασύροντας σα δημαγωγός τα πλήθη που ευεργέτησε. Η πορεία του στην πόλη είναι μια πορεία στοχασμού αλλά και ελέγχου αυτού στις καρδιές και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Η επίσκεψη του Χριστού στα Ιεροσόλυμα έχει έναν απώτερο σκοπό, έχει μια βαρύτητα είναι κάτι το ξεχωριστό. Ο ίδιος αντιμετωπίζει τώρα πια την ωμή πραγματικότητα και θα προσπαθήσει ν’ απευθύνει λόγια διδαχής, λόγια καυστικά στο όνομα μιας θρησκείας που ευαγγελίζεται την αγάπη και θα θριαμβεύσει κατακτώντας ειρηνικά τους ανθρώπους. Με την αλήθεια θα προσπαθήσει να γκρεμίσει τα ψεύτικα επιχειρήματα, χρησιμοποιώντας μια καθάρια λογική και μια απίστευτη διαφάνεια στον ρυπαρό κόσμο του πονηρού περιβάλλοντος στο οποίο ενεπλάκη.
Σιωπηλός και αθόρυβος έρχεται αντιμέτωπος με το δράμα του Γολγοθά και μαζί μ’ Εκείνον θα υποφέρουν και θα πονέσουν πραγματικά η Μητέρα του και οι μαθητές τους. Το πλήθος που τόσο τον χλεύασε και τον βασάνισε, τον ειρωνεύθηκε και τον περιγέλασε, δικαιολογείται η συμπεριφορά του αυτή αν θυμηθούμε τα λόγια του Γουσταύου Λεμπόν που αναφέρονται στην ψυχολογία του πλήθους:
“Το πλήθος επηρεάζεται εύκολα. Στερείται κριτικού πνεύματος. Μόνος ο άνθρωπος μπορεί να είναι πολιτισμένος, αλλά μέσα στο πλήθος ακολουθεί τα ένστικτα του, κατεβαίνει πολλά σακλοπάτια του πολιτισμού και έιναι βάρβαρος. Οι όχλοι μπορούν υπό την επίδρασιν των υποκινητηρίων δυνάμεων της στιγμής να διατρέξουν την κλίμακα των ανομοιοτέρων αισθημάτων”.
Σας μας το μόνο που απομένει μακριά από φανατισμούς και χλευασμούς, αυτή την περίοδο είναι ν’ απολαύσουμε το θαύμα της άνοιξης, να χαρούμε τον οργασμό της φύσης γύρω μας και με σεμνότητα και ταπεινότητα να βιώσουμε όλη την ιδιόμορφη ομορφιά της Σαρακοστής προσδοκώντας την Ανάσταση όχι μόνο του Ιησού, αλλά και τη δική μας! Το ‘χουμε τόσο ανάγκη ετούτους τους δύσκολους καιρούς!
