Κάθε αναχώρηση προς “το επέκεινα” αφήνει τη στυφή γεύση ότι μια εποχή τελείωσε. Αυτή η αίσθηση εδραιώνεται και τώρα στις ψυχές όσων γνώρισαν ή συνεργάσθηκαν με τον Μανόλη Καρέλλη.

Τώρα πλέον εναπόκειται στη μνήμη να ανασυνθέτει καταστάσεις και γεγονότα από την οπτική γωνία που τον γνώρισε καθένας. Αλλά τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από μια τόσο πολύπλευρη προσωπικότητα; Οταν σχεδίαζε κάποιο έργο, κρατεί η μνήμη την ατμόσφαιρα του δημιουργικού πυρετού όλων των συνεργατών του και πιο πολύ σταματά στην από μέρους του αιδιόδοξη αντιμετώπιση κάθε δυσκολίας που παρουσιαζόταν.

Τον βλέπει να πρωτοστατεί στην προσπάθεια των Κρητικών για την προστασία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς στα εκθέματα του Αρχαιολογικού μας Μουσείου.

Τον βλέπει στο Ρέθυμνο, στις πρώτες εκλογές των καθηγητών, για το νεογέννητο τότε Πανεπιστήμιο, ν’ αγωνίζεται ν’ αποτρέψει τα εμπόδια που αλλεπάλληλα αναφύονταν.

Τον βλέπει ακόμη στην πρωτοβουλία του για τη δημιουργία Συλλόγου Φίλων του Πανεπιστημίου Κρήτης- που ακόμη υπάρχει- ώστε να το συμπαρίσταται και να εξομαλύνει τις δυσκολίες που ήταν φυσικό ν’ αντιμετώπιζε το νεαρό πνευματικό ίδρυμα του νησιού. Συνεδριάσεις των πολυπληθών φίλων στο δημαρχείο, ιδέες και αποφάσεις για βοήθειά του.

Με θαυμασμό σταματά η μνήμη στη λαμπρή συνεργασία του δημάρχου Μανόλη Καρέλλη και του εφόρου της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης Νίκου Γιανναδάκη, που έδωσε τέτοια ώθηση στο πνευματικό αυτό κύτταρο της πόλης ώστε να γίνει φάρος πολιτισμού τηλαυγής, να προβάλει τα Γράμματα και τις Τέχνες και να βγάλει την πόλη από τον μαρασμό και την καταχνιά της επαρχίας, με τις αλησμόνητες εκείνες λαμπρές διοργανώσεις εκθέσεων διεθνώς αποδεκτών για την ποιότητά τους. Σταματά στις μνημειακές εκδόσεις, στις τιμητικές εκδηλώσεις σε άξια τέκνα της Κρήτης και σε όσους την ανέδειξαν- Έλλη Αλεξίου, Νικολ. Πλάτων, Οδυσ. Ελύτης, Στ. Αλεξίου κ.ά- και σε κείνους τους μυθικούς πλέον “Μουσικούς Αυγούστους”, στην υψηλή στάθμη της ποιότητάς τους, που καλλιέργησαν την αναβάθμιση της αισθητικής των παρακολουθούντων.

Αλλά και αργότερα η μνήμη σταματά στον ιδιώτη Μανόλη Καρέλλη όταν αγωνιζόταν για σπουδαίες πνευματικές εκδηλώσεις και εκδόσεις.

Τι να θυμηθεί κανείς και να μη σκεφτεί με λύπη ότι φεύγοντας πήρε μαζί του και μιαν εποχή. Την εποχή του.

Οραματιστής, προστάτης Γραμμάτων και Τεχνών, ανιδιοτελής, λάτρης της πόλης του και του τόπου του, της ελευθερίας, της δημοκρατίας-το έδειξε έμπρακτα-. Με βασικό όπλο αυτά, την ευρύτατη παιδεία του, την φοβερή μνήμη του, τη δημιουργική πνοή του, τη βαθιά αγάπη του για τον πολιτισμό, έδωσε στην πόλη ώθηση προς τα πάνω. Γι’ αυτό τώρα που δεν είναι πουθενά, είναι παντού και θα είναι, γιατί πολύ λείπει.

Αυτά και άλλα πολλά, πάρα πολλά, που δεν χωρούν σ’ ένα αποχαιρετιστήριο σημείωμα, ας είναι ένα πολύ μικρό, μικρό και φτωχικό αντίδωρο στα τόσα δώρα τα δικά του, που σαν ψήγματα χρυσού “μνήμη μου φύλαξέ τα συ ως ήσαν”. Η μνήμη μας κιβωτός της δικής του μνήμης.

Γεωργία Ορφανού,

φιλόλογος