Ευτυχώς . . . κάτι που περίμενα τώρα και πολύ καιρό να αποδειχθεί, φαίνεται ότι βρίσκει τη λύση του. Πήρα ένα αναστεναγμό ανακούφισης. Επιτέλους, είπα από μέσα μου. Ξέρετε, τώρα… Η πολλή αναμονή μπορεί και να προκαλέσει λογής – λογής προβλήματα . . . από ψυχολογικά μέχρι σωματικά. Γιατί δεν είναι ώρες, μήνες ή χρόνια.

Ούτε καν αιώνες. Είναι εκατομμύρια και μάλιστα δισ- εκατομμύρια χρόνια. Μάλιστα… τώρα μπορεί να καταλάβει κανείς προς τι η έλλειψη της υπομονής μου. 14 δισεκατομμύρια χρόνια αναμονής. 13,8 για την ακρίβεια. (Κοίτα που πέσαμε στα δεκαδικά ψηφία… ούτε τη δήλωση της εφορίας να συμπληρώναμε!). 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια μας χωρίζουν από τη μέρα (μέρα, τρόπος του λέγειν) που ξεκίνησαν όλα, που άρχισε να δημιουργείται το ωραίο και εντυπωσιακό σύμπαν που του δίνουμε την ευκαιρία να μας φιλοξενεί. (Αυτό το τελευταίο σηκώνει πολλή συζήτηση, αλλά το παρακάμπτουμε, αφήνοντάς το για άλλη φορά, ώστε να μην βρεθούμε «εκτός θέματος», όπως δηλ. στην έκθεση, στο σχολείο!). Έτσι, πριν από λίγες μέρες πληροφορηθήκαμε ότι εντοπίστηκαν από επιστήμονες, αστροφυσικούς, τα «βαρυτικά κύματα», που τόσα χρόνια περιμέναμε... Ο ενθουσιασμός μας πολλαπλασιάστηκε, γιατί το πρόβλημα λύθηκε, οι προσδοκίες μας μεγάλωσαν και στο εξής όλα τα καθημερινά προβλήματά μας θα βρουν –νομοτελειακά- τη λύση τους. Η Τρόικα θα μας επισκέπτεται στο μέλλον «με την ουρά στα σκέλια», οι τράπεζες θα χρηματοδοτούν τους αιτούντες αδιακρίτως και αφειδώς, οι μισθοί θα ανέβουν (αφού πρώτα θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας), οι τιμές στην αγορά θα πέσουν και οι συντάξεις μας θα βγουν και πάλι στα παλιά καλά (;) τους επίπεδα…

Έγινε, λοιπόν, μια έκρηξη, τότε, δηλ. πριν 13,8 δισ. χρόνια, το κοσμικό ρολόι άρχισε να λειτουργεί και το σύμπαν, σαν ένα μικρό αλλά υγιές και γεμάτο ζωή μωρό, ξεπετάχτηκε από την κοιλιά (κι εδώ δεν ακριβολογούμε, πάλι, αλλά…) της μητέρας του κι άρχισε να μεγαλώνει και να μεγαλώνει . . . και συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει να μεγαλώνει, όπως φαίνεται. Ίσως για 10108 χρόνια ακόμη. (Για όποιους ανησυχούν μήπως και τους προλάβει ο θάνατος του σύμπαντος, ο παραπάνω αριθμός είναι αρκετά μεγαλύτερος από το άθροισμα των χρόνων που έχουν ζήσει όλοι οι άνθρωποι επί της γης, μέχρι τώρα. Ε!!! Έλεος, πια. Μην είμαστε και τόσο εγωιστές...). Πριν, όμως, φτάσουμε εκεί, που είναι και το τελειωτικό μας «μέλλον», ζητούμε να πληροφορηθούμε κάποιες λεπτομέρειες από το παρελθόν μας. Κι αυτό, διότι υπάρχει ένα κρυφό χρονικό διάστημα, που αν και εξαιρετικά σύντομο, κρύβει ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό. Είναι άγνωστο τι συνέβαινε από το χρόνο μηδέν (0) ως το 10-34 του … δευτερολέπτου. Αν και είναι αδύνατο για το μυαλό μας να συλλάβουμε τη βραχύτητα αυτού του χρονικού διαστήματος, ωστόσο, στη συνέχεια το σύμπαν, ο μικρός μπέμπης, που είπαμε, άρχισε να αναπτύσσεται με τρομακτικούς ρυθμούς. Κι αυτή την απότομη διόγκωση, την ονομάσαμε «πληθωρισμό», πράγμα που ανησύχησε τη μητέρα του μωρού – σύμπαντος, όπως θα ανησυχούσε και κάθε μητέρα, σήμερα, αν το παιδί της έπαιρνε ένα μέτρο μπόι και το ανάλογο βάρος κάθε μέρα. Μόνο, που πρέπει να ξεχάσουμε για λίγο τη μητέρα που γέννησε το σύμπαν, καθότι ο χώρος και ο χρόνος γεννήθηκαν μέσα στο σύμπαν κι όχι το σύμπαν μέσα στο χώρο και το χρόνο. Δηλ. ξεχνάμε την έννοια του χρόνου (και του χώρου) πριν τη μεγάλη έκρηξη, καθώς όλα αυτά δεν έχουν έννοια πριν – δεν αποποιούμεθα όμως την περιέργειά μας, για να θέλουμε να μάθουμε τι υπήρχε πριν από το «τίποτα»… Όμως, σαν έκρηξη που ήταν, στην ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία μας, είναι συνδεδεμένη με κάποιο «μπαμ» … διαφορετικά δε λέει κάτι!

Αυτό το «μπαμ» (ή Bang, αγγλιστί) και η επιβεβαίωσή του, έχουν τη δική τους μικρή ιστορία, με τα σοβαρά και τα ευτράπελά της. Ήταν το 1964, όταν δύο επιστήμονες στην Αμερική, οι Penzias και Wilson κατασκεύασαν μια υπερευαίσθητη κεραία, για να συλλάβουν σήματα που ερχόταν από το διάστημα. Η κεραία είχε σχήμα κερατοειδές. Κάτι σαν κόρνο και μέγεθος όσο ένα μεγάλο φορτηγό, ας πούμε. Κάποια στιγμή, διαπίστωσαν ότι λάμβαναν ένα σήμα, κάτι σαν θόρυβο, που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Αφού απέκλεισαν διάφορες πιθανές παρεμβολές, οι υποψίες τους στράφηκαν στα περιστέρια, που είχαν βρει καταφύγιο στη χοανοειδή κεραία. Το πρώτο βήμα ήταν να καθαριστούν οι ακαθαρσίες που άφηναν οι παρείσακτοι αυτοί επισκέπτες και το δεύτερο ήταν να δοθεί εντολή να θανατωθούν τα περιστέρια. Το αστείο (για εμάς κι όχι για τα πτηνά) είναι ότι ο ένας επιστήμονας επιρρίπτει την ευθύνη για τη θανάτωση των περιστεριών στον άλλο!!! Μια μεγάλη ανακάλυψη δεν πρέπει να επισκιάζεται από τις διαμαρτυρίες των φιλοζωικών ενώσεων και σωματείων. Μετά απ’ όλα αυτά, ο θόρυβος που λάμβανε η κεραία παρέμενε. Τότε, απευθύνθηκαν σε ένα άλλο συνάδελφό τους (Robert Dicke), ο οποίος πρότεινε ότι ο θόρυβος αυτός ήταν ο «απόηχος» της Μεγάλης Έκρηξης. Αυτή η ανακάλυψη που επιβεβαίωνε τη θεωρία της δημιουργίας του Σύμπαντος, έφερε στους δύο επιστήμονες το βραβείο Νομπέλ (!), το 1978.

Τώρα έχουμε μιαν άλλη, εξίσου σημαντική ανακάλυψη, που εφόσον επιβεβαιωθεί, θα οδηγήσει τους επιστήμονες που ασχολήθηκαν σε ένα άλλο βραβείο Νομπέλ. Τα «βαρυτικά κύματα» είναι διαταράξεις της καμπυλότητας του χωροχρονικού συνεχούς τις οποίες προβλέπει η Γενική θεωρία της Σχετικότητας. Τα κύματα μεταφέρουν ενέργεια υπό την μορφή βαρυτικής ακτινοβολίας (εδώ κάνουμε πως καταλαβαίνουμε… και προχωρούμε). Πρόκειται για το «αποτύπωμα» που άφησε η κατακλυσμική επέκταση του σύμπαντος (ο λεγόμενος «πληθωρισμός» του), αμέσως μετά τη δημιουργία του με τη «Μεγάλη Έκρηξη» (Big Bang). Τα βαρυτικά κύματα συνιστούν αδιόρατους κυματισμούς στον ιστό του χωροχρόνου, που μεταφέρουν ενέργεια μέσω του διαστήματος, κάπως σαν τα κύματα ενός ωκεανού. Μάλιστα, το «σήμα» που ανιχνεύτηκε είναι πολύ πιο ισχυρό απ’ ό,τι ήλπιζαν ή θεωρούσαν πιθανό οι περισσότεροι επιστήμονες (όπως και το πρωτογενές πλεόνασμα μας προέκυψε μεγαλύτερο του αναμενομένου)- αν αναλογιστεί κανείς ότι έρχεται από τις απαρχές του χωροχρόνου, πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Η ύπαρξή τους προβλέφθηκε τo 1916 από τον Άλμπερτ Άινσταϊν ως συνέπεια της Γενικής Σχετικότητας, μέχρι σήμερα όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Η έρευνα για τα βαρυτικά κύματα (που ας μην ξεχνάμε, θα μας απαλλάξουν απ’ όλα μας τα δεινά), γίνεται στη βάση Άμουνδσεν – Σκοτ, στην Ανταρκτική. Εκεί, ένα ειδικά κατασκευασμένο τηλεσκόπιο, ονόματι BICEP (από τα αρχικά … που δεν μας ενδιαφέρουν τώρα), ερευνά τον ουρανό για ακτινοβολίες μικροκυμάτων, απ’ όπου λαμβάνει και αυτή την «απολιθωμένη» ενέργεια της Μεγάλης Έκρηξης. Με λυμένη, πια, και αυτή την τελευταία απορία μας και με δικαιωμένο για μια ακόμη φορά τον Αλβέρτο Αϊνστάιν, αναμένουμε πλέον το επόμενο εντυπωσιακό βήμα της επιστήμης.

Σε εμάς απομένουν δύο πράγματα από τη μεγάλη πρόσφατη ανακάλυψη: Το πρώτο είναι ο ψυχικό σθένος των επιστημόνων, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να ολοκληρώσουν την έρευνά τους, είναι διατεθειμένοι να ζήσουν και να εργασθούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε αφιλόξενες περιοχές και κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες, που μόνο με καταυλισμό στην επιφάνεια της σελήνης μπορούν να συγκριθούν.

Το δεύτερο και ίσως εξίσου ενδιαφέρον και περίεργο είναι το πώς δεν έχει συνδεθεί, ακόμη, η ανακάλυψη των «βαρυτικών κυμάτων» με την απώλεια του Boeing 777 των Μαλαισιανών Γραμμών. Ασφαλώς, θα ήταν κι αυτό ένα ενδιαφέρον και πιασάρικο σενάριο, που όμως δεν ευνοεί το Τρίγωνο των Βερμούδων, που χρόνια τώρα επιμένει να κρατάει σταθερά τα πρωτεία και να να μονοπωλεί το φαινόμενο των εξαφανίσεων αεροσκαφών, όπως η Γαλλία είναι η μόνη που παράγει τη σαμπάνια, η Ρωσία τη γνήσια βότκα και η Ελλάδα … τη φέτα!

[email protected]