Της Ειρήνης Κουτσαντωνάκη*
Στον νέο κόσμο της παγκοσμιοποίησης βασικός στόχος πρέπει να είναι ο σεβασμός στα ανθρώπινα όντα γεννημένα ή αγέννητα από τις καταστροφικές δυνάμεις και τάσεις. Αν οι άνθρωποι - πολίτες του κόσμου έδιναν εξουσία σε μια διεθνή συνέλευση να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο για να σωθεί η ανθρωπότητα, τότε μια σωστή απόφαση θα ήταν να διαταχθεί η καταστροφή των σύγχρονων οπλοστασίων του πλανήτη.
Ετσι οι ζωντανοί θα πρέπει να αντιμετωπίζουν το δώρο της ζωής με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι πολιτικοί θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν την αποστολή που τους επιτρέπει η εκλογή τους στην υπηρεσία του κοινού συμφέροντος.
Βασική αρχή επίσης στο πλαίσιο του νέου κόσμου θα πρέπει να είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων του φυσικού περιβάλλοντος. Και αυτή η αρχή είναι σήμερα το γέννημα της συνειδητοποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο, πως το γήινο περιβάλλον δεν αποτελεί μόνον ένα χώρο αναντικατάστατο για την ανθρώπινη ζωή, αλλά και για κάθε άλλη μορφή ζωής.
Στο πλαίσιο λοιπόν του νέου κόσμου τα έθνη και οι λαοί θα πρέπει να παίξουν ρόλο πρωταγωνιστών. Γιατί αν η επιφάνεια του πλανήτη αντιπροσωπεύει το πλάτος του κόσμου, τότε ο χρόνος αντιπροσωπεύει το βάθος. Και αυτόν τον χρόνο - διάρκεια καλούνται να διασφαλίσουν οι λαοί, αφού η διεθνής πολιτική συγκυρία σήμερα δεν μπορεί να τον εγγυηθεί. Και είναι προφανές ότι ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει με μια διάσταση, την οριζόντια της έκτασης, αλλά και την κάθετη της διάρκειας.
Σήμερα όμως δυστυχώς με πράξεις βίας και μάλιστα με τη χρήση μη συμβατικών όπλων - πυρηνικών και χημικών - οι ισχυροί του πλανήτη επιβάλλουν την επικυριαρχία τους επί των αδυνάτων εφαρμόζοντας το νόμο της ζούγκλας χωρίς ηθικούς φραγμούς. Ομως, αγνοούν υπό την επήρεια της αλαζονείας της εξουσίας, ότι όλοι τους ειναι πιασμένοι από την υπερευαίσθητη παγίδα της ζωής του πλανήτη. Και τούτο γιατί στον σύγχρονο κόσμο περισσότερο από άλλες εποχές η επιβίωση κάθε κράτους εξαρτάται από την επιβίωση όλων των άλλων κρατών. Δεν υπάρχει κυριαρχικό “δικαίωμα” που να επιτρέπει την καταστροφή της επίγειας δημιουργίας, απ’ όπου εξαρτάται η επιβίωση όλων. Και είναι φανερό ότι η Γη ολοένα θα γίνεται έτσι ένα ενιαίο σώμα. Και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες η χρήση βίας με καταστροφικές συνέπειες στο σώμα της Γης, μοιάζει σαν το ένα χέρι να κτυπάει το άλλο και τα δύο μαζί να σφίγγουν το λαιμό σε κατάσταση παραφροσύνης.
Αλλη βασική αρχή στο πλαίσιο του νέου κόσμου θα πρέπει να είναι ο σεβασμός στον Θεό, τη φύση ή την οποιαδήποτε ονομασία θα μπορούσαμε να δώσουμε στη συμπαντική δύναμη, που μας δημιούργησε ή κατέληξε στη δημιουργία μας.
Είναι βέβαια αυτονόητο ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι που δημιούργησαμε τον εαυτό μας, ούτε σαν άτομο, ούτε σαν είδος. Αλλο η δημιουργία και άλλο η κλωνοποίηση.
Εμείς δεν είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε ούτε ένα μικρό φύλλο χλόης πολύ δε περισσότερο να δημιουργήσουμε τις επίγειες συνθήκες που εξασφαλίζουν την επβίωση, τόσο σ’ εμάς τους ανθρώπους, όσο και σε κάθε άλλο ζωντανό οργανισμό. Επομένως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τις καταστρέφουμε.
Ο ταπεινός μας ρόλος πρέπει να είναι ο σεβασμός σε κάθε ζωντανό οργανισμό, διαφορετικά βαδίζουμε με μαθηματική ακρίβεια στο απόλυτο κι αιώνιο σκοτάδι. Ενα σκοτάδι, που δεν αφήνει περιθώρια ύπαρξης για κανένα έθνος, καμία κοινωνία, καμία ιδεολογία και κανένα πολιτισμό. Ο Ράσσελ, ο Αϊνστάιν και πολλοί άλλοι ζήτησαν επανειλημμένως έναν άμεσο και παγκόσμιο αφοπλισμό. Οι φωνές τους όμως από τις υπεύθυνες κυβερνήσεις αγνοήθηκαν.
Αντί να προχωρήσουν στον αφοπλισμό έπεσαν με τα μούτρα στην κατασκευή εργοστασίων παραγωγής όπλων συμβατικών και μη. Και πρέπει να επισημάνουμε, ότι στους πολέμους με συμβατικά όπλα η συμφορά περιορίζεται μόνο στους νεκρούς και τις υλικές καταστροφές. Ομως στους πολέμους με μη συμβατικά όπλα όπως τα πυρηνικά και χημικά καταδικάζονται σε αργό και μαρτυρικό θάνατο όχι μόνο όσοι επιζήσουν, αλλά και όσοι μελλοντιά γεννηθούν από αυτούς. Ακόμη και η “καταστροφή” μη συμβατικών όπλων, όπως συμβαίει σήμερα με τα χημικά της Συρίας, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, κατά την γνώμη των ειδικών, επειδή δεν μπορούμε ποτέ να μηδενίσουμε την πιθανότητα ενός λάθους, που θα αποβεί μοιραίο.
Το ασφαλές λοιπόν για τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον είναι ο τερματισμός της παραγωγής οπλοστασίων και η απόλυτη καταδίκη της βίας και του πολέμου.
Δυστυχώς όμως οι ισχυροί της Γης οδηγούνται στην υιοθέτηση των παρανοϊκών τους επιλογών μόνο και μόνο για να επικρατήσουν ενισχύοντας τον τρόμο στους αδυνάτους. Γι αυτό επιδιώκουν να βρουν μια αιτιολογία, που θα τους βοηθήσει να φανούν αποφασισμένοι να κάνουν πράγματα, που δεν έχουν νόημα και ούτε μπορούν να δικαιολογηθούν από οποιονδήποτε κώδικα ηθικής συμπεριφοράς. Από τη στιγμή που τοποθετούνται στο πλαίσιο μιας πολιτικής επικυρώνουην πράξεις δήθεν για την εξυπηρέτηση στρατηγικών σκοπών για την ασφάλεια της ανθρωπότητας που είναι ανήθικες και παράλογες. Αλλά καθώς συνεχίζεται να κτίζεται το οικοδόμημα του ανθρώπινου κόσμου όλο και ψηλότερο, το οικοδομικό του θεμέλιο κάτω από τα πόδια μας άρχισε να εξασθενεί παρά τις πολλές γνώσεις που καταφέραμε ν’ αποκτήσουμε, ή μάλον εξ αιτίας τους βαστάμε τον σύγχρονο πολιτισμό αιχμάλωτο της καταστροφής. Και η απειλή της καταστροφής του πλανήτη κατά συνέπεια υπάρχει σήμερα και κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας κάθε στιγμή. Γι αυτό προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη εν ονόματι της σωτηρίας του πλανήτη και της ζωής που φιλοξενεί, οι άνθρωποι και σαν άτομα και σαν έθνη όλοι μαζί να πάρουν θέση υπεύθυνη απέναντι στους ισχυρούς της Γης.
* Η Ειρήνη Κουτσαντωνάκη είναι μαθηματικός

