Του Γεωργίου Δημ. Φλουρή συντ/χου δασκάλου

Περιμένοντας τις προάλλες σε μια στάση το αστικό λεωφορείο, παρατηρούσα τα αυτοκίνητα που περνούσαν και εστίασα την παρατήρησή μου στα μικρού, κυρίως, κυβισμού επιβατικά ιδιωτικής χρήσεως. Άθελά μου, έκαμα μία ανεπίσημη δημοσκόπηση, ένα γκάλοπ όπως θα λέγαμε, για να μην ξεχνούμε και τις ξένες λέξεις, με τις οποίες έχομε φορτώσει τη γλώσσα μας. Το αποτέλεσμα της... έρευνάς μου ήταν ότι στα δέκα αυτοκίνητα που περνούσαν, τα έξι τα οδηγούσαν γυναίκες. Όταν είδα το αυτοκίνητο να έρχεται, για μια στιγμή, μού πέρασε από το μυαλό η απορία, πώς ο οδηγός κουμαντάρει ένα τόσο μεγάλο αυτοκίνητο, που είναι διπλό από τα συνηθισμένα (υπάρχουν τέτοια, ίσως και παραπάνω από το διπλό) και μάλιστα σε δρόμους στενούς και με πολλά αυτοκίνητα, σταματημένα και μη, όπως συμβαίνει με την πόλη μας. Όταν επιβιβάστηκα παρατήρησα ότι ο οδηγός ήταν μία γυναίκα, μικρή, όμορφη και ευγενική. Στα 20 λεπτά που ήμουν επιβάτης παρατήρησα ότι η οδηγός ήταν άψογη και προσεκτική στην οδήγησή της. Όταν αποβιβάστηκα στο κέντρο της πόλης, ένας θόρυβος, που ερχόταν από ένα απορριματοφόρο όχημα με μία βούρτσα στρογγυλή για να καθαρίζει τους δρόμους, με παρακίνησε να το κοιτάξω και με έκπληξη είδα ότι το οδηγούσε γυναίκα. Πάντα ένα φαινόμενο ασυνήθιστο με οδηγεί σε σκέψεις, για το πότε έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά και θέλοντας και μη, το συγκρίνω με παλαιότερες εποχές, που εγώ τουλάχιστον έζησα και θυμούμαι. Θυμούμαι όμως και τον πατέρα μου που μου είπε, ότι στα χρόνια της κατοχής, που με το γάιδαρο ερχόταν στο Ηράκλειο (35 χλμ.) είχε ακούσει να λένε, πως μια γυναίκα, δασκάλα, οδηγούσε αυτοκίνητο, χωρίς να ξέρει τίποτε περισσότερο. Εκείνο όμως που εγώ ξέρω σίγουρο είναι ότι, στη δεκαετία του '60, η πρώτη γυναίκα με επαγγελματικό δίπλωμα μεγάλου κυβισμού φορτηγού αυτοκινήτου είναι η κυρία Μαρία Καλοκύρη από τις Αλόιδες Μυλοποτάμου. Το 1973 με την ολοκλήρωση της Νέας Εθνικής Οδού είχε αναλάβει εργολαβικά με το σύζυγό της, πάντα με εκείνη οδηγό, να ποτίζουν για δύο-τρία χρόνια, με μεγάλο βυτίο που είχαν τοποθετήσει επί του οχήματος, τα φυτά και λουλούδια, που είχαν φυτευτεί εκατέρωθεν της οδού , τα οποία και χαιρόμαστε τώρα, ταξιδεύοντας από Ηράκλειο προς Ρέθυμνο και αντιστρόφως. Και οι εποχούμενες δραστηριότητές της δεν περιορίζονται μόνο εντός Κρήτης, αλλά και σ' όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Είναι γεγονός ότι οι απαιτήσεις της εργασίας, πριν μερικά χρόνια, είχαν υποχρεώσει τους ανθρώπους που εργάζονταν λίγο μακριά από το σπίτι τους να αποκτήσουν αυτοκίνητο για την έγκαιρη μετάβασή τους στο χώρο της εργασίας τους... Η απόκτηση δε αυτοκινήτου, δεν ήτανε καθόλου εύκολο πράγμα. Πρόβλημα μεγάλο είχαν οι δάσκαλοι που πολλές φορές δεν υπήρχε ούτε δρόμος στα χωριά που υπηρετούσαν. Μα και δρόμος να υπήρχε, η αγορά οχήματος από οικονομικής άποψης δεν ήταν εύκολη. Έτσι αναγκάζονταν, υπακούοντας και στον εκπαιδευτικό νόμο, που υπήρχε, να διαμένουν στον τόπο που υπηρετούσαν. Άλλωστε ήταν υποχρεωμένοι να οδηγούν κάθε Κυριακή τα παιδιά στη εκκλησία. Όταν δε βελτιώθηκαν τα οικονομικά, άρχισε η απόκτηση αυτοκινήτου ένα για κάθε νοικοκυριό, συνήθως στο όνομα του άντρα. Η γυναίκα δεν είχε ανάγκη να βγάλει άδεια οδήγησης. Από τη δεκαετία όμως του '70 οι ανάγκες απαίτησαν , όλο και περισσότερες γυναίκες να ασχολούνται με το τιμόνι. Μετά την ένταξή μας στο ευρώ και τα οικονομικά λίγο συνέβαλαν, αλλά και ο ελεύθερος δανεισμός των τραπεζών (πάρετε αυτοκίνητο με μηδέν (0) προκαταβολή) μα πολλές φορές και η εγωιστική συμπεριφορά, παρακίνησε τους ανθρώπους να αγοράσουν και δεύτερο αυτοκίνητο. Γι' αυτό και οι γυναίκες στο τιμόνι φιλοδοξούν να ξεπεράσουν σε αριθμό τους άντρες. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη είδηση ότι φέτος, σε σύγκριση με πέρυσι, οι εισαγωγές αυτοκινήτων για πώληση, παρουσίασαν αύξηση και ανήλθαν στις 60.000 τη στιγμή που στα χρόνια της... ευφορίας, αυτές ξεπερνούσαν τις 300.000, όπως μας πληροφορεί η σχετική έρευνα.
Είναι αλήθεια, σύμφωνα και με τις παραπάνω διαπιστώσεις, ότι η γυναικεία παρουσία στην προσφορά εργασίας παρουσίασε αλματώδη αύξηση και η απόκτηση ενός δεύτερου αυτοκινήτου, έστω και με δανεισμό, υπήρξε αναγκαία. Κρίνω όμως ότι από τις 300.000 αυτοκίνητα που αγοράζονταν, τουλάχιστον οι 100.000 ήταν από εγωιστική επίδειξη. Και αν τα χρήματα δεν ήταν δανεικά δε μας πέφτει λόγος. Αν όμως δανείστηκαν και δεν αποπληρώθηκαν μας πέφτει, γιατί ετουτανά κι ετουτανά μάς φέρανε κι ετουτανά, όπως θα ' λεγε και ο συχωρεμένος ο πατέρας μου.