Του Κώστα Δάκα

Αλήθεια. Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα τίποτε. Μια αχνή κουκίδα μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος ή η εικόνα του Θεού; Ή μήπως μια μικρή μπάλα ζύμης στα χέρια της καθημερινότητας; Που πλάθεται και γίνεται μορφές διάφορες, ικανές, με το φύσημα του αέρα να πάρουν πνοή και να γίνουν θεριά αιμοβόρα, ή άστεγοι να κοιμούνται για πάντα πάνω στα παγωμένα παγκάκια του κήπου, ή κυνηγημένοι από τα χρέη έτοιμοι να κλωτσήσουν την καρέκλα, που πάνω της στέκονται όρθιοι με τυλιγμένα σφιχτά στο λαιμό το σκοινί, που έχουν δέσει ψηλά στο ταβάνι;
Κάποιες φορές, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, σε κάνουν να νιώθεις μέσα σου τη ζεστή ανάσα του Θεού και αισθάνεσαι άνθρωπος.
Άλλοτε πάλι, η μαυρίλα του καιρού, το παγωμένο νεροβόρι, οι αδυσώπητες ειδήσεις, οι θλιβερές εικόνες των άνεργων, των πεινασμένων, των άρρωστων, σε συρρικνώνουν και σε απομακρύνουν από τους αιώνιους κανόνες, που υπάρχουν τόσο μέσα στους ανθρώπους όσο και στον Θεό.
Τελικά, στη σημερινή αδυσώπητη εποχή, γίνεσαι ζυμάρι μαλακό, έτοιμο να σε πλάσει και να σου δώσει όποια μορφή θέλει η σκληρή πραγματικότητα.
Και το περίφημο του Μένανδρου “πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, αν είναι άνθρωπος”, θα μείνει ξεθωριασμένη εικόνα μέσα στο αραχνιασμένο άλμπουμ των φωτογραφιών.