Έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών η “‘Κυρία Φωφώ” της γειτονιάς του Αγίου Τίτου έχοντας παλέψει με αξιοπρέπεια τα γηρατειά, έτσι ώστε το κοράκι ο θάνατος, να τη βρει αδύναμη και να την πάρει εύκολα και απότομα!

Ήταν αυτή και ο αείμνηστος σύζυγός της, μέρος της παλιάς αξέχαστης κοινωνίας του Ηρακλείου, την οποία τίμησαν με τις αρχές τους, την εντιμότητά τους, την δημιουργικότητά τους και την κοινωνική τους δραστηριότητα.

Το ίχνος της από τη ζωή είναι βαθειά ανθρώπινο. Πρότυπο αρχοντιάς και ταπεινοφροσύνης. Ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, δεν είχε σχέση με τη δημοσιότητα, ξεχείλιζε όμως από ευγένεια, καλοσύνη και μεγαλοψυχία σε βαθμό που σκλάβωνε τον κάθε ένα. Νοιαζόταν για όλους και μοίραζε απλόχερα λόγια και έργα όπου χρειαζόταν.

Στο τελευταίο της ταξίδι την αποχαιρετούμε ταπεινά, με τους στίχους του Σεφέρη:

«Χρόνια σαν τα φτερά. Τι θυμάται τ’ ακίνητο κοράκι;

Τι θυμούνται οι πεθαμένοι κοντά στις ρίζες των δέντρων;

Είχαν ένα χρώμα τα χέρια σου σαν το μήλο που πέφτει.

Κι’ αυτή η φωνή που ξαναγυρίζει πάντα, χαμηλή.

Εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζουν το πανί και τ’ αστέρια

ακούνε τον αγέρα ακούνε πέρα απ’ τον αγέρα

την άλλη θάλασσα

σαν ένα κοχύλι κλειστό κοντά τους, δεν ακούνε

τίποτε άλλο, δεν ψάχνουν μέσα στους ίσκιους

των κυπαρισσιών

ένα χαμένο πρόσωπο, ένα νόμισμα, δε γυρεύουν

κοιτάζοντας ένα κοράκι σ’ ένα ξερό κλωνί, τι θυμάται.

Μένει ακίνητο πάνω στις ώρες μας λίγο πιο ψηλά

σαν την ψυχή ενός αγάλματος που δεν έχει μάτια

είναι ένα πλήθος μαζεμένο μέσα σ’ αυτό το πουλί

χίλιοι άνθρωποι ξεχασμένοι σβησμένες ρυτίδες

ερειπωμένες αγκαλιές και γέλια που δεν τέλειωσαν

έργα σταματημένα σιωπηλοί σταθμοί

ένας ύπνος βαρύς από χρυσά ψιχαλίσματα.

Μένει ακίνητο. Κοιτάζει τις ώρες μας. Τι θυμάται;

...........................................................................................

Είναι βαρύς ο κάμπος ύστερ’ απ’ τη βροχή τι θυ-

μάται;

η μαύρη στεκάμενη φλόγα πάνω στον γκρίζο ουρανό

σφηνωμένη ανάμεσα στον άνθρωπο και στην ανάμνηση του ανθρώπου

ανάμεσα στην πληγή και το χέρι που πλήγωσε μαύρη λόγχη,

σκοτείνιασε ο κάμπος πίνοντας τη βροχή, έπεσε ο αγέρας

δε σώνει η δική μας πνοή, ποιός θα το μετακινήσει;…..»

Καλό σου ταξίδι!

Νικόλαος Γ. Πρατικάκης

Συνταξιούχος Ναυπηγός Μηχανικός