Στη δεκαετία του 1960 ο πατέρας μου είχε καφενείο και μπακάλικο μαζί στο χωριό. Ο ρόλος του χρήματος στις συναλλαγές με τους κατοίκους του χωριού ήταν τότε σχεδόν ανύπαρκτος. Συνήθως για να πάρει ο πελάτης τα μακαρόνια, τη ζάχαρη, το χαλβά, τα σπίρτα, το ρύζι, τα τσιγάρα κ.λ,π. πλήρωνε σε είδος από τα προϊόντα που έβγαζε. Αυτά κυρίως ήταν τα αυγά, το κριθάρι, το σιτάρι, το λάδι. Η εξάρτηση δηλ. από το χρώμα του χρήματος ήταν, κατ'ανάγκη, σχεδόν μηδενική. Παρά ταύτα ο κόσμος ήταν χαρούμενος, αισιόδοξος, περήφανος, χαμογελαστός. Αν εξαιρέσεις την παιδική θνησιμότητα, ο μέσος όρος βιωσιμότητας ήταν πάνω από τα 90 χρόνια.
Σήμερα που φύγαμε από τα χωριά μας και εθιστήκαμε στο καυσαέριο της πόλης και την μυρωδιά του χρήματος τα πράγματα δυσκολέψανε. Όλα ανατραπήκανε. Η εξάρτηση (εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης) από τους εμπόρους διακίνησης χρήματος (βλέπε πολιτικούς και τοκογλύφους) είναι πλήρης και καταστροφική. Όλοι τρέχουμε πίσω τους για να εξασφαλίσουμε τη δόση μας! Δώσε μου και μένα μπάρμπα!... ακούγεται από παντού η κραυγή απελπισίας. Κι αυτοί αντιμετωπίζουν με σαρκασμό και απολαμβάνουν με στωϊκότητα την ανθρώπινη δυστυχία. Τις τελευταίες δεκαετίες με τις πράξεις, τις παραλήψεις και την μετριότητά των διαχειριστών της εξουσίας λεηλατήθηκε ο κοινωνικός ιστός και οικοδομήθηκε ένα σαθρό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Οι ίδιοι ομολογούν το χωρίς τιμωρία έγκλημά τους και ζητούν κάθε τόσο να τους εμπιστευτούμε με την ψήφο μας και να τους αναθέσουμε ξανά την ευθύνη ανασυγκρότησης της χώρας και την προοπτική επανίδρυσης του κράτους σε στέρεες, λέει, βάσεις!.. Το θράσος τους δηλαδή δεν έχει όρια. Αντί να ζητήσουν ταπεινά συγνώμη και να αποχωρήσουν αθόρυβα, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια τους, ζητούνε, εκμεταλλευόμενοι την δομή του πολιτικού συστήματος, να τους ανακηρύξουμε σωτήρες που θα σώσουνε τη χώρα από τις δικές τους καταστροφικές επλογές!..
Δυστυχώς το τοπίο που καλλιεργείται από παντού είναι το “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”. Με την κινδυνολογία, την υποσχεσιολογία, τις μεθοδεύσεις, με τις έξωθεν απειλές και παρεμβάσεις, προσπαθούνε να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού με “μεγαλεπίβολα” σχέδια στα οποία κανείς πια δεν δίνει σημασία!.. Το κακό είναι ότι και η αντιπολίτευση παρουσιάζεται μάλλον ανέτοιμη και συμπεριφέρεται με νοοτροπία κόμματος του 4%. Οι σημερινές ανάγκες της χώρας δεν καλύπτονται μόνο από τις καλές προθέσεις, απαιτούν στιβαρή διακυβέρνηση που θα δρομολογήσει με καθαρά και ξάστερα σχέδια την λύση σε μεγάλο βαθμό, των άμεσων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων προβλημάτων του πολίτη σε συνεργασία ή και ακόμη σε διπλωματική αντιπαράθεση (αν χρειαστεί) με την διεθνή κοινότητα.
Άλλη κακή συγκυρία είναι ότι ο ουρανός στο παγκόσμιο πεδίο είναι μαύρος και σκοτεινός και δεν αποκλείεται καθόλου να έχουμε καταιγίδα για να επιβληθεί μια νέα τάξη πραγμάτων. Μέσα σ'αυτή τη θολούρα φοβούμαι ότι η χώρα μας θα βρεθεί απροετοίμαστη να υποδεχθεί τον νυμφίο όπως οι μωρές παρθένες!... Τις αρνητικές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης εύκολα κανείς μπορεί να τις προβλέψει. Δεν ξέρω όμως που μπορεί να βρεθεί “ο στρατηλάτης” εκείνος που θα αναλάβει, μπροστά αυτός και πίσω εμείς, την αποστολή να βγούμε από το “λούκι” που βρισκόμαστε και που θα δώσει όραμα, προοπτική," ελπίδα και κυρίως το χαμένο χαμόγελο. Το βέβαιο πάντως είναι πως με τις πρακτικές του Χότζα που ακολουθούν οι φορολήσταρχοι του εσωτερικού και εξωτερικού παράγοντα, δεν αφήνουν περιθώρια αισιόδοξης πρόβλέψης.
