Το παρόν κείμενο βασίζεται σ’ έναν σύντομο αποχαιρετισμό, που δεν εκφωνήθηκε την ημέρα της κηδείας του αείμνηστου Μανόλη Καρέλλη (01/03/2014). Ο Μ.Κ. υπήρξε μέλος της Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Κρήτης από τα τέλη του 1981 ως το 1986, ως εκπρόσωπος της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Επρόκειτο για μια πολύ κρίσιμη περίοδο για το Π.Κ., επειδή τα χρόνια εκείνα έγιναν οι πρώτες, μαζικές, εκλογές καθηγητών στη Φυσικομαθηματική, τη Φιλοσοφική και την Ιατρική Σχολή, που έβαλαν τις βάσεις για τη δημιουργία και στερέωση της πανεπιστημιακής αριστείας, με έμφαση στην υψηλή ποιότητα των σπουδών και την επιστημονική έρευνα.

Η συμβολή του Μ.Κ. στην προσπάθεια αυτή ήταν καίρια. Δεν διαφώνησε ούτε μία φορά με την πλειοψηφία της Δ.Ε., δεν επεδίωξε να προωθήσει, σαν δήμαρχος που ήταν, άλλο συμφέρον πέρα από εκείνα του Π.Κ., και έπαιζε αποφασιστικό ρόλο, κάθε φορά που το καλούσαν οι περιστάσεις, άλλοτε σαν άγγελος σε αρχαίο δράμα αναγγέλλοντας στα άλλα πρόσωπα και στο κοινό ―τους συνδημότες του στην πόλη του Ηρακλείου― τα καλά νέα αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε σχεδόν συνεχώς, και άλλοτε σαν από μηχανής θεός, που διευκόλυνε τη λύση τους.

Τα παλαιότερα από τα στελέχη του Π.Κ. και του Ι.Τ.Ε. θα τον θυμούνται πάντα με ευγνωμοσύνη και αγάπη. Μακαρία να είναι η οδός του εκλιπόντος φίλου μας.