Έκθεση φωτογραφίας της Βούλας Παπαϊωάννου (1898-1990) με τίτλο «Βούλα Παπαϊωάννου: Το ανθρώπινο βλέμμα στα βάσανα ενός λαού (1940-1950)» οργανώνουν ο πολιτιστικός σύλλογος: "Οι Φίλοι των Γραμμάτων" σε συνεργασία με το "Μουσείο Μπενάκη", την εφημερίδα "Χανιώτικα Νέα" και τον Φιλολογικό Σύλλογο "Ο Χρυσόστομος" στον ανακαινισμένο χώρο του αρχαιότερου πνευματικού σωματείου της Κρήτης, στην οδό Χάληδων 83, στα Χανιά.
Η έκθεση θα διαρκέσει για έναν μήνα από την Τετάρτη 5 Μαρτίου έως το Σάββατο 5 Απριλίου. Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν την Τετάρτη 5 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στο κτίριο του Φιλολογικού Συλλόγου: "Ο Χρυσόστομος" με την παρουσία και των επιμελητών του Μουσείου Μπενάκη.
Παράλληλα, την Κυριακή, 23 Μαρτίου στις 7 το απόγευμα στο κτίριο του Φιλολογικού Συλλόγου: "Ο Χρυσόστομος" θα πραγματοποιηθεί επιστημονική εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο: «Κατοχή-Απελευθέρωση- "Ανασυγκρότηση": Μια ιστορική προσέγγιση».
Εισηγήσεις στην εκδήλωση θα κάνουν οι Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ , Γιάννης Σκαλιδάκης, ιστορικός-Πάντειο Πανεπιστήμιο και Βασίλης Μανουσάκης, υποψήφιος διδάκτορας στο ΑΠΘ.
Τη συζήτηση που θα ακολουθήσει θα συντονίσει η Diana Becker (Ντιάνα Μπέκερ).
Βούλα Παπαϊωάννου (1898-1990)
Η Βούλα Παπαϊωάννου γεννήθηκε στη Λαμία το 1898 και σε ηλικία δέκα περίπου ετών εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά της στην Αθήνα. Το έντονο ενδιαφέρον της για τη ζωγραφική, την ώθησε να ακολουθήσει σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1930 μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας από τον καλό φωτογράφο της Αθήνας, Πάνο Γεραλή.
Ως φωτογράφος δραστηριοποιήθηκε για μια περίπου τριακονταετία, από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’60.
Στα πρώτα της βήματα δοκίμασε τις ικανότητές της φωτογραφίζοντας αγάλματα, αρχαιότητες και τοπία.
Με την είσοδο της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη γερμανική κατοχή, συνέλαβε με το φακό της στιγμιότυπα από τη ζωή του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας. Κατάφερε μάλιστα, τον τραγικό χειμώνα του ’41- ’42, να απαθανατίσει παιδιά και ενήλικες που η ασιτία είχε οδηγήσει στα πρόθυρα του θανάτου. Οι φωτογραφίες αυτές κυκλοφόρησαν στο εξωτερικό μέσω του Διεθνή και Ελβετικού Ερυθρού Σταυρού και συνέβαλαν στην άμεση αποστολή τροφίμων.
Μετά την αποχώρηση των κατακτητών, ως φωτογράφος ξένων αποστολών, κατέγραψε την τραυματισμένη ελληνική ύπαιθρο, τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων της και την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χώρας, ενώ παράλληλα μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος.
Κατά τη δεκαετία του 1950 συμμετείχε με την προσωπική της ματιά στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής εικόνας της Ελλάδας, όπως αυτή προβλήθηκε μέσα από τουριστικά έντυπα και φωτογραφικά βιβλία.
Το 1976, κατέθεσε το αρχείο της στο νεοϊδρυθέν Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και το 1990 έφυγε από τη ζωή. Κατά την τελευταία εικοσαετία, το έργο της είδε πάλι το φως και επανεκτιμήθηκε, αναδεικνύοντας τη Βούλα Παπαϊωάννου ως κορυφαία εκπρόσωπο του ουμανιστικού ρεύματος στην ελληνική φωτογραφία.
