-Πάμε στα πέντε χρόνια, με θυσίες του Λαού,
φόροι, χαράτσια κι’ άλλα βάρη,..καθημερνά ματώνομε,
όλα σίγουρα πονάνε, μήπως είν’ οργή Θεού;
αμαρτίες κάποιων γόνων, λέω πως ξεπληρώνομε.

-Με πόνο θάλεγα βαθύ, ο κόσμος συνεισφέρει..
απ’ το υστέρημά του, δεν θα ‘λεγα χωρίς οργή,
μέχρι στιγμής αντέχομε, μέχρι πότε,.. ποιος το ξέρει,
πότε Θέ μου θ’ εκραγούμε!..όλοι μας με μιά κραυγή.

-Όμως για να συνέλθωμε,.. κάτι θέλω να σας ‘πώ..
Αλήθεια!..το πλεόνασμα, γιατί το λοιδωρούμε;..
αφού γι’ Αυτό πληρώνομε!..για να ‘ναι Θετικό!
τώρα που το πετύχαμε!..γιατί τ’ αμφισβητούμε!;

--Φαίνεται σ’ αυτή τη Χώρα, μας αρέσουν οι..”Σεισμοί”!
δείτε την Κεφαλονιά μας, για δείτε την πώς άντεξε..
όλα τα υποτιμούμε,..μας αρέσουν στεναγμοί!;
μα τα λεφτά μας πήρανε!..ο κόσμος μας τα μάζεψε!..

-Πρωτογενές πλεόνασμα,..κι’ όλοι μας “πυροβολούμε”!
να το ξεκαθαρίσωμε,..είμαστε με το “Θεριό”;..
..ας γελάσωμε λιγάκι, έστω κάπως να χαρούμε,
δεν θέλατε στο σπίτι μας, να μπεί.. Nοικοκυριό;..

-Σταματήστε επί τέλους, να στρουθοκαμηλίζετε..
έτσι δεν προχωράμε, να το παραδεχτείτε,
στείρα άρνηση σε όλα, πάψτε να μας ζαλίζετε,
η Χώρα μας θα ‘χει Σωθεί!..κι’ ακόμα θα τ’ AΡΝΕΙΣΘΕ!!..

Δημήτρης Τριχάς
Τοπογρ. Μηχανικός Ε.Μ.Π.
[email protected]

-Και τώρα, κάτι σαν ανέκδοτο…:
-Mετά από ένα καταστροφικό σεισμό (μακριά από ‘μάς),
και μέσα στους σωρούς των ερειπίων, οι διασώστες βρήκαν
μια Γιαγιούλα ζωντανή, που κρατούσε στα χέρια της ένα
μπουκάλι κονιάκ!..προφανώς από την κουζίνα της, που μόλις είχε καταρεύσει.
-Παραδόξως το μπουκάλι ήταν άνοιχτο και αχρησιμοποίητο!..
-Κι’ όμως είχαν ήδη περάσει δύο εικοσιτετράωρα από το
σεισμό. Η Γιαγιούλα παραδόξως, δεν θέλησε να το “αξιοποιήσει”
-Έκπληκτοι οι διασώστες της, από το περιστατικό, ρώτησαν
τη Γιαγιούλα, γιατί αδιαφόρησε για τη ζωή της και δεν το
χρησιμοποίησε..
-Και η Γιαγιούλα, αποστομωτικά, τους απάντησε..:
“ Άχ παιδάκια μου,..μα το μπουκάλι αυτό το έχω..
…για Ώρα Ανάγκης!!”..Κόκκαλο οι διασώστες..
-Το ίδιο κι’ εμείς τώρα, για το περιβόητο Πλεόνασμα!
..το αρνούμαστε και το λοιδωρούμε..
..μέσα από τα δικά μας “χαλάσματα”!..
-Μήπως κι’ εμείς ΄θέλομε να το “κρατήσωμε” για..
…Ώρα Ανάγκης;;.. Kαι μη χειρότερα…