Την τύχη της κάθε κοινωνίας την καθορίζει ο τρόπος με τον οποίο τα άτομά της σκέφτονται και εκδηλώνονται.
Διότι αν δεν αγαπάς τον τόπο στον οποίο ζεις και θες να τον ρημάξεις, το όφελός σου ποιο θα είναι; Αν όλο απαιτείς και δικές σου υποχρεώσεις δεν αναγνωρίζεις, πώς η κοινωνία θα μπορέσει να σε βοηθήσει; Αν στους νόμους δεν πειθαρχείς και συνεχώς παραβάσεις κάνεις και ζητάς ρουσφέτια, πώς είναι δυνατόν να ζητάς δικαιοσύνη; Αν συνεχώς πετάς στους δρόμους σκουπίδια, πώς απαιτείς η πόλη σου να είναι καθαρή; Αν εσύ αδρανείς και τεμπελιάζεις και όρεξη για δράση και δουλειά δεν έχεις· αν νέος άνθρωπος, σπαταλάς τις ώρες σου σε μπαρ και καφενεία, ποιος περιμένεις να σε θρέψει;
Αν ακόμη για επάγγελμα και εργασία ο ίδιος για τον εαυτό σου ή για τα παιδιά σου όρεξη ή ενδιαφέρον δεν δείχνεις, από ποιον περιμένεις αποκατάσταση; Μόνο από την υποχρέωση που νομίζεις ότι το κράτος έχει προς εσένα;
Αν ο γονιός στο σπίτι ή ο εκπαιδευτικός στο σχολείο συνεχώς τονίζει στα παιδιά τη διαφθορά και την αδικία της ελληνικής κοινωνίας και καλό κανένα δεν της βρίσκει, πώς είναι δυνατόν οι νέοι να σεβαστούν και να αγαπήσουν την πατρίδα τους; Αντιθέτως: θα την περιφρονήσουν.
Τίποτε πια καλό οι Νεοέλληνες δεν έχομε; Καμία αρετή δεν μας έμεινε για να την προβάλομε για παράδειγμα στα παιδιά μας να τα ενθαρρύνομε; Τόσο άχρηστοι καταντήσαμε;
Και αν όλους τους πολιτικούς μας του βρίζομε και κανέναν δεν αναγνωρίζομε, ποιον τελικώς θα ψηφίσομε για να μας κυβερνήσει; Κανένας άξιος δεν υπάρχει;
Όλοι λαοπλάνοι και απατεώνες είναι;
Κάτι τέτοιες κατηγορίες για την πατρίδα μου ακούω καθημερινώς στις ειδήσεις από την τηλεόραση. Τέτοιες ειδήσεις διαβάζω στις εφημερίδες. Και στενοχωριέμαι.
Χάσαμε την υπόληψή μας μέσα στην Ευρώπη.
Νομίζω ότι, αν θέλομε να δούμε προκοπή, πρέπει να αλλάξομε όλοι μας συμπεριφορά και νοοτροπία.
Ποιος όμως θα φροντίσει γι’ αυτό; Ποιος θα μας διδάξει ευπρέπεια, αυτοεκτίμηση, σύνεση, εργατικότητα, δικαιοσύνη, πατριωτισμό, πειθαρχία στους νόμους;
Διότι οι αρκετές αυτές τελευταία αγνοήθηκαν και χλευάστηκαν. Αν κρίνει κανείς από το πώς εμφανίζονται (αξύριστοι και ατημέλητοι) και πώς συμπεριφέρονται οι αντιπρόσωποί μας στη Βουλή, ευπρέπεια δεν υπάρχει. Αν κρίνει από το πλήθος στα καφενεία και στα μπαρ, βγάζει το συμπέρασμα ότι όρεξη για δουλειά δεν υπάρχει. Αν κρίνει από τα συνθήματα που συνεχώς γράφονται στους τοίχους (τι απρέπεια και αυτή!) φιλοπατρία δεν υπάρχει.
Αλλά για πράγματα πασίγνωστα γιατί να πολυλογώ; Αφού κατάντησε να θεωρείσαι αφελής, αν προσπαθείς να προκόψεις με την αξία σου και ρουσφέτια δεν ζητάς.
Γνώμη μου είναι ότι στην προσπάθεια για βελτίωση της κοινωνίας μας η Εκπαίδευση και η Εκκλησία έχουν τον πρώτο ρόλο. Και οι συνετοί γονείς μέσα στην οικογένεια.
Και μη μου πουν μερικοί ότι κάτι τέτοιο είναι αφιόνι στον λαό για να τον εκμεταλλεύονται οι δυνατοί.
Όλοι θα ωφεληθούμε και πλούσιοι και φτωχοί.
*Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
