Αυτή την εβδομάδα, η στήλη συμπληρώνει 10 χρόνια παρουσίας.

ΔΕΝ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Ο ΠΕΛΑΡΓΟΣ

DELIVERY MAN

Σκην.: Κεν Σκοτ

Πρωτ.: Βινς Βων, Κρις Πρατ, Κόμπι Σμώλντερς, Αντρέι Μπλούμενφελντ

Ο Ντέιβιντ είναι ένας υπερχρεωμένος 40αρης, που εργάζεται ως οδηγός ψυγείου στο κατάστημα κρεάτων της οικογένειάς του και πασχίζει να κρατήσει τη σχέση με την κοπέλα του, η οποία του ανακοινώνει ότι είναι έγκυος. Ταυτόχρονα, μαθαίνει επίσης ότι είναι πατέρας 533 παιδιών, από σπέρμα που δώριζε σε κλινική γονιμότητας πριν από 20 χρόνια. Κομεντί που αποτελεί ριμέικ της ταινίας «Daddy cool: ο μπαμπάς του παιδιού μου» («Starbuck»), την οποία ο καναδός σκηνοθέτης Σκοτ είχε γυρίσει πρώτη φορά το 2011, σε σενάριο δικό του και του Μαρτάν Πτι. Ανάλαφρη και συμπαθητική, χωρίς τις χοντράδες που συνήθως συναντά κανείς στη σημερινή αμερικανική κωμωδία, η ταινία χρησιμοποιεί μια εξεζητημένη μεταφορά για να μιλήσει για τη γονικότητα -και ειδικά την πατρότητα, αφού υιοθετείται το στερεότυπο του άντρα ως του λιγότερου πρόθυμου ή έτοιμου μέλους ενός ζευγαριού ν’ αποκτήσει παιδί- ως μία σχέση βασισμένη όχι αναγκαστικά στο γενετικό υλικό, αλλά οπωσδήποτε στην υπευθυνότητα και την αυταπάρνηση. Παρατηρώντας μια σεναριακή λεπτομέρεια, είναι ευνόητο ότι τα παιδιά του Ντέιβιντ συμβολίζουν την επιπολαιότητα και την καθυστερημένη ενηλικίωσή του, αλλά γιατί το σενάριο αισθάνεται ότι πρέπει να μεγεθύνει ακόμη περισσότερο την υπερβολή δηλώνοντας ότι υπάρχουν 533, αφού τελικά εμφανίζει και χρησιμοποιεί περίπου 145, αριθμός ήδη μεγάλος και λειτουργικός;

Κατά τ’ άλλα, για να προσδώσει έμφαση στην ανδρική ανωριμότητα, το σενάριο περιστοιχίζει τον ήρωα σχεδόν αποκλειστικά με άντρες γονείς, καθώς οι γυναικείοι χαρακτήρες ως επί το πλείστον απουσιάζουν- εκτός από τη σύντροφό του που παρέχει το σεναριακό κίνητρο. Η μητέρα του έχει πεθάνει, οι σύζυγοι των αδερφών του εμφανίζονται διακοσμητικά σε μία μόλις σκηνή στο οικογενειακό τραπέζι, ενώ η σύζυγος και η μητέρα του δικηγόρου επίσης απουσιάζουν και μάλλον άδικα, αφού οι νύξεις του Μπρετ γι’ αυτές αφήνουν ανεκμετάλλευτο κωμικό υλικό (η υποτιμητική συμπεριφορά της μητέρας του) και δημιουργούν σεναριακή παραδοξότητα (η ευκολία με την οποία αναφέρονται και παραβλέπονται οι απιστίες της συζύγου του).

ΕΓΩ, Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ

LES GARÇONS ET GUILLAUME, À TABLE

Σκην.: Γκιγιόμ Γκαγιέν

Πρωτ.: Γκιγιόμ Γκαγιέν, Αντρέ Μαρσόν, Νταϊάν Κρούγκερ, Ρέντα Κατέμπ

Ο Γκιγιόμ είναι ο ένας από τους τρεις γιούς μιας μεγαλοαστικής οικογένειας, αλλά παραμένει υπο την επιρροή της μητέρας του, η οποία κάθε φορά που φωνάζει τα παιδιά για φαγητό, τον διαχωρίζει στην προσφώνησή της από τα άλλα δύο αγόρια (εξ ου ο πρωτότυπος γαλλικός τίτλος), με αποτέλεσμα ο Γκιγιόμ ν’ αναπτύξει στο κεφάλι του την ιδέα ότι είναι κορίτσι.

Αυτή η κομεντί ξεκινάει ως εξερεύνηση της σεξουαλικής και έμφυλης ταυτότητας του ήρωα, με το χιούμορ να εξυπηρετεί ένα είδος εκτόνωσης της εσωτερικής σύγχυσης και άμυνας προς την προκατειλημμένη αντιμετώπιση που υποφέρει ο Γκιγιόμ. Σταδιακά όμως, αποδεικνύεται ότι ο νεαρός άντρας απλώς δοκιμάζει και αποκλείει ιδέες και προσανατολισμούς στον δρόμο για την ετεροφυλοφιλία, και πως ό,τι έχει προηγηθεί, ήταν απλώς μια συμπλεγματική προβολή της επιθυμίας της μητέρας του στον εαυτό του- σκηνοθετικά προβεβλημένη μέσω της διπλής ερμηνείας του Γκαγιέν ως Γκιγιόμ και μητέρα, η οποία στο τέλος εμφανίζεται με το κανονικό της πρόσωπο, ενσαρκωμένη από άλλη ηθοποιό.

Το ζήτημα εδώ είναι ότι, δεδομένης όλης της προηγούμενης πορείας και του χαρακτήρα του Γκιγιόμ, η μεταστροφή του είναι υπερβολικά εύκολη, βιαστική και ελάχιστα πειστική. Έτσι, το φιλμ αναλώνει το εύστοχο χιούμορ του και την τρυφερότητά του σε μια περίπτωση μητρικής προσκόλλησης, χάνοντας την ευκαιρία να σχολιάσει διεξοδικότερα τη φύση της διαφυλικότητας και του σεξουαλικού προσανατολισμού.

ROBOCOP

Σκην.: Χοσέ Παντίγια

Πρωτ.: Τζόελ Κίναμαν, Γκάρι Όλντμαν, Άμπι Κόρνις, Μάικλ Κίτον, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζένιφερ Ίλι Όταν ένας επικίνδυνος εγκληματίας επιχειρεί να σκοτώσει τον αστυνομικό Άλεξ Μέρφι που ετοιμάζεται να ξεσκεπάσει τη συμμορία του, εκείνος τραυματίζεται βαριά και ο μόνος τρόπος να κρατηθεί στη ζωή, είναι να αξιοποιηθεί για το πείραμα μιας εταιρείας να κατασκευάσει έναν υβριδικό ρομποτικό αστυνομικό, που θα αποτελείται από μηχανικά και ανθρώπινα μέρη.

Ριμέικ που φιλοδοξεί να επανεκκινήσει την κινηματογραφική σειρά ταινιών δράσης, η οποία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, με τον ομώνυμο αστυνομικό που είναι μισός ρομπότ-μισός άνθρωπος. Ο Κίναμαν είναι ο τρίτος ηθοποιός που υποδύεται τον ήρωα στον κινηματογράφο, μετά τον Πίτερ Γουέλερ στα «RoboCop» (Πωλ Βερχόφεν, 1987) και «RoboCop 2» (Ίρβιν Κέσνερ, 1990), και τον Ρόμπερτ Μπερκ στο «RoboCop 3» (Φρεντ Ντέκερ, 1993).

Η σημερινή εποχή των ψηφιακών εφέ, όπου ‘μηχανικοί’ ήρωες όπως ο Iron Man και τα Transformers είναι εξαιρετικά δημοφιλείς, μοιάζει πρόσφορη για τον ήρωα, αλλά η φετινή απόπειρα ν’ ‘αναστηθεί’ εμπορικά η σειρά είναι δραματουργικά και σκηνοθετικά άνιση. Ένα αξιόπιστο καστ, ένας ικανός πρωταγωνιστής κι ένας στιβαρός σκηνοθέτης, εντυπωσιακός σχεδιασμός παραγωγής και σφιχτό μοντάζ, αλλά πλοκή με μικρά διακυβεύματα, εύκολες σεναριακές λύσεις και σκηνές δράσης χωρίς έμπνευση.

Ο έμπειρος στη δράση βραζιλιάνος Παντίγια («Tropa de Elite» 2007 και «Tropa de Elite 2: O Inimigo Agora É Outro» 2010), στήνει στιλπνά, “πειθαρχημένα” πλάνα με πεντακάθαρες και περιστασιακά εμπνευσμένες συνθέσεις χάρη στη φωτογραφία του Λούλα Καρβάλο (π.χ. το πλάνο του απενεργοποιημένου RoboCop μέσα στον ορυζώνα) και σφιχτό μοντάζ από τους Πίτερ ΜακΝάλτι και Ντάνιελ Ρεζέντε, εκμεταλλευόμενος τον μινιμαλιστικό φουτουριστικό σχεδιασμό παραγωγής του Μάρτιν Γουίστ (το εργαστήριο της Omnicorp, η στολή και η μηχανή του ήρωα κτλ.). Η πλοκή ξετυλίγει υπομονετικά και με την κατάλληλη δραματικότητα την αλλαγή στη ζωή του Μέρφι, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν εκπλήξεις, ούτε σημαντική δυσκολία για τον RoboCop, αφού η οικογένειά του δεν κινδυνεύει σοβαρά (δε γίνεται ποτέ πιστευτό ότι ο Σέλαρς θα την πειράξει), ενώ ο Μέρφι έχει τη συνεχή υποστήριξη του Νόρτον. Ο Κίτον φτιάχνει έναν “αδύναμο” κακό που υποσκελίζεται σε απειλητικότητα από την αδίστακτη Κλάιν (Ίλι) και τον σκληροπυρηνικό Νόβακ με τη στεντόρεια φωνή του Τζάκσον, ενώ ο Βαλόν παραμένει διακοσμητικός, κάτι που φαίνεται στον εντελώς διεκπεραιωτικό τρόπο με τον οποίο εξολοθρεύεται, χωρίς προηγούμενο χρόνο και υπόβαθρο μέσα στην πλοκή. Επίσης, για μια ταινία που υποτίθεται ότι έχει σκοπό να επανακαθορίσει έναν ήρωα, το σενάριο τελικά προτάσσει την οικογενειακή ζωή του Μέρφι, καθώς η τελευταία φορά που τον βλέπουμε είναι η επανένωση μαζί της, χωρίς κάποια καταληκτική σκηνή όπου θα παγιωνόταν η πρόθυμη και θριαμβευτική αποδοχή της ταυτότητάς του ως RoboCop.

Ωστόσο, το φιλμ κλείνει με τις φανατικές κορώνες του Νόβακ, προειδοποιώντας ότι ο κίνδυνος δεν εξαλείφθηκε, προετοιμάζοντας έτσι μια ενδεχόμενη συνέχεια. Όσο για τις σκηνές μάχης, τα οπτικά και ηχητικά εφέ τους είναι θεαματικά, αλλά το καδράρισμα, οι οπτικές γωνίες και η κίνηση της κάμερας, τις εξομοιώνουν τόσο πολύ με τον τυποποιημένο σχεδιασμό των video games, ώστε μένουν απλοϊκές και κοινότοπες, με ελάχιστη κρισιμότητα.