Δεν ήταν κατάμεστη η μεγάλη δημοτική αίθουσα, στην αποψινή εκδήλωση. Ο κόσμος μάλλον δεν τρέχει πια, όπως τον παλιό καλό καιρό, να δει και να ακούσει. Όχι πως έχει πια μπουχτίσει από πνευματικές τροφές και πολιτιστικά δρώμενα. Όχι!
Πιθανόν να πιστεύει ότι μπορεί και να μην είναι όλα αυτά απαραίτητα και αναγκαία σήμερα, που η τεχνολογία έχει κάνει άλματα και έχεις τη δυνατότητα, αν θέλεις, να γνωρίσεις οτιδήποτε αναζητήσεις, μέσα στο σπίτι σου, καθισμένος μπροστά στον υπολογιστή.
Έτσι, η παρουσίαση ενός βιβλίου, όπως απόψε, δεν τον συγκινεί και τόσο, ανεξάρτητα αν η συγγραφέας θεωρείται φτασμένη και καταξιωμένη στο ευρύ κοινό και με αρκετά πλούσιο λογοτεχνικό έργο.
Η παρουσιάστρια που είχε και την τυπική ευθύνη της όλης εκδήλωσης σκόπιμα καθυστερούσε, παραβαίνοντας έτσι τα χρονικά πλαίσια της παρουσίασης, και περίμενε και εκείνους που αποφάσισαν την τελευταία στιγμή να παραβρεθούν. Οπότε, από 7.30 ξεκίνησε τελικά γύρω στις 8 η διαδικασία, με τους τυπικούς χαιρετισμούς και τα καλωσορίσματα προς τους εκπροσώπους των αρχών και προς το «ανώνυμο» πλήθος.
Ήταν 8.20, όταν ήρθε εκείνη, με τα μαλλιά της πιασμένα πίσω σε αλογοουρά και τα πολλά σκουλαρικάκια σκορπισμένα εδώ κι εκεί, από το αριστερό μέρος της μύτης, το δεξιό πάνω χείλος και όλο το μήκος των δυο αφτιών της. Τη συνόδευαν δυο γενειοφόροι νεαροί, μάλλον αξύριστοι για πολλές μέρες, με μακριά άτακτα μαλλιά που πετούσαν προς όλες τις διευθύνσεις γύρω από το κεφάλι. Φαινόταν όλοι τους «κουλτουριάρηδες» που δεν ενδιαφέρονται και τόσο για την εξωτερική τους εμφάνιση. Προχώρησαν αμίλητοι και κάθισαν στα καθίσματα της προτελευταίας άδειας σειράς.
Μόλις βολεύτηκαν στην αίθουσα, εκείνη στη μέση και οι νεαροί από τη μια και από την άλλη, ξεκίνησε και η διάθεσή τους για κουβέντα. Βάζοντας τη δεξιά της παλάμη μπροστά στο στόμα και κλίνοντας το σώμα τη μια προς τα δεξιά της και την άλλη προς τα αριστερά, κάτι σχολίαζε συνέχεια και κάπου κάπου έκανε και κάποιο μορφασμό και έσκαζε και ένα μικρό χαμόγελο. Οι δυο άλλοι ανταπέδιδαν αλλά χωρίς προφυλάξεις, με αποτέλεσμα να ακούγονται τα σχόλιά τους και στις διπλανές θέσεις.
Δε σταμάτησαν ούτε όταν η ομιλήτρια πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να παρουσιάζει το καινούργιο βιβλίο και να αναφέρεται στους στόχους του περιεχομένου του. Μόνο, όταν ακούστηκε από τις μπροστινές θέσεις ένα «σους», από τον συμπαθητικό ηλικιωμένο κύριο που φαινόταν να ενοχλείται από το συνεχές βουητό, σιώπησαν για λίγο. Γιατί, ύστερα από πέντε λεπτά, συνέχισαν πάλι κανονικά, με τον ίδιο ρυθμό, σα να μη συνέβαινε τίποτα.
Η παρουσιάστρια, η οποία είχε αναπτύξει με τον καλύτερο τρόπο τις ιδιαιτερότητες του βιβλίου και είχε εμβαθύνει αρκετά και στον μύθο και στο ύφος της γραφής, διάβαζε χαρακτηριστικά αντιπροσωπευτικά κομμάτια από τις σελίδες του, όταν μπήκε στην αίθουσα ο μεσήλικας κύριος με το σκούρο κουστούμι και τη ριγέ μπλε γραβάτα. Τα μακριά κατάμαυρα μαλλιά του, ριγμένα ελεύθερα στους ώμους, κυμάτιζαν ρυθμικά καθώς προχωρούσε κάπως βιαστικά στον πλαϊνό διάδρομο και στόχευε να καταλάβει τη μια από τις δυο κενές θέσεις σε μια κεντρική σειρά. Ταυτόχρονα, έκρυβαν τις μακριές φαβορίτες που είχαν αρχίσει να γκριζάρουν πάνω στις παρειές του καλοξυρισμένου προσώπου. Στο δεξί του χέρι κρατούσε, μέσα σε μια κόκκινη χαρτοπετσέτα, το πλαστικό ποτήρι με την πορτοκαλάδα που είχε εφοδιαστεί από το τραπέζι, έξω από την αίθουσα της εκδήλωσης, καθώς έμπαινε.
Περνώντας προσεχτικά μπροστά από τα πόδια των παρακαθημένων, χώθηκε στην πρώτη άδεια θέση. Γύρισε το κρυμμένο ξύλινο τραπεζάκι του καθίσματος, το οριζοντιοποίησε και ακούμπησε την πορτοκαλάδα στη μέση, αφού ρούφηξε μια γουλιά. Μετά, απορροφήθηκε από τα λεγόμενα της παρουσιάστριας, συμφωνώντας προφανώς μαζί της, όπως μαρτυρούσε η συγκαταβατική κίνηση της κεφαλής του κατά διαστήματα. Όμως, αυτή η επαναλαμβανόμενη κίνηση δε σταματούσε ούτε τη στιγμή που το μικρόφωνο άλλαζε εκφωνητή. Άρα, μήπως σήμαινε και κάτι άλλο;
Είχε πάρει πια τον λόγο η ίδια η συγγραφέας που με απλές και ξεκάθαρες θέσεις υποστήριζε και δικαιολογούσε την αιτία που την οδήγησε να ασχοληθεί με αυτό το τελευταίο πόνημα, όταν ο συμπαθής κατά τα άλλα κύριος, με μια αδέξια κίνηση του χεριού του, έριξε το ποτήρι της πορτοκαλάδας. Το περιεχόμενο που δεν ήξερε από τύπους και τακτ και κανόνες σκορπίστηκε, καταβρέχοντας το τραπεζάκι, και κάποια ποσότητα που πετάχτηκε ράντισε και τη στόφα στο διπλανό άδειο κάθισμα.
Από τα συμβάντα δε φάνηκε να ενοχλείται και πολύ ο άνθρωπος. Ούτε κινήθηκε από τη θέση του ούτε καν χρησιμοποίησε τη χαρτοπετσέτα για να καθαρίσει κάπως τον χώρο. Απλώς, έμεινε ακόμη λίγα λεπτά και, πριν να ολοκληρωθεί η εκδήλωση, σηκώθηκε και αποχώρησε, χωρίς να πάρει μαζί του ούτε το πλαστικό ποτήρι της πορτοκαλάδας. Μυστήριο «αι βουλαί του ανθρώπου!»
Ωστόσο, το φιλικό τρίο της νεαρής και των νεαρών έμεινε μέχρι το τέλος. Μάλιστα, ευχαριστημένοι που «μορφώθηκαν» και ενημερώθηκαν με αυτά που άκουσαν σ’ αυτή την παρουσίαση, χειροκρότησαν όρθιοι τόσο τους συντελεστές όσο και τη συγγραφέα. Παραμένει βέβαια άγνωστο, αν εφοδιάστηκαν τουλάχιστον με κάποιο αντίτυπο του βιβλίου, ώστε να είναι σε θέση να γνωρίζουν σε ποια εκδήλωση τελικά συμμετείχαν.
* Ο Ρούσσος Μαγαράκης είναι εκπαιδευτικός
