Όλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να πάρουν αυτό που θέλουν, σε μια κομεντί με ισχυρές προδιαγραφές, αλλά αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα.

ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

AMERICAN HUSTLE

Σκην.: Ντέιβιντ Ο. Ράσελ

Πρωτ.: Κρίστιαν Μπέιλ, Έιμι Άνταμς, Μπράντλεϊ Κούπερ, Τζένιφερ Λόρενς, Τζέρεμι Ρένερ

Ο Έρβιν και η Σίντνεϊ είναι ένα ζευγάρι απατεώνων, που συλλαμβάνονται από τον πράκτορα ΝτιΜάσο του FBI, και αναγκάζονται να συνεργαστούν μαζί του προκειμένου ν’ αποφύγουν τη φυλακή.

Παρότι ξεκίνησε τις μεγάλου μήκους ταινίες το 1994, για μια δεκαετία αργότερα ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ παρέμενε ένα νέο ταλέντο αναγνωρισμένο όμως μόνο μέσα στους κύκλους του ανεξάρτητου κινηματογράφου, διακεκριμένος σε θεσμούς όπως το φεστιβάλ του Σάντανς και τα βραβεία Independence Spirit. Η κατάσταση άλλαξε από το «The fighter» και μετά, καθώς με τις τρεις τελευταίες ταινίες του, μαζί με το πολύ καλό περσινό «Οδηγός αισιοδοξίας» («Silver linings playbook») και αυτό εδώ, βρέθηκε από τα βραβεία του ανεξάρτητου κινηματογράφου στα πιο έγκριτα και ισχυρά βραβεία της βιομηχανίας, με τις ταινίες του να κερδίζουν κάθε χρόνο κάποια από τις μεγάλες Χρυσές Σφαίρες και Όσκαρ, και με τον ίδιο να αρκείται προς το παρόν μόνο στις -καθόλου αμελητέες- υποψηφιότητες.

Αυτή εδώ είναι μια κομεντί εγκλήματος βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, η οποία προχθές κέρδισε Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας στην κατηγορία Κωμωδίας/ Μιούζικαλ, Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην ίδια κατηγορία για την Έιμι Άνταμς και Β’ Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για τη Τζένιφερ Λώρενς. Ο γνώριμος τίτλος της προκύπτει από την επιλογή του ελληνικού γραφείου διανομής να τον μεταφράσει έτσι, ώστε να παραπέμπει στην αμέσως προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη.

Είναι μία από τις φορές που αισθάνομαι αμήχανα, γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να τεκμηριώσω με σαφήνεια την άποψή μου, καθώς το φιλμ διαθέτει όλα τα απαραίτητα ‘τυπικά’ προσόντα για να προσελκύσει δημοσιότητα, θεατές και διακρίσεις, όμως παρόλαυτά προσωπικά δεν ξέρω αν θα είναι μία από τις ταινίες που θα θυμάμαι για πολύ, αφού παρά τον ρυθμό και τη σπιρτάδα της, η ιστορία μου φάνηκε κοινότοπη και βιαστική, ενώ παρά την (μάλλον ‘επιδεικτική’) εκζήτησή τους (ίσως μάλιστα εξαιτίας της), οι χαρακτήρες μού φάνηκαν αναλωμένοι σ’ αυτή, αμελώντας το βαθύτερο συναίσθημα των σχέσεών τους, καταλήγοντας επιφανειακοί.

Για να το πω σχηματικά, η ανάμνηση που έχω από την ταινία είναι περισσότερο από ρούχα και μαλλιά, παρά από χαρακτήρες. Και είναι αλήθεια ότι η σκηνοθεσία φρόντισε σχολαστικά τη μουσική, τη σκηνογραφία και φυσικά την ενδυματολογία και το μακιγιάζ, προκειμένου ν’ ανασυστήσει με συνέπεια και ανεμελιά την εποχή της ιστορίας, αλλά μου δόθηκε η εντύπωση ότι όλο αυτό το κομμάτι σαν να υποσκέλισε τους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους, οι οποίες είναι βεβαίως πειστικές, αλλά μ’ ένα παιγνιώδες ύφος που αφαιρεί από τη βαρύτητα και την αληθοφάνειά τους.