Ο Ευριπίδης μάς έμαθε ότι κάποτε ο έπαινος μπορεί να αποβεί βάρος για τον αποδέκτη του, όλοι ωστόσο γνωρίζουμε ότι για ορισμένους ανθρώπους κανείς έπαινος δεν είναι αρκετός για να αντισταθμίσει το έργο και την προσφορά τους στην κοινωνία.

Έτσι κάντω αποστροφή σε μια ανάμνηση για να χαιρετίσω την αναχώρηση του Παναγιώτη Μιχαηλίδη που το κομψό του ύφος, ο σπάνια αρθρωμένος προφορικός του λόγος και η εσαεί έφηβη φωνή του ηχεί ακόμη στα αυτιά μου, όταν για τρια χρόνια φρόντιζε τη (γεωμετρική) μου μάθηση στο studio της οδού καλλονάδων με άλλους τότε νέους που έλαβαν την εφορμηση για ένα γόνιμο μέλλον, τώρα παρελθόν και παρόν.

Ο Π.Μ. δεν χρησιμοποιούσε γεωμετρικά όργανα στις προφορικές αντιπαραστάσεις του. Ποτέ όμως κύκλος δεν σχεδιάστηκε με τέτοια αρτιότητα χωρίς διαβήτη. Ζητούσα έτσι και γω να μιμηθώ την ιεροσύνη του κύκλου, πάντα λίγα λεπτά πριν εκείνος μπει στην αίθουσα για το μάθημα. Δεν τα κατάφερνα. Ο ίδιος το γνώριζε και λίγο απολάμβανε το αμήχανο χέρι μου. Μια από τις πολλές μουλέει: “Δεν το πετυχαίνεις γιατί δεν επιστρέφεις στην αφετηρία, δοκίμασε αν τελειώσεις στο σημείο απ’ όπου άρχισες.

Πάλι αδυνατούσα, όμως επέμενα, ήθελα να πετύχω όχι έναν τέλειο αλλά τουλάχιστον έναν κύκλο. Σε μια από τις ατυχείς επαναλήψεις ένας συμμαθητής μας λέει: “Κύριε, ο Τηλέμαχος θέλει να σχεδιάσει ένα κύκλο, όπως εσείς, αλλά δεν μπορεί. “Και εκείνος απάντησε: “Μπορεί”. Μου παίρνει τότε το χέρι το οδηγεί αστραπιαία επιστρέφει εγκαίρως στην αφετηρία και ιδού ο κύκλος. Έχαιρε και ο πράσινος πίνακας.

Πού να ήξερα ότι αυτός ο κύκλος -η σύμπτωση του πνεύματος της γεωμετρίας και του πνεύματος της κομψότητας όπως θα έλεγε και ο ΠΑΣΚΑΛ- ήταν η μοίρα μου στο θέατρο, αφού κυρίως μετά το 2005 η μέθοδος μου επικεντρώνεται στην εντελή γεωμέτρηση του πάσχοντος σώματος του ηθοποιού στη σκηνή, δουλειά σκληρή αλλά με καρπούς.

Τον Π.Μ. τον συνάντησα έκτοτε πολλές φορές, πάντα γενναιόδωρος σε επαίνους για τους μαθητές του. Σε μια πρόσφατη κοινωνική εκδήλωση μιλήσαμε για τον ΦΑΟΥΣΤ που είχε διευθύνει στην Εθνική Λυρική Σκηνή ο αρχιμουσικός γιος του, Μύρων Μιχαηλίδης, και που εκείνος είχε δει για δεύτερη φορά. Εντελώς πρόσφατα μέσα σε κόσμο, τον είδα στην αγορά. Με ρώτησε αν είχα δει τον Σικελικό Εσπερινό, την όπερα του Βερντι που πριν λίγους μήνες είχε πάλι διευθύνει ο Μύρων, διαπρεπής πλέον Έλληνας αρχιμουσικός. Του απάντησα ότι τον είδα και ότι μ’ άρεσε περισσότερο από την παράσταση που είχα δει στη Σκάλα του Μιλάνου το 1989. Μου έσφιξε το χέρι και έφηβος όπως ήταν πάντα χάθηκε μες στο πλήθος.

Έκτοτε δεν τον επανείδα ως ότου εκείνος άκουσε το κάλεσμα του Θεού στην εκκλησία, που ο ίδιος και η οικογένειά του είχε οικοδομήσει και απήλθε τέλος με βαρύνουσα έννοια.

Αγαπημένε μου δάσκαλε, εύχομαι να αυλίζεσαι τώρα σε χώρο όπου στρατιά αγγέλων θα φρουρεί την ανάπαυση σου και η μνήμη σου θα παραμείνει αιώνια.

Τηλέμαχος Μουδατσάκις