Του Γεωργίου Κ. Αντωνογιαννάκη
Νύκτα βαθειά. Πυκνό σκοτάδι.
Θύελλα στη στεριά, τρικυμία στη θάλασσα.
Σε λίγο, καταρρακτώδης βροχή, βροντές, αστραπές διέσχιζαν το στερέωμα. Άυπνος, νωχελικός, βαρύθυμος, αφήνω την γοργόφτερη τη σκέψη μου να ξεκινήσει ένα ταξίδι μακρινό, στα κακοτράχαλα του χρόνου μονοπάτια. Διστάζω, γιατί η διαδρομή αυτή εγκυμονεί συναισθηματικούς κινδύνους.
Έλα όμως, ποιος μπορεί φραγμούς να βάλει, στης σκέψης τα φτερουγίσματα. Η σύγχυση της στιγμής, ακυρώνει κάθε προσπάθειά μου αλλαγής πλεύσης προς άλλη κατεύθυνση. Και, έτσι τα ξυπνήματα μνήμης ήρθαν απρόσκλητα πάλι, για να προκαλέσουν ανείπωτους ηφαιστειακούς ψυχικούς κραδασμούς.
Ο άκμονας στο εργαστήρι του νου είχε σιγήσει.
Μα ξαφνικά άρχισε να ηχεί.
Ο εκκωφαντικός απόηχος του αντιλάλου του πανικόβαλε τις θύμησες και, σαν σμήνος τρομαγμένων πουλιών, δημιούργησαν ασφυκτικό κλοιό γύρω μου.
Χλωμές αναλαμπές από το παρελθόν φώτισαν αμυδρά τον ονειρικόν κόσμον της φαντασίας μου. Συγκινησιακή φόρτιση. Ταραχή.
Σκαλίζω ερείπια χαμένων ονείρων και οραματισμών, που τσακίστηκαν στις συμπληγάδες της νομοτέλειας της κοινωνικής μας συγκρότησης χωρίς οίκτο.
Και, κάποιες μελέτες που έμειναν στη μέση να φαντάζουν σαν αρχαία χαλάσματα -και μάλιστα χωρίς τουριστικόν ενδιαφέρον- στο κατρακύλισμα του χρόνου και στης ζωής το ρυθμικό και αιώνιο σιγοβάδισμα.
Η νύκτα συνεχίζεται. Το ρολόι του τοίχου κτυπά αργά, σταθερά, για να προσθέσει μια ακόμη ημερομηνία στο θάλαμο της λησμονιάς.
Μέσα από τις ουτοπικές περιπλανήσεις μου στο χαμένο χθες, αγναντεύω το παλιό μου σχολείο.
Βλέπω τους παλιούς συμμαθητές και συμμαθήτριες μέσα στην τάξη.
Ο φιλόλογός μας όρθιος πάνω στην έδρα, με τη στεντόρεια φωνή του αρχίζει το μάθημα.
Χαρακτηριστικά του γνωρίσματα η καλλιέπεια και η μεταδοτικότητα.
Μας αναλύει και μας γαλουχεί εις τα ομηρικά έπη και τους πλατωνικούς διαλόγους. Ευρυμαθής, ακέραιος, αποτελούσε τη συνισταμένη πολλών αρετών που σαν αδαμάντινον περιδέραιον κοσμούσαν την ξεχωριστή προσωπικότητά του.
Κοιτάζω την συμμαθήτριά μου την Ελευθερία -την πρώτη της τάξης- με τα εκφραστικά όμορφα πράσινα μάτια, που η λάμψη τους έμοιαζε με δήλιον Απολλώνειον φως ν’ απαγγέλει με τη μελωδική φωνή της ομηρικούς στίχους. Νιώθω ανήμπορος να συνεχίσω γιατί μελαγχολικά συναισθήματα με κυρίευσαν. Ο ισοπεδωτήρας τροχός του χρόνου τα πάντα ισοπεδώνει στο πέρασμά του, χωρίς ίχνος συναισθηματισμού.
Και τι μένει απ’ όλα αυτά; Οι αναμνήσεις για να συντροφεύουν τα κουρασμένα βήματά μας στης ζωής τα δύσβατα μονοπάτια.
Κάθε παρόν και ένα παρελθόν.
Κάθε ανατολή και μια δύση. Δυστυχώς.

