Του Μανόλη Καρέλλη

Για το πώς πρέπει να γράφεται, με ο ή με ω το Μανόλης (ή, βέβαια, το Μανώλης) έχουν γραφεί και ειπωθεί αρκετά έως πολλά.
Η ορθογραφία του, άλλωστε, έχει αποτελέσει πηγή “διαφωνίας” με αρκετούς συνονόματους φίλους.
Θυμαμαι έναν απ’ αυτούν, τον γιατρό Μανώλη Δετοράκη. Αυτός έγραφε με το ω το Μανώλης. Εγώ είχα προσχωρήσει προ αμνημονεύτων χρόνων στη πρόταση του Τριανταφυλλίδη και προτιμούσα το Μανόλης με ο. Σεβόμαστε, όμως, ο καθένας μας τις ιδιοτροπίες ή τις διαφορετικότητες του άλλου και δεν καταβάλαμε καμία προσπάθεια για να περάσει η δικιά μας άποψη.
Δεν με βρήκε, έτσι, απροετοίμαστο η “εισβολή” του φιλόλογου-θεολόγου κ. Εμμανουήλ Μανετάκη (“Πατρίς” 14 Δεκεμβρίου) ο οποίος προτείνει επιτακτικά το ω και θεωρεί “αυτοπροοδευτικό” τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη - αν και πιστεύω ότι κατά βάθος θα ήθελα να τον χαρακτηρίσει “ψευτοπροοδευτικό”.
Κι εδώ οφείλω να υπενθυμίσω ότι έχουμε Δημοκρατία, κάτι που σημαίνει ότι τουλάχιστον το όνομά μας το γράφομε όπως θέλουμε και όχι όπως μας το επιβάλλουν οι άλλοι.
Θυμάμαι, όμως, κάτι σχετικό με την ορθογραφία του βαφτιστικού μου ονόματος - αν και βέβαια το βαφτιστικό ήταν το Εμμανουήλ, ο έστι μεθερμηνευόμενον Θεός μεθ’ ημών. Και νομίζω πως αξίζει τον κόπο να παρουσιάσω τη μνήμη μου.
Ήταν κάποτε που γνώρισα τον φάκελλο που κρατούσε η Ασφάλεια (Ηρακλείου) για την ασημότητά μου. Ηταν πολύ φίλος μου ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης και τον παρακάλεσα να μου επιτραπεί να δω τον φάκελλο μου που κρατούσε η υπηρεσία για να με παρακολουθεί και να με ελέγχει.
Ηταν ένας από τους 20 φακέλλους του Ηρακλείου που διασώθηκαν από το κάψιμο και βρισκόντουσαν στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, στην Αθήνα. (Από κάθε νομό της χώρας είχαν ξεχωρίσει 20 “κομμάτια” που θα “ανοίξουν” σε 30 χρόνια, είπαν τότε, σε 50 έγινε αργότερα).
Το συμπέρασμά μου από την επισκόπηση του φακέλλου μου (που έγινε παρουσία ενός αξιωματικού και χωρίς να μου επιτραπεί να κρατήσω σημειώσεις ή να πάρω φωτογραφίες):
Από την επισκόπηση του φακέλλου έρχεται στην επιφάνεια μεγάλη ποσότητα μίσους. Εναντίον εκείνων που με την ασφάλεια της κουκούλας “εκάρφωναν” και δημιουργούσαν δυσκολίες ή και δράματα σε έντιμους πολίτες.
Εδικαίωσα δηλαδή εκείνους που είχαν κάψει τους φακέλλους, αν και τότε, όταν τους έκαψαν ήμουνα εναντίον της καταστροφής των. Ισως η καταστροφή να μην ήταν ό,τι ζητούσαν οι ιστορικοί, να παραμείνουν δηλαδή για την ιστορική μνήμη και για την ιστορική έρευνα. Γλύτωνε, όμως, με το κάψιμο η ελληνική κοινωνία από τεράστιες ποσότητες μίσους που θα δηλητηρίαζαν και θα προκαλούσαν ασφυκτικά φαινόμενα.
Αυτά που βρήκα στο φάκελλό μου και κρίνω ότι μπορώ να μεταφέρω είναι μια παρατήρηση ενός πληροφοριοδότη ότι στα γραφεία της εφημερίδας μου, της κάποτε “Αλλαγής”, είχε τη φωτογραφία του... Φιντέλ Κάστρο.
Και στην “Αλλαγή” δεν είχα τη φωτογραφία του Φιντέλ Κάστρο. Απλώς ήταν μια “λεπτομέρεια, από τον μεγαλειώδη πίνακα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου “Η ταφή του Κόμητος Οργκάθ” που βρίσκεται στο Τολέδο. Και ο άσχετος καλοθελητής βρήκε ότι έμοιαζε του Κάστρο και έσπευσε να αξιοποιήσει την πληροφορία του.
Στον ίδιο φάκελλο βρήκα την παρατήρηση ότι έγραφα το όνομά μου με ο (Μανόλης) παίρνοντας τη “γραμμή” του Τριανταφυλλίδη.
Και έγραφε ο φάκελλος ότι γράφει το όνομά του ο Καρέλλης “όπως το γράφουν οι κομμουνιστές”.
Δεν ξέρω γιατί διαβάζοντας τα περί “αυτοπροοδευτισμού” ή τα περί της “προοδευτικότητας” στο σημείωμά του κ. Εμμανουήλ Μανετάκη μου ήλθαν στο μυαλό μου οι εγγραφές του φακέλλου μου.