Η πρότασή της “Σχολική Στήριξη” ή στα αγγλικά “Schoolʼs Aid” απέσπασε υποτροφία από τον πρώην πλανητάρχη Bill Clinton και τη Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη και, όμως, δεν έχει σήμερα μία θέση στη δημόσια εκπαίδευση!
Ο λόγος για την απόφοιτο του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης, Ειρήνη Μποτονάκη, μία πολύ δραστήρια Ηρακλειώτισσα, με καινοτόμες ιδέες και πλούσια εθελοντική δράση, η οποία διαπιστώνει τραγικές ελλείψεις στα σχολεία της χώρας.
Η ίδια δεν αναμένει το διορισμό της, που για τους περισσότερους εκπαιδευτικούς, πλέον, αποτελεί μακρινό όνειρο. Ωστόσο, βρίσκεται σε Δημοτικό του Ηρακλείου, όπου προσφέρει παράλληλη στήριξη σε μαθητή με αυτισμό. Η τοποθέτησή της δεν έγινε από το υπουργείο Παιδείας, που έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα την ειδική εκπαίδευση, αλλά από τους γονείς του μαθητή που συνειδητοποίησαν από νωρίς ότι δεν πρόκειται έγκαιρα να προσληφθεί εκπαιδευτικός για αυτή τη θέση και επέλεξαν την Ειρήνη για τη στήριξη του γιου τους.
«Θεωρώ πως στο Δημόσιο δεν υπάρχει άμεση αποκατάσταση, αν και υπάρχει ανάγκη από εκπαιδευτικούς αφού υπάρχουν πολλά κενά», αναφέρει η Ειρήνη Μποτονάκη στην «Π» και προσθέτει πως πολλοί γονείς αναγκάζονται να στραφούν σε ιδιώτες και φροντιστήρια για να στηρίξουν τα παιδιά τους.
Η Ειρήνη βρίσκεται δίπλα στο μαθητή και έχει διαρκή συνεργασία με το δάσκαλο αλλά και τους συμμαθητές του. Επιδίωξή της είναι να μη στοχοποιείται ο μαθητής ενώ παροτρύνει όλα τα παιδιά να μάθουν να βοηθούν το ένα το άλλο, κάποιες φορές, μάλιστα, ζητά από τους συμμαθητές του να κάτσουν μαζί του, στο ίδιο θρανίο. «Αυτό είναι το νόημα της ένταξης», εξηγεί.
Μέσα και από το πρόγραμμα, δίνει έμφαση στις τέχνες και τα εικαστικά, κυρίως από δράσεις που γίνονται σε Δημοτικά σε συνεργασία δασκάλων με καλλιτέχνες και παράλληλες παρεμβάσεις στην κοινότητα, όπως το βάψιμο ενός πάρκου ή τη δημιουργία σχολικού κήπου. «Οι μαθητές πρέπει να γίνουν δραστήριοι , να μάθουν να χρησιμοποιούν κάθε τεχνική, να συνεργάζονται ενώ αποκτούν δεξιότητες», αναφέρει.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, βρέθηκε στο σχολείο στο Φουρφουρά, όπου είδε μαθητές να βγαίνουν εκτός αίθουσας, να μελετούν τα λουλούδια, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, όταν το μάθημα τελείωνε, εκείνοι να... κλαίνε!
Στο ταξίδι της στην Αμερική, ζήτησε να επισκεφτεί ένα δημοτικό σχολείο, όπου την υποδέχτηκαν με θέρμη αφού, όπως λέει, οι Αμερικάνοι αγαπούν πολύ την Ελλάδα. Εκεί είδε τάξεις με διαδραστικούς πίνακες και υπολογιστές, περισσότερη τεχνολογικά υποστήριξη στους μαθητές.
Ωστόσο, διαπίστωσε πολλά προβλήματα, όπως την έλλειψη επικοινωνίας εκπαιδευτικού με γονέα αλλά και κινήτρων για το μαθητή να ενδιαφερθεί για κάτι εκτός βιβλίου, να αποκτήσει βιώματα και να καλλιεργήσει δεξιότητες.
Η Ειρήνη Μποτονάκη θα ήθελε να ασχοληθεί με την εικαστική ψυχοθεραπεία, «ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου ως εικαστικός ψυχοθεραπευτής μέσα στην τάξη και στην παρέμβαση στην κοινότητα. Πώς μια απλή εγκατάσταση ή ένα διάλειμμα πέντε λεπτών στην κοινότητα θα μπορέσει να δώσει ένα άλλο μήνυμα στον πολίτη. Όλοι θα μπορέσουμε να κάνουμε πέντε λεπτά διάλειμμα για να υποστηρίξουμε τα δικαιώματά μας, αλλά να γίνει κάτι να φανεί, να γράψουμε ιστορία, να μαζέψουμε υλικό. Θα ήθελα να κάνω ένα μεταπτυχιακό για αυτό το θέμα αφού τελειώσει το πρόγραμμα τον Απρίλιο», αναφέρει.
Όπως λέει, στόχος του προγράμματος ήταν οι διακριθέντες να εφαρμόσουν στην Ελλάδα ό, τι έμαθαν στην Αμερική.
Η Ειρήνη ήδη διοργανώνει και παίρνει μέρος σε διάφορες δράσεις.
Τον προηγούμενο Σεπτέμβριο έγινε το Earthdance Crete Festival 2013, όπου συμμετείχε στη δράση « Άφησε το αποτύπωμά σου».
«Θέλαμε να προβάλουμε τις αξίες της δημιουργικότητας, της συνεργασίας και της αισιοδοξίας μέσα από την τεχνική του να κάνεις το αποτύπωμά σου σε ένα χαρτί, να το κόψεις και να το ζωγραφίσεις αφήνοντας το στίγμα σου, πότε με λόγια, πότε με σχέδια ή να βάλεις φτερά, να βάλεις τη φαντασία σου να δουλέψει», περιγράφει.
Στόχος είναι η εμπλοκή ατόμων και από άλλα επιστημονικά πεδία για να επιτευχθεί η διεπιστημονική προσέγγιση των αξιών και των προβλημάτων, κυρίως μέσα από τα εικαστικά και τις τέχνες.
«Θέλουμε κάτι δημιουργικό. Βεβαίως να υποστηρίξεις τις απόψεις σου μέσα από την πορεία και την απεργία αλλά το θεωρώ πολύ παρωχημένο, γίνεται τόσα χρόνια. Πρέπει να διεκδικήσουμε αυτά που πιστεύουμε αλλά να υποστηρίξουμε το έργο μας με πράξεις», αναφέρει.
Η Ειρήνη υπήρξε εθελόντρια στο σύλλογο τυφλών, « μου άλλαξε όλο τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τα πράγματα, σου ανοίγει ένα «τρίτο μάτι», αναφέρει.
Ένα από τα επόμενά της βήματα είναι να προσπαθήσει να ενταχθούν τα άτομα αυτά στην κοινωνία. «Δεν πρέπει να προσπαθήσουμε εμείς να τους μάθουμε κάτι. Εμένα με βοήθησαν οι μαθητές», τονίζει.
Μία πρότασή της είναι στο πλαίσιο των καρναβαλικών εκδηλώσεων να γίνει «μια μέρα χωρίς διακρίσεις».
«Πρέπει να ξεκινήσουμε να κάνουμε μικρά και σταθερά πράγματα, επηρεάζοντας έναν άνθρωπο, επηρεάζεις και άλλους μέσα από αυτόν», καταλήγει.
