Με πολλή αγάπη και μεράκι από τους οικείους του, στήθηκε η ατομική έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής του Αριστοτέλη Γραμματικάκη στο χώρο τέχνης και ελεύθερης έκφρασης Μεσόγειος (Χάνδακος 20).
Η έκθεση θα διαρκέσει ως και την ερχόμενη Τρίτη 24 Δεκεμβρίου και θα λειτουργεί από τις 11 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι και από τις 6 το απόγευμα ως τις 9 το βράδυ.
Η ομάδα διαχείρισης του χώρου τέχνης και ελεύθερης έκφρασης Μεσόγειος αναφέρει πως «το να κληθείς να επιλέξεις το τι θα περιληφθεί σε μία εξ ανάγκης σχετικά μικρή ατομική έκθεση από ένα ογκώδες και πολύπλευρο έργο όπως αυτό του Αριστοτέλη Γραμματικάκη είναι έργο εξαιρετικά δύσκολο εξ ορισμού. Αποφασίσαμε να περιορίστουμε στις πιο πρόσφατες αναζητήσεις του καλλιτέχνη στην Κίνα και την Ιαπωνία, τις οποίες αντιμετωπίσαμε ο καθένας με τη δική του, προσωπική ματιά, για να καταλήξουμε τελικά από κοινού στην παρούσα επιλογή, που πιστεύουμε ότι αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις πάμπολλες πτυχές του.
Η έκθεση αυτή δε θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή του Μύρωνα Παπαδακάκη και των υπόλοιπων αγαπημένων φίλων του Αριστοτέλη Γραμματικάκη που μας βοήθησαν ψυχή τε και σώματι στη διοργάνωσή της. Τους ευχαριστούμε από καρδίας.»
Ο κ. Κωνσταντίνος Γραμματικάκης περιγράφει πως “από μικρό παιδάκι, ο Αριστοτέλης ζωγράφιζε πάνω σε μεγάλες κόλλες δημοσιογραφικό χαρτί!
Πρώτη διέγνωσε το ταλέντο του η Μαρίνα Λαμπράκη, διευθύντρια τότε της Εθνικής Πινακοθήκης.
Ψυχή δυνατή, ειλικρινής και ανήσυχη, πήρε τον δρόμο του συνειδητά ερευνώντος καλλιτέχνη, μέχρι που τον κέρδισε η τέχνη της μακρινής Ανατολής, της Κίνας και της Ιαπωνίας.
Σπούδασε, παράλληλα με τη σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου TUFTS της Βοστόνης, στο στούντιο του μεγάλου Ιάπωνα Kaji Aso, ρουφώντας όχι μόνο την Τέχνη, αλλά και τη φιλοσοφία της καθημερινότητας των χωρών αυτών με την τεράστια κουλτούρα.
Τότε οπλίστηκε και με φωτογραφικές μηχανές, γνωρίζοντας, ως νέος με καθαρό μυαλό και σκέψη βαθιά φιλοσοφημένη, πως η φωτογραφία δε σημαίνει απεικόνιση τοπίων, αλλά καταγραφή συναισθημάτων.
Αυτή του η έκθεση, που οργανώθηκε από την Αγάπη των φίλων του, είναι η πρώτη του μπροστά στο κοινό της γενέθλιας πόλης του”.
“Ο θεατής βλέπει πάντα αυτό που θέλει να δει”
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει δηλώσει πως “Δεν δουλεύω ψηφιακά γιατί δε μου φαίνονται πραγματικά, δε μου φαίνονται να έχουν υλική υπόσταση. Μου φαίνονται πολύ φευγαλέα, πολύ εύθραυστα, πολύ ψεύτικα, ρομποτικά, μηχανικά, μεταλλικά. Δεν έχουν κρέας, δεν έχουν κόκκαλα, αίμα, αρτηρίες, ζωντάνια, παλμό. Δεν έχουν καρδιά, δεν αναπνέουν. Είναι σαν μια πλαστική κούκλα, γυαλίζουν σαν κούκλα”.
Έχει περιγράψει, ακόμα, ότι “στον σκοτεινό θάλαμο χάνεσαι μέσα στο σκοτάδι. Σα να εξαφανίζονται οι τοίχοι και να βρίσκεσαι μέσα σ'ένα κενό. Σ' ένα δημιουργικό κενό, στο οποίο φαίνονται ίσα ίσα τα πράγματα που θέλεις ν'αγγίξεις. Δεν πας πλέον με τα μάτια σου, δουλεύουν πιο πολύ άλλες αισθήσεις. Προσπαθείς μέσα απ' το σκοτάδι να βγάλεις μία εικόνα. Απ' το κενό, απ' το τίποτα, απ' το μαύρο. Δε βγάζεις από το φως κάτι, το βγάζεις από το σκοτάδι. Ξαφνικά βγαίνει φως μέσα απ' το σκοτάδι. Μπαίνεις μέσα σ' ένα ιερό, ένα σκοτεινό ιερό, με τις δικές του μυρωδιές, τις δικές του γωνίες, λουσμένες μ' ένα περίεργο φως. Είναι μια ιεροτελεστία.”
Έχει, επίσης, δηλώσει πως “ο θεατής βλέπει πάντα αυτό που θέλει να δει, αυτό που μπορεί να δει αυτό που ψάχνει να δει, ή αυτό που του προέκυψε να δει. Αυτό που βλέπεις εσύ είναι άλλο από αυτό που βλέπει ο θεατής. Ο κάθε άνθρωπος που θα σταθεί μπροστά από τη φωτογραφία σου, ο κάθε θεατής, είναι διαφορετικός. Είναι ένας άλλος άνθρωπος, όπως κι εσύ είσαι ένας άλλος άνθρωπος. Δεν υπάρχει το αφηρημένο “φωτογράφος” και το αφηρημένο “θεατής”. Υπάρχει εγώ, κι αυτός, κι ο άλλος, κι εκείνος, κι εκείνη, κι αυτοί και παρακάτω, υπάρχουν χιλιάδες, όλοι οι άνθρωποι που θα τύχει να δουν ένα κομμάτι του εαυτού τους θα το δουν διαφορετικά, όπως γίνεται και στη ζωή”.
