Είναι δύσκολο να γράψει κανείς λίγα λόγια ως κατάθεση ψυχής για τον Παναγιώτη, όταν τα δάκρυα εξακολουθούν να υγραίνουν τα μάτια μας από τον αιφνίδιο θάνατό του.

Περισσή όμως και μεγάλη είναι η οδύνη του γράφοντος, γιατί απότομα διακόπηκε φιλία μακρά και αδιατάρακτη, που απλωνόταν από τα παιδικά χρόνια.

Όμως ακροθιγώς και «άκρω δακτύλω» θα επιχειρήσομε να σκιαγραφήσομε τον άνθρωπο, τον επιστήμονα, τον εκπαιδευτικό.

Ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης υπήρξε χαρισματικός άνθρωπος, με πολλές αρετές και περισσότερα προτερήματα.

Κόσμιος, ευγενικός, σοβαρός, αξιοπρεπής, αταλάντευτα προσηλωμένος στις μεγάλες αξίες της ζωής.

Με την ηθική του ακεραιότητα και συμπεριφορά κέρδιζε την εκτίμηση των συναδέλφων και συμπολιτών του. Αποστρεφόταν εκ χαρακτήρος την αδικία, το ψεύδος, την υποκρισία και καθετί το επίπλαστο.

Ήταν οξυνούστατος, και κατέπλησσε με την ευθυκρισία και ευρυμάθειά του. Φίλος των γραμμάτων και της προόδου, επιστήμων εργατικός και σεμνός.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Αρρένων Ηρακλείου το 1950, εισήχθη στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη Σχολή Τοπογράφων Μηχανικών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Η αγάπη του όμως προς τα Μαθηματικά τον ώθησε να προτιμήσει και την ανάλογη Σχολή.

Μετά τη λήψη του πτυχίου του προέβη σε μεταπτυχιακές σπουδές και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Μαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Υπηρέτησε ευόρκως ως έφεδρος αξιωματικός και ακολούθως ύστερα από κάποιο διάστημα διορίστηκε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου.

Διακόνησε με ζήλο την επιστήμη του και διέθετε άρτια κατάρτιση. Υπήρξε προικισμένος με όλες εκείνες τις αρετές που χαρακτηρίζουν έναν υπεύθυνο εκπαιδευτικό.

Η διδασκαλία του εδραζόταν πάντοτε στη θεμελιώδη αρχή της παιδαγωγούσης αγάπης, εμβριθής στις αναλύσεις του, κατανοητός στις ερμηνείες και διασαφήσεις μετέδιδε στους μαθητές χρήσιμες γνώσεις, ενώ συγχρόνως τους νουθετούσε και τους παρείχε χρήσιμες συμβουλές.

Ήταν ο πιστός χριστιανός, ο γνώστης αλλά και ο τηρητής της χριστιανικής ηθικής, ο αφοσιωμένος στις ιερές παραδόσεις της Ορθοδοξίας, μετέχων στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και εκτελών ανελλιπώς τα θρησκευτικά του καθήκοντα.

Τον διέκρινε η φιλαλληλία και ευεργέτησε «δαψιλεί χειρί» όσους είχαν ανάγκη.

Εκοιμήθη στις 9 Δεκεμβρίου ήρεμα, ανώδυνα και ειρηνικά μέσα στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Αγ. Σπυρίδωνα. Η κοίμησή του ενέχει ένα σπάνιο συμβολισμό και υποδηλώνει την άκρα συγκατάβαση του Δημιουργού στο πλάσμα του.

Ευτύχησε να έχει στο πλευρό του αντάξια σύζυγο. Η Καίτη υπήρξε θαυμαστή σύζυγος και μητέρα και αξιώθηκαν και οι δύο να δουν τα παιδιά τους να ευδοκιμούν στην κοινωνία. Τον Δημήτρη, καθηγητή στο ΤΕΙ Κρήτης, την Ελένη παιδίατρο, διευθύντρια του ΕΣΥ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και τον Μύρωνα, μαέστρο και καλλιτεχνικό διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Εύχομαι στον ανεκτίμητο φίλο Παναγιώτη να βρει την αιώνια γαλήνη που δικαιούται και στην οικογένειά του να οπλιστεί με δύναμη και να φέρει με περηφάνια το όνομά του.

Μιχ. Γ. Καβουλάκης