Μπορεί να μην ήτανε οκτάστηλο, όμως, στο μυαλό μου καταχωρήθηκε κάπως έτσι. Ήταν στο φύλλο της «ΠΑΤΡΙΣ», της 14 Δεκεμβρίου… Το γεγονός: ιδιώτης, εδώ και τρία χρόνια, έχει καταλάβει 522 τ.μ. οικοπέδου που ανήκει στο Δήμο του Ηρακλείου, στη λεωφόρο Κνωσού.

Έχουν γίνει «δεκάδες ειδοποιητήρια και πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής»… Μου είναι παντελώς άγνωστος και ο ιδιώτης και ο χώρος που έχει καταλάβει. Όμως, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Δήμος, όλο αυτό το χρονικό διάστημα έχει κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες, (με λίγα λόγια κάθε άλλο παρά αμέλεια έχει δείξει), έχει επιβάλλει πρόστιμο, ο ιδιώτης προσήλθε για διακανονισμό… βγήκε και η δικαστική απόφαση που δικαιώνει το Δήμο και αποφάσισε την έξωσή του από το δημοτικό ακίνητο. Στο δια ταύτα, θα περίμενε κανείς να αναγκαστεί ο καταπατητής, με κάποιο τρόπο, να εγκαταλείψει το χώρο.

Αντ’ αυτού, το δημοσίευμα καταλήγει με την πληροφορία ότι ο Δήμος … υπέβαλε μήνυση. Δηλ. «θα γυρίσει, θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή», όπως λέει το τραγούδι. Ιδού γιατί δεν πάμε καλά. Μπορεί να φταίει το «σύστημα», μπορεί και η πολυπλοκότητα του νόμου, η οποία –τελικά- γίνεται αναποτελεσματικότητα. Για ένα θέμα απλό –φαινομενικά, τουλάχιστον- όπου ο ενδιαφερόμενος, ο Δήμος εν προκειμένω, αν και δεν έχει επιδείξει την παραμικρή ολιγωρία, απαιτούνται… χρόνια για τη διευθέτησή του. Εφόσον, λοιπόν, τα μικρά και τα αυτονόητα καθυστερούν να επιλυθούν, πόσο μάλλον τα μεγάλα…

Στην Ουρουγουάη, το δεύτερο μικρότερο κρατίδιο στη Νότιο Αμερική, εγκρίθηκε από τη Γερουσία της χώρας, ο νόμος που ρυθμίζει την παραγωγή, την πώληση και τη χρήση της μαριχουάνας υπό την εποπτεία του κράτους σε μια κίνηση με παγκόσμιο αντίκτυπο. Αυτή η πρωτοποριακή νομοθεσία δίνει στο κράτος τον έλεγχο στην καλλιέργεια και την πώληση της μαριχουάνας για ψυχαγωγικούς σκοπούς, εντάσσοντας την Ουρουγουάη στην ίδια ομάδα με τις αμερικανικές πολιτείες του Κολοράντο και της Ουάσιγκτον, την Ολλανδία και την Ισπανία, που επιτρέπουν ή ανέχονται την παραγωγή της ουσίας σε ιδιωτικό περιβάλλον. Ο νόμος επιτρέπει στους ενήλικες να αγοράζουν έως και 40 γραμμάρια μαριχουάνα σε μηνιαία βάση από φαρμακεία, ή να παράγουν μέχρι και έξι φυτά κάνναβης σε έναν χρόνο, αν εγγραφούν σε μια βάση δεδομένων για χρήστες.

Οι ομάδες μαριχουάνας θα αποτελούνται από 15 έως 45 μέλη, και θα μπορούν να αναπτύσσουν έως 99 φυτά κάνναβης ανά ομάδα. Η χρήση μαριχουάνας από ανηλίκους και ξένους απαγορεύεται. Μάλιστα, με κείμενό του ο Γιώργος Παπανδρέου εξήρε την απόφαση της κυβέρνησης της Ουρουγουάης να νομιμοποιήσει τη χρήση της κάνναβης. Συγκεκριμένα, ο κ. Παπανδρέου αναφέρει: «Κανείς δεν μπορεί παρά να επικροτήσει το θάρρος, τους συμβολισμούς και τη θέληση της κυβέρνησης της Ουρουγουάης να δώσει πρωτοπόρα λύση στο θέμα της μαριχουάνας απεγκλωβίζοντας τους χρήστες από τα κυκλώματα και τα καρτέλ ναρκωτικών που μαστίζουν την Νότιο Αμερική…», άποψη με την οποία μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί!!!

Εκείνο, όμως, που ασφαλώς έχει να κάνει μ’ εμάς, είναι ο νόμος περί του καπνίσματος. Δεν έχουν περάσει δυο χρόνια και κάτι από το μεγάλο σάλο και τις συζητήσεις που έγιναν σχετικά με αυτό το νόμο και ήδη αυτός έχει ατονήσει. Σε βαθμό, μάλιστα, που όταν καθίσεις στο κέντρο, (καφέ, εστιατόριο, ταβέρνα), σου φέρνουν (υποχρεωτικά!!!) και τασάκι. Ευκαιρία ν’ αρχίσεις το κάπνισμα ακόμα κι αν δεν είσαι καπνιστής. Ζούμε δηλ. στη χώρα όπου οι νόμοι είναι όπως τα εποχιακά προϊόντα. Διαρκούν όσο γίνεται συζήτηση γι’ αυτούς…

Το ίδιο και με τις αποδείξεις. Ζητάτε και κρατάτε αποδείξεις, λέει το κράτος. Τον ένα χρόνο… «ισχύουν αυτές», τον άλλο χρόνο… «ισχύουν οι άλλες». Στον τρέχοντα χρόνο ισχύει το «κρατάτε όλες τις αποδείξεις και στο τέλος θα σας πούμε ποιες μας ενδιαφέρουν». Τελικά, δεν έγινε ποτέ έλεγχος για τις αποδείξεις – σε κάνένα! Και πώς να γίνει, όταν απαιτείται μια ολόκληρη μέρα εργασίας από τον υπάλληλο που θα τις ελέγξει;

Διάβασα, όμως και το παρακάτω: Έλληνας, που παντρεύτηκε με Βελγίδα, μετακόμισε στο Βέλγιο και άνοιξε –τι άλλο;- … σουβλατζίδικο σε κάποια πόλη του Βελγίου. Επειδή ο Έλληνας είδε ότι τα πράγματα από πλευράς ελέγχου του κράτους ήταν πολύ χαλαρά, αποφάσισε να μην κόβει αποδείξεις...

Περνούσε ο καιρός και ο πονηρός Έλληνας συνέχισε το ίδιο βιολί για περίπου από 3 χρόνια... Κάποια στιγμή όμως το κράτος τον πήρε "μυρουδιά"... Βέβαια δεν έκανε ότι κάνουμε εμείς. ΔΕΝ έστειλε κάποιον από το αντίστοιχο ΣΔΟΕ για να δει αν έκοψε όλες τις αποδείξεις ο Έλληνας μαγαζάτορας κάποια συγκεκριμένη μέρα και ώρα για να του βάλει κάποιο πρόστιμο...

Τι έκανε το κράτος του Βελγίου; Κάτι εξαιρετικά απλό. Ένα πρωί με το που άνοιξε το κατάστημα ο Έλληνας μαγαζάτορας, τον επισκέφτηκε ένας υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών του Βελγίου ο οποίος του είπε: «Είμαι από το Υπουργείο Οικονομικών. Θα είχατε κάποιο πρόβλημα εάν καθόμουν σε κάποιο τραπέζι κάπου στην άκρη για να μην ενοχλώ ώστε να παρακολουθήσω πως ακριβώς τα πάτε σαν επιχείρηση;»

Μη έχοντας περιθώρια αντίδρασης ο Έλληνας απαντάει με κρύα καρδιά: «Προφανώς όχι.» Και βέβαια ο μαγαζάτορας άρχισε να κόβει όλες τις αποδείξεις για να δείξει τι καλός επιχειρηματίας είναι. Το βράδυ που έκλεισε το κατάστημα, ο υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών φεύγοντας λέει στον Έλληνα: «Τα λέμε πάλι αύριο το πρωί.»

Ο πονηρός Έλληνας, για να «προστατεύσει» και άλλους στην περιοχή, άρχισε αμέσως τα τηλέφωνα στους κολλητούς του λέγοντας ότι του έχει πάει το Βελγικό ΣΔΟΕ και ότι θα έπρεπε να κόβουν και αυτοί αποδείξεις για να μην φάνε πρόστιμο.

Κάποιος από τους ανθρώπους που τηλεφώνησε ρώτησε τον Έλληνα μαγαζάτορα τι ακριβώς του είπε ο υπάλληλος του Βελγικού ΣΔΟΕ. Ο Έλληνας απάντησε: «Μου είπε ότι θα έρχεται μια βδομάδα συνεχώς για να παρακολουθεί πως πάω σαν επιχείρηση».

Και τότε ο πονηρός Έλληνας μαγαζάτορας έμαθε τα δυσάρεστα νέα. Του λέει ο κολλητός του: «Το ΣΔΟΕ θέλει να δει τον τζίρο που έκανες αυτή τη βδομάδα που έκοψες όλες τις αποδείξεις. Μετά θα κάνει αναγωγή για να βρει τον ετήσιο τζίρο πολλαπλασιάζοντας επί 52 βδομάδες. Στο τέλος θα πολλαπλασιάσει επί 3 και με χρήση κάποιων συντελεστών θα σου υπολογίσει το τζίρο της τριετίας που λειτουργείς το κατάστημα. Οι φόροι που θα πληρώσεις θα υπολογιστούν με βάση αυτόν τον εκτιμώμενο τζίρο της τριετίας.»

Ο πονηρός Έλληνας μαγαζάτορας δεν πίστευε στ' αυτιά του... Ρωτάει λοιπόν τον κολλητό του: «Τι μου προτείνεις να κάνω;» Και η απάντηση του κολλητού του ήταν: «Κλείσε το σουβλατζίδικο και εξαφανίσου απόψε!!!»

Αυτό ακριβώς έκανε ο Έλληνας «πονηρός μαγαζάτορας». Δεν υπήρξε επόμενη μέρα ελέγχου. Έκλεισε το κατάστημα εκείνο το βράδυ και επέστρεψε στην Ελλάδα!!!

Για όσους κατάλαβαν, δεν απαιτείται εξήγηση!

Για όσους ΔΕΝ κατάλαβαν, ΔΕΝ υπάρχει εξήγηση!

[email protected]