Μια τριλογία που παρά τις ψηλές προδιαγραφές της, δε μπορεί να καλύψει τις αδυναμίες της.



ΧΟΜΠΙΤ: Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΙΣΤΗ

THE HOBBIT: THE DESOLATION OF SMAUG

Σκην.: Πίτερ Τζάκσον

Πρωτ.: Μάρτιν Φρίμαν, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Λουκ Έβανς, Εβαντζελίν Λίλι, Ίαν Μακέλεν, Ορλάντο Μπλουμ, Στίβεν Φράι.

Ο Μπίλμπο Μπάγκινς και οι νάνοι συνεχίζουν το ταξίδι τους προς το Έρεμπορ, την πατρίδα τους που προσπαθούν ν’ ανακαταλάβουν από έναν γιγάντιο δράκο. Όταν φτάνουν τελικά εκεί, ο δράκος τούς αντιλαμβάνεται και φυσικά δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να εγκαταλείψει τα λάφυρά του.

Δεύτερη ταινία στην τριλογία του Τζάκσον η οποία διασκευάζει το βιβλίο του άγγλου συγγραφέα Τζον Τόλκιν «The Hobbit» που εκδόθηκε το 1937. Η περυσινή πρώτη ταινία, «Χόμπιτ: ένα αναπάντεχο ταξίδι» («The Hobbit: an unexpected journey»), ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε παγκόσμιες εισπράξεις, ενώ η τρίτη και τελευταία, με τίτλο «The Hobbit: there and back again», έχει προγραμματιστεί για τον Δεκέμβρη του 2014. Ίσως ακόμη περισσότερο από την προηγούμενη ταινία, αυτή εδώ δυσκολεύεται να κρύψει τις ανισότητές της, που ξανά αφορούν κυρίως τη δομή της πλοκής, με την ταινία ν’ αφήνει εντονότερη την αίσθηση της επανάληψης.

Για το φιλμ θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε ό,τι και για το προηγούμενο: ψηφιακό υπερθέαμα, με άψογο κάστινγκ και καλλιτεχνική διεύθυνση, φτιαγμένο με αγάπη προς το πρωτότυπο υλικό, αλλά αφηγηματικά πλαδαρό και πλατειασμένο. Παρόλη την ψηφιακή φαντασμαγορία -η οποία, παρά τη λεπτομέρεια και την αληθοφάνειά της, με τα δικά μου κριτήρια παραμένει “άψυχη” σε μεγάλο βαθμό, ακριβώς λόγω της αναγνωρίσιμης εικονικότητάς της- το φιλμ δίνει την αίσθηση μιας παρατακτικής συρραφής από επεισόδια, από τα οποία λείπει η ισχυρή αιτιότητα που θα τους προσέδιδε κρισιμότητα και διακυμάνσεις. Αντιθέτως, πολλές από τις υπο-πλοκές θα μπορούσαν άνετα να λείπουν αφού δε φαίνεται να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στην ιστορία. Τα πιο δυνατά παραδείγματα είναι ο τραυματισμός του Κίλι, η αναχώρηση του Γκάνταλφ για να βρει τον Ράνταγκαστ για κάτι που τελικά μπορεί να κάνει και μόνος του, ενώ επίσης δε γίνεται κατανοητό το γιατί πρέπει να πάει μέσα στο βουνό πρώτα μόνος του ο Μπίλμπο, αφού ούτως ή άλλως, όταν η ανάγκη το καλεί, οι νάνοι προστρέχουν τελικά σε βοήθεια. Επίσης, οι σκηνές δράσης μοιάζουν να επιλύονται περισσότερο εύκολα απ’ ό,τι προδιαθέτουν και σ’ αυτό φταίει εν μέρει η ψηφιακότητά τους, αφού για παράδειγμα, στη σκηνή του ποταμιού, οι μικροσκοπικοί νάνοι μοιάζουν να κατατροπώνουν τους διπλάσιους απ’ αυτούς σε μέγεθος και βάρος Ορκ με μόνο ένα σπρώξιμο. Η καταστροφική κλιμάκωση φυλάσσεται για το τρίτο μέρος, όπου θα ενταθεί φανταζόμαστε και η σύνδεση με τον «Άρχοντα» που συνεχίζεται εδώ, αλλά η αναβλητικότητα του απότομου τέλους δεν παύει να θυμίζει πόσο αχρείαστη ήταν μια ολόκληρη τριλογία για ένα μόνο βιβλίο.