Εκτός από τον αγώνα για επιβίωση που κάνει κάθε ζωντανός οργανισμός, ο άνθρωπος αγωνίζεται επιπλέον για την απόκτηση πλούτου και δόξας.
Πλούτος υπό μια έννοια είναι η αφθονία υλικών αγαθών και δόξα η καλή φήμη του.
Τα κίνητρα αυτά ρυθμίζουν τις ανθρώπινες πράξεις, και η ανεξέλεγκτη επιθυμία για την ικανοποίηση τους οδηγεί στην φθορά και την καταστροφή.
Τουναντίον ο έλεγχος τους οδηγεί άτομα κοινωνίες, άρχοντες, κράτη, και έθνη στην πρόοδό και την ευημερία.
Η φύση των ανθρώπων είναι συνυφασμένη με απληστία επιθυμιών και δεν διστάζουν να τις ικανοποιήσουν με οιονδήποτε τρόπο όταν αποκτήσουν εξουσία και ατιμωρησία.
Ο Πλάτων (427 π.Χ.) στην πολιτεία του το αποδεικνύει με θαυμάσιο τρόπο όταν διηγείται ο Γλαύκων τον μύθο του ενάρετου βοσκού Γύγη, ο οποίος δεν δίστασε να σκοτώσει για να γίνει ο άρχοντας του τόπου όταν βρήκε το δακτυλίδι με την πέτρα η οποία τον έκανε αόρατο («το δακτυλίδι του Γύγη»).
Επίσης ο μεγάλος άγγλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος Χομπς (1588 μ.Χ.) που θεωρείται ο θεμελιωτής του σύγχρονου δυτικού κράτους αυτά μας περιγράφει στο περίφημο σύγγραμμα του “Λεβιάνθαν”.
Ο Χομπς δανείστηκε το όνομα Λεβιάνθαν από το παντοδύναμο τέρας της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο είναι μέσα μας έτοιμο να κατασπαράξει τα πάντα αν δεν δαμασθεί.
Με το τέρας αυτό παρομοιάζει τις ακόρεστες επιθυμίες της ανθρώπινης φύσης.
Πλήθος άλλων φιλοσόφων εκτός των Πλάτωνα και Χομπς στα γραφόμενα τους κάνουν λόγο για αυτές τις ακαταμάχητες επιθυμίες των ανθρώπων.
Ο Πλάτων όπως και ο Χομπς μας δίδαξαν με τον πιο γλαφυρό τρόπο πως όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με ακόρεστες επιθυμίες και δεν διστάζουν να πράττουν οτιδήποτε για να τις αποκτούν και να τις διατηρούν για την ικανοποίηση τους.
Μας διδάξαν ακόμα με τον πιο σαφή τρόπο ότι το απαραίτητο μέσο για να λειτουργήσει σωστά μια πολιτεία, είναι το συμβόλαιο που πρέπει να υπάρχει στις σχέσεις όλων και να τηρείται από όλα τα άτομα της κοινωνίας.
Το σύνταγμα και οι νόμοι είναι συμβόλαιο που υπογράφεται για την ομαλή συμβίωση των μελών ενός κράτους.
Ανάλογα με τον σεβασμό στο σύνταγμα και τους νόμους των ατόμων μιας κοινωνίας μετράται η ποιότητα του πολιτεύματος και ο πολιτισμός της.
Το ελληνικό σύνταγμα είναι το πιο φλύαρο στην Ευρώπη και η νομοθεσία μας η πιο δαιδαλώδης και ασυνάρτητη, κομμένη και ραμμένη στις ορέξεις των εκάστοτε διοικούντων που παριστάνουν τους νομοθέτες για την επίτευξη των αχαλίνωτων επιθυμιών τους.
Προσφάτως κάποιος βουλευτής στην Βουλή ανέφερε στην ομιλία του για την νομοθεσία της χώρας μας ότι: “Η κεντρική διοίκηση διαθέτει 23000 αρμοδιότητες, έχουν ψηφίσει μετά το 1974, 4.000 νόμους, 25.000 προεδρικά διατάγματα, 141.000 κοινές υπουργικές αποφάσεις και πλήθος άλλων τραγελαφικών καταστάσεων”, πώς λοιπόν να μη χρεοκοπήσομε με όλο αυτό το αλαλούμ, όπως και ο ίδιος διερωτάται...
Με αυτό το σύνταγμα και αυτήν την δήθεν νομοθεσία με νόμους της ζούγκλας ασκείται η διακυβέρνηση υπέρ των συμφερόντων κάθε ημετέρου και ισχυρού.
Οι νόμοι γίνονται για τα ντουλάπια και από την ανώτατη ως την κατώτατη βαθμίδα της εξουσίας ο εκβιασμός και η διαπλοκή είναι σαν μια αμφίδρομη αλυσιδωτή αντίδραση χωρίς σταματημό και έτσι ασκείται η λειτουργία του κράτους.
Οι πολίτες εκβιάζουν βουλευτές ζητώντας τους κουμπαριές, βαφτίσια και διορισμούς για να πουλήσουν την ψήφο τους, βουλευτές και υπουργοί εκβιάζουν πρωθυπουργούς με τον αριθμόν των ψηφοφόρων που κατευθύνουν, για να παραβλέπονται οι παρανομίες τους, το ίδιο συμβαίνει και σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης, και δεν υπάρχει άτομο χωρίς να εκβιάζει ή να εκβιάζεται ή να διαπλέκεται από τον απλό πολίτη ως τον πρωθυπουργό, με σκοπό να ξανακαταφέρνουν να επανεκλεγούν όλοι σε κάποια μικρή ή μεγάλη θεσούλα για την ικανοποίηση των ακόρεστων επιθυμιών τους.
Το φάρμακο γι΄ αυτό το παράνομο νταλαβέρι είναι η εφαρμογή των νόμων, όχι βέβαια κομμένοι και ραμμένοι στις ορέξεις των εκάστοτε διοικούντων (Γιάννης πίνει και Γιάννης κερνά) και το κυριότερο οι τιμωρίες όχι μονάχα με δήθεν φυλακίσεις αλλά και με δημεύσεις των περιουσιών αυτών και των παιδιών τους, αναλόγως της ζημίας που προκάλεσαν στο δημόσιο συμφέρον με την ιδιοτελή άσκηση της εξουσίας τους.
Τότε μόνο η εξουσία του δακτυλιδιού του Γύγη κατά τον Πλάτωνα και η παντοδυναμία του Λεβιάνθαν κατά τον Χομπς θα δαμασθεί προς όφελος όλων μας.
Τότε δεν θα υπάρχει και ο συνωστισμός του κάθε μορφής εθνοσωτήρα που κάθε τόσο ακούμε και βλέπομε στα ΜΜΕ, και όποιος θα τολμούσε να ασχοληθεί με τα κοινά θα ήταν πολίτης που την ευδαιμονία του θα την επιζητούσε στην προσφορά του στο γενικό συμφέρον των συνανθρώπων του που θα το ταύτιζε με το δικό του.
Από σωστό σύνταγμα και σωστούς νόμους θα έλθει η σωτηρία μας και αυτά πρέπει να απαιτούμε και όχι να προσφέρομε ισχύ δίδοντας το δακτυλίδι του Γύγη με την ψήφο μας σε επίδοξους καλούς εθνοπατέρες χωρίς εγγυήσεις και συνέπειες αν αποδειχθούν ασυνεπείς και ανίκανοι.
*Ο Δημήτρης Δακανάλης είναι Ιατρός Παθολόγος
