Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί και δημοσιογράφοι. Τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες ζουν καταστάσεις πρωτόγνωρες και γεγονότα συγκλονιστικά.
Από τη μια η φτώχια, η ανασφάλεια, οι βιαιοπραγίες, οι αυτοκτονίες, οι δολοφονίες, η κατάπτωση των αξιών, η παρακμή και από την άλλη η ανεργία που πλήττει κυρίως τους νέους με αποτέλεσμα το άνθος της ελληνικής νεολαίας, η ελπίδα του έθνους να μεταναστεύει και που πολύ φοβάμαι ότι δύσκολα θα επανακάμψει, με συνέπεια η Ελλάδα να αποτελείται από ένα γερασμένο πληθυσμό και ίσως κάποιες χιλιάδες οικονομικών μεταναστών.
Θα ήθελα σήμερα μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους και τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι είναι σε θέση να διαμορφώσουν και να διαπλάσσουν την ελληνική κοινωνία, να μου επιτρέψουν να εκφράσω κάποιες σκέψεις, γιατί πιστεύω ότι το λειτούργημα που ασκούν οι δύο αυτές κατηγορίες εργαζομένων είναι πολύ σημαντικό για τη διαμόρφωση δημιουργικών, ευαίσθητων και υπεύθυνων ατόμων, επομένως ανεξάρτητων προσωπικοτήτων.
Το δημοσιογραφικό λειτούργημα είναι εξαιρετικά σημαντικό, αλλά και η ευθύνη των δημοσιογράφων τεράστια για τη σωστή και υπεύθυνη ενημέρωση του λαού χωρίς να τον αποπροσανατολίζουν και πάνω απ’ όλα να παρουσιάζουν και να τιμούν τις πραγματικές αξίες και όχι τα διάφορα μορφώματα που κυριαρχούν. Θεωρώ ότι τώρα, περισσότερο παρά ποτέ ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από πρότυπα και αξίες που θα του δώσουν μια ανάσα αισιοδοξίας που τόσο πολύ χρειάζεται.
Και τώρα θα ήθελα απευθυνόμενος στους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων να πω ότι η ευθύνη μας συνάδελφοι είναι μεγάλη όσον αφορά τη διαμόρφωση ήθους, αρετής και γενικότερα παιδείας των νέων. Αν η εκπαίδευση δεν καταφέρει να κάνει τους νέους να πιστέψουν και να αποδεχτούν τις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, το σεβασμό προς τους μεγαλύτερους, αξίες που αποτελούσαν πιστεύω για τους προγόνους μας και τις οποίες μεταλαμπάδευσαν σε ολόκληρο τον κόσμο, τότε ας μου επιτραπεί να πω ότι η όλη προσπάθεια παροχής γνώσεων δεν αξίζει μια δεκάρα.
Εγώ τουλάχιστον δεν θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή παρακολουθώντας μεγάλη μερίδα της κοινωνίας να κυριαρχείται από τον λεγόμενο ωχαδερφισμό, αδιαφορώντας για κάθε έννοια δικαίου, συναδέλφωσης, βοήθειας προς τον συνάνθρωπο, ιδανικά και αξίες, ήθη και έθιμα που άντεξαν στο πέρασμα των χρόνων και που μας χαρακτηρίζουν ως Έλληνες.
Ας μου επιτρέψουν οι συνάδελφοι της μαχόμενης έδρας να πω ότι χρειάζεται να επιστρατεύσουν το σύνολο των δυνάμεών τους προκειμένου να δώσουν ό,τι καλύτερο έχουν στη νεολαία μας.
Η επένδυση στη νεολαία δεν είναι ματαιοπραξία, αλλά υπέρτατη επιταγή και αξία. Οι νέοι μας σήμερα περισσότερο παρά ποτέ αποτελούν την τελευταία ευκαιρία να σωθεί ό,τι καλύτερο έχει δημιουργήσει ο λαός μας στο πέρασμα των αιώνων. Και είναι αυτοί σήμερα οι ισχυρότεροι και συγκριτικά οι ανθεκτικότεροι ανάμεσά μας, στους οποίους στρέφονται όλων τα βλέμματα και οι ελπίδες για να σταματήσει η πολιτική, πολιτιστική και ηθική κατάπτωση, που μαζί με την ανεργία και την οικονομική εξαθλίωση εκτρέφει ένα πνεύμα εκδίκησης που τροφοδοτείται από την απελπισία.
Με λίγα λόγια συνάδελφοι το κύριο καθήκον του σχολείου είναι να προστατεύει το άτομο από κάθε λογής παγίδες και σειρήνες ελκυστικές και να του δώσει την ευκαιρία να αναπτυχθεί σε μια δημιουργική προσωπικότητα. Με άλλα λόγια να βγάλει ανθρώπους σκεπτόμενους.
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί και δημοσιογράφοι τώρα είναι η ώρα να αρχίσει μια σταυροφορία για την αλλαγή πορείας και τη διαμόρφωση νοοτροπίας που να υπηρετεί τις πανανθρώπινες αξίες και ιδεώδη, που άντεξαν στο χρόνο και που σήμερα κινδυνεύουν να αλλοτριωθούν και να εξαφανιστούν.
Η μοίρα της Ελλάδας σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά εξαρτάται από τις ηθικές δυνάμεις που είναι ικανή να παράξει και που θα διακρίνονται για τον αλτρουισμό και την καθαρότητα των σκοπών τους.
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, είναι καιρός να καινοτομήσετε και να προσπαθήσετε να βάλετε τη δική σας σφραγίδα, τη δική σας προσωπικότητα στον ευαίσθητο τομέα της παιδείας, ώστε να βγάλετε ανθρώπους σκεπτόμενους.
Μόνο ο σκεπτόμενος άνθρωπος είναι και υπεύθυνος, γιατί δεν έχει υπεραπλουστευμένη αντίληψη των πραγμάτων, αλλά οι αποφάσεις του είναι προϊόν κριτικής σκέψης που του δίνει τη δυνατότητα να μη γίνεται όργανο κανενός.
Κοινή διαπίστωση είναι ότι τα τελευταία χρόνια το εκλογικό σώμα ήταν κατευθυνόμενο είτε από κομματικά, είτε από άλλα συμφέροντα, μετατρέποντας το σε μια άβουλη μάζα με χαρακτηριστικά κοπαδιού.
Σήμερα πιστεύω ότι δεν πρέπει να περιμένουμε λύση στα προβλήματα μόνο από τις πολιτικές αρχές και την τεχνολογία αλλά από μια εκπαίδευση καινούργια που θα βγάζει ανθρώπους σκεπτόμενους και δημιουργικούς.
Τέλος απευθυνόμενος σ’ αυτούς που ορίζουν τις τύχες μας και εφαρμόζουν μια οικονομική πολιτική σύμφωνα με τις επιταγές των εντολέων τους, να σταματήσουν να καλλιεργούν φρούδες ελπίδες στον ελληνικό λαό για πρωτογενές πλεόνασμα κ.λπ. Όχι ότι αμφισβητεί κανείς ότι πράγματι υπάρχει πλεόνασμα, μόνο που όπως μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας πλεόνασμα που δεν προκύπτει από την ανάπτυξη, αλλά μόνο από περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δημόσιες επενδύσεις είναι δώρον- άδωρον και επομένως δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς και είναι φυσικό να διαιωνίζεται η εξαθλίωση του λαού και η ύφεση χωρίς καμία προοπτική ανάκαμψης.
*Ο Γιάννης Αγγελάκης είναι εκπαιδευτικός
