Της Κατερίνας Μυλωνά
Επίκουρος Καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης και συγγραφέας, ο Πολυχρόνης Κουτσάκης καταφέρνει να συνδυάζει τις δύο ενασχολήσεις του με πολύ παραγωγικό τρόπο αφού το 2013 κυκλοφόρησαν δύο μυθιστορήματά του, το πρώτο με τίτλο «Όταν ήταν ευτυχισμένος» που βασίζεται στη ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου και το δεύτερο, με τίτλο «Καιρός για Ήρωες».
Ο Π. Κουτσάκης μιλά στην «Π» για τον Ελ. Βενιζέλο, τα Χανιά και τα μελλοντικά του σχέδια.
Πώς συνδυάζεται η ακαδημαϊκή καριέρα με τη λογοτεχνία;
«Νομίζω εύκολα, με την έννοια ότι όταν αγαπάει κανείς κάτι πολύ (όπως συμβαίνει, στην περίπτωσή μου, και με τη συγγραφή μυθιστορημάτων/θεάτρου και με την ερευνητική μου δουλειά στα Δίκτυα Υπολογιστών) βρίσκει χρόνο. Έτσι κι εγώ, κόβω από παντού χρόνο, και από τον ύπνο, ώστε να προλαβαίνω και τα δύο».
Το 2013 υπήρξε για σας μία ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά. Πώς προέκυψε το βιβλίο (και νωρίτερα το θεατρικό) για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, από μία σκοπιά εντελώς διαφορετική από αυτή που έχουμε μέχρι σήμερα συνηθίσει;
«Ναι, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που μέσα στο 2013 κυκλοφόρησαν δύο μυθιστορήματά μου από τις εκδόσεις Πατάκη.
Όσον αφορά στο μυθιστόρημα «Όταν ήταν ευτυχισμένος», που βασίζεται πάνω στη ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου και κυκλοφόρησε τον Μάρτιο, πρέπει να ομολογήσω ότι ξεκίνησα να διαβάζω για τον Βενιζέλο πριν 12 χρόνια από υποχρέωση σχεδόν, επειδή ήξερα πολύ λίγα γιʼ αυτόν και φοβόμουν ότι σε πιθανές συζητήσεις με συγκεκριμένους ανθρώπους που εκτιμούσα πολύ θα αποδεικνυόταν η άγνοιά μου (εξηγώ περισσότερα στο «Σημείωμα του Συγγραφέα» στο τέλος του μυθιστορήματος «Όταν ήταν ευτυχισμένος»). Σιγά-σιγά, άρχισα να μαγεύομαι από την εποχή αλλά και να με ιντριγκάρει το ότι όσα συνέβαιναν τότε, σε πολιτικό επίπεδο, ήταν ίδια σχεδόν με όσα συμβαίνουν τώρα. Η χώρα μοιάζει να έχει κάνει ελάχιστα βήματα μπροστά μέσα σε 100 χρόνια – και, διαβάζοντας κάποιες από τις πολιτικές που εφάρμοσε τότε ο Βενιζέλος για την εκπαίδευση, π.χ., ίσως να έχει κάνει και κάποια βήματα προς τα πίσω.
Όμως αυτό που με έκανε να γράψω πριν δέκα χρόνια το θεατρικό έργο που πήρε το Β΄ Κρατικό Βραβείο από το Υπουργείο Πολιτισμού και πάνω στο οποίο βασίζεται εν μέρει και το μυθιστόρημα, ήταν το τεράστιο κενό που ανακάλυψα στη ζωή του Βενιζέλου ανάμεσα στο 1894 και στο 1897. Το 1894 έχασε την πρώτη γυναίκα του, τη Μαρία, κατά τη γέννηση του δεύτερου γιου του, και τρελάθηκε από τον πόνο αφού ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της. Η «τρέλα» του εκδηλώθηκε με ακραίο τρόπο, σε σημείο που να είναι δακτυλοδεικτούμενος στα Χανιά της εποχής, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, τα ιστορικά βιβλία τον εμφανίζουν να είναι μέσα στην ηγετική ομάδα της επανάστασης του Ακρωτηρίου, σαν να μη συνέβη τίποτα. Αυτό το κενό, σε συνδυασμό με το ότι πριν τον χαμό της γυναίκας του ο Βενιζέλος είχε δείξει μεν ότι ήταν ένας ικανός και ευφυής άνθρωπος αλλά σε καμία περίπτωση ότι ήταν μια τεράστια προσωπικότητα, με έκαναν να σκεφτώ πως πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση για τα παραπάνω. Αυτή η εξήγηση, την οποία φαντάστηκα βασιζόμενος σε όσα διάβασα για τον Βενιζέλο, αποτελεί την «ραχοκοκαλιά» του μυθιστορήματος, σε συνδυασμό φυσικά με τις σχέσεις του με τις γυναίκες της ζωής του και με τους πιο κοντινούς του ανθρώπους».
