Του π. Ηλία Βολονάκη

“Να ακολουθείτε πιστά και να υπακούετε

τους εκκλησιαστικούς σας ηγέτες.

Γιατί αυτοί αγρυπνούν για τη σωτηρία σας,

επειδή θα δώσουν λόγο στο Θεό”

(Εβρ. ιγ’ 17-21)


Η αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία έχει να επιδείξει ατέλειωτους καταλόγους επισκόπων Της, οι οποίοι τίμησαν την υψηλή αποστολή τους και έγιναν ζωντανά πρότυπα για μίμηση.

Μια από τις αντιπροσωπευτικότερες μορφές ιδανικών επισκόπων Της είναι και ο λαοφιλής Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Μύρων της Λυκίας (Μικράς Ασίας), του οποίου την μνήμη τιμά και γεραίρει σήμερα - 6 Δεκεμβρίου - η Εκκλησία μας.

Η ζωή του ολόκληρη υπήρξε προσαρμοσμένη προς τη ζωή του Χριστού: Τη μεγάλη απόφαση να υπηρετήσει τον Χριστό και το λαό του Θεού την πήρε ενώ ήταν ακόμη παιδί.

Γεννήθηκε στην πόλη Πάταρα της Λυκίας γύρω στα 265 μ.Χ. σε μία εποχή κρίσιμη για τον Χριστιανισμό. Η ειδωλολατρία έδινε τις τελευταίες και σκληρότερες μάχες κατά των πιστών του Χριστού. Οι αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Μαξιμιανός έστειλαν στο θάνατο χιλιάδες χριστιανούς μάρτυρες.

Οι γονείς του Αγίου Νικολάου ήσαν ευσεβείς και φρόντισαν να του δώσουν την κατά κόσμο μόρφωση, αλλά και να του καλλιεργήσουν την αγάπη του προς τον Θεόν.

Οι αρετές και τα προσόντα του εκτιμήθησαν από την Εκκλησία των Πατάρων, η οποία τον κάλεσε να την υπηρετήσει ως πρεσβεύτερος.

Αργότερα όταν χήρεψε η επισκοπή Μύρων της Λυκίας χειροτονήθηκε ως επίσκοπός της. Ο Άγιος Νικόλαος ως κληρικός έπαψε να ζει για τον εαυτό του, αλλά ζούσε μόνο για την Εκκλησία του Χριστού και όλους τους ανθρώπους. Χωρίς καμία διάκριση. Μετά το θάνατο των γονέων του, μοίρασε ολόκληρη την περιουσία του στους φτωχούς της επισκοπής του.

Η επισκοπή των Μύρων έγινε κέντρο της πνευματικής και φιλανθρωπικής διακονίας των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής της Λυκίας.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος έγινε ο πατέρας, ο φροντιστής, ο παρήγορος και το καταφύγιο κάθε ανθρώπου που είχε ανάγκη.

Παράλληλα έγινε στηλιτευτής των εκμεταλλευτών κατά των αδυνάτων και φτωχών.

Προικοδοτούσε τα φτωχά κορίτσια, προστάτευε τη σοδειά των φτωχών γεωργών, γινόταν ο αρωγός των ναυτικών. Μέχρι σήμερα παραμένει ο προστάτης των ναυτιλλομένων χάρη στις πάμπολλες θαυματουργικές επεμβάσεις του προς αυτούς.

Κατά τον Άγιο Νικόλαο η πολιτική εξουσία υπάρχει από τον Θεό να υπηρετεί το λαό. Όταν αυτή αντιστρατεύεται το πραγματικό συμφέρον και το θέλημα του λαού, πρέπει να ελέγχεται. Έγινε ελεγκτής των τελευταίων διωκτών αυτοκρατόρων.

Ο Άγιός μας υπήρξε εκφραστής της γνήσιας και ανόθευτης πίστης της Εκκλησίας. Η αίρεση ήταν γι’ αυτόν ύβρις κατά του Θεού και της αλήθειας. Ως μέλος της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (325) έδωσε σκληρή μάχη για να απομονωθεί ο αιρετικός και βλάσφημος του Χριστού Άρειος. Για την παρρησία του κλείστηκε στη φυλακή για να ελευθερωθεί αργότερα με τιμή και δόξα όταν τον είδαν να ψάλλει χωρίς να πατά στη γη.

Τα πράγματα του κόσμου τα θεωρούσε όπως και ο Απόστολος Παύλος, φτηνά, εφήμερα, ανούσια, πραγματικά “σκύβαλα” (401 λ. 4,8). Τη δόξα, το χρήμα, τη δύναμη, την κοινωνική καταξίωση τα θεωρούσε υποδεέστερα από τη διακονία του Χριστού.

Ολόκληρη η ζωή του υπήρξε υπόδειγμα πραγματικού χριστιανού ηγέτη ταγμένου στη διακονία του λαού του Θεού. Υπήρξε πιστός μιμητής του Χριστού που λέει ο Απόστολος Παύλος (1 Κορ. 4,14).

Το 330 μ.Χ. κοιμήθηκε ειρηνικά, γέρος και κατάκοπος από τη συνεχή διακονία ολόκληρης της ζωής του. Ο τάφος του μέχρι σήμερα είναι τόπος προσκύνησης των απανταχού της γης Χριστιανών, ακόμη και των αλλοθρήσκων.

Η δημοκρατική του τακτική και η συλλογικότητα στις ενέργειές του είναι η βίωση της μακραίωνος ελληνικής παράδοσης, η οποία διασώθηκε και βελτιώθηκε από τη χριστιανική διδασκαλία και πράξη. Γι’ αυτό ο Άγιος Νικόλαος έγινε τόσο λαοφιλής, γι’ αυτό τιμάται τόσο πολύ σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, γι’ αυτό υπάρχουν τόσοι πολλοί ναοί προς τιμήν του, γι’ αυτό πλήθος ανθρώπων φέρουν με καμάρι το σεπτό του όνομα. Η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά την μνήμη του επίσης κάθε Πέμπτη της εβδομάδας μαζί με τους Αγ. Αποστόλους. Το σκήνωμά του διασώζεται στην πόλη Bazi της Ιταλίας.

Με χαρακτήρα εξαιρετικά πράο,όπως τον απαθανάτισε η παράδοση, ως “εικόνα πραότητος”και με θέρμη και ζήλο, έγινε ο ποιμήν ο καλός. Δίδασκε, παρηγορούσε, στήριζε το λαό. Ήταν ο άνθρωπος του λαού. Ο άνθρωπος του Θεού.