Εκκλησία και Πολιτεία είμαστε όλοι εμείς, κληρικοί και λαϊκοί, άρχοντες και αρχόμενοι. Εμείς επομένως είμαστε υπεύθυνοι και μπορούμε ν’ αλλάξουμε “τα στραβά κι ανάποδα” του τόπου μας. Αν δεν μπορούμε σημαίνει πως δεν θέλομε γιατί είμαστε αλλοτριωμένοι και συμβιβασμένοι με την εξουσία που εκλέγομε.
Αυτή όμως η εξουσία μας έχει αφήσει βαριά τραυματισμένους στη μέση του δρόμου και καλοί Σαμαρείτες δεν περνούν γιατί σπανίζουν στην απάνθρωπη υλιστική εποχή μας. Για να σωθούμε και να μην κλαίμε τη μοίρα μας, πρέπει να σηκωθούμε μόνοι μας.
Το εγερτήριο σάλπισμα σ’ αυτές τις ταπεινώσεις και αποτυχίες (αμαρτίες) το δίδουν η θέληση, η απόφαση και η αγάπη για τους άλλους, αποτελέσματα μετάνοιας και συντριβής της καρδιάς.
Είμαστε απόγονοι ηρώων, μαρτύρων, σοφών και αγίων που άλλαξαν την πορεία του κόσμου. Αυτοί είναι παραδείγματα προς μίμηση για την αλλαγή πορείας και νοοτροπίας στη χώρα μας.
Το σύνθημα της αλλαγής, συνήθως, το δίδει η εξουσία γιατί αυτό επιβάλλει ο θεσμικός της ρόλος. Οταν η εξουσία με τις δικές της ενέργειες και θυσίες συγκινεί το λαό, ο λαός πειθαρχεί, τη σέβεται και την ακολουθεί. Εάν συμβαίνει το αντίθετο, οι νόμιμες και δημοκρατικές εκλογές δίδουν τη λύση. Οι βίαιες ανατροπές κυβερνήσεων είναι καταστροφικές και φέρνουν τρισχειρότερα αποτελέσματα. Τα παθήματά μας σ’ αυτό, ας είναι παντοτινά μας μαθήματα.
Μπορεί η δική μας εξουσία, σήμερα, να δώσει το εγερτήριο σάλπισμα για την ανόρθωση της πατρίδας; Αν αναλογιστεί τα σφάλματά της και με συντριβή και ταπείνωση ζητήσει συγγνώμη και ξεκινήσει την πορεία στον ανήφορο, ασφαλώς μπορεί. Οι αποφάσεις της όμως για την καθημερινότητά μας και η εικόνα των συζητήσεων στο Κοινοβούλιο δείχνουν πως η αλλαγή πορείας και νοοτροπίας δεν την άγγιξαν ακόμη. Η εικόνα του κοινοβουλίου, “του ναού της δημοκρατίας” είναι χαμηλού επιπέδου. Αλγεινή εντύπωση προκαλούν οι αντεγκλήσεις, οι χαρακτηρισμοί, οι ειρωνείες και αποφάσεις σε βάρος του λαού.
Χαρακτηριστική εικόνα η πρόσφατη συζήτηση για το μισθολόγιο των βουλευτών. Να μη γίνουν άλλες περικοπές στους μισθούς και προνόμιά τους, για να κάνουν καλά τη δουλειά τους, φώναζε η πλειοψηφία. Δεν πρέπει να γίνει το βουλευτικό αξίωμα προνόμιο των πλουσίων, άλλη δικαιολογία. Οσοι θέλουν περικοπές, να πάνε στο λογιστήριο και να το δηλώσουν, πρότεινε ο Πρόεδρος της Βουλής. Αραγε πήγε κανείς; Αστεία πράγματα!
Οι βουλευτές δεν εκλέγονται για να ζουν πλούσια και να γίνονται πλούσιοι. Εκλέγονται για να υπηρετούν το λαό. Κανείς δεν τους αναγκάζει να πολιτεύονται και να ζουν με κόπους και θυσίες. Κανείς δεν τους αναγκάζει να γίνονται διάκονοι του λαού. Το βουλευτικό αξίωμα δεν είναι επάγγελμα. Είναι λειτούργημα. Είναι διακόνημα θυσίας. Εάν αυτοί που το κατέχουν το θεωρούν επάγγελμα πλουτισμού, είναι επικίνδυνοι και πρέπει να πάνε στα σπίτια τους.
Η σημερινή μεγάλη κρίση που ζει ο τόπος μας με τους άνεργους, τους πεινασμένους, τους άστεγους και απελπισμένους, οι μισθοί των βουλευτών, που εμείς εκλέγομε και πληρώνομε, είναι υπερβολικοί και προκαλούν. Η ετήσια μισθοδοσία τους είναι πάνω από 100.000 ευρώ. Απ’ αυτά φορολογείται μόνο το 75%, με δωρεάν εισιτήρια στις ακτοπλοϊκές, αεροπορικές και συγκοινωνίες ξηράς κ.ά. Οι βουλευτές μας πρέπει ν’ ακούσουν τα λόγια του Καζαντζάκη: “Η καλοπέραση είναι το μέγιστο αμάρτημα. Η άσκηση και η αφοσίωση σε δημιουργικό έργο είναι χρέος και σωτηρία μαζί”.
Στην κάθε μέρα που ζούμε και περνά τόσο γρήγορα, αν θέλουμε να έχει ουσία και νόημα η ζωή μας πρέπει να σκεφτόμαστε, να συμπονούμε, να υπερασπιζόμαστε και να συμπάσχομε με τους πληγωμένους και πονεμένους ανθρώπους. Αυτά λέει η σοφία του λαού μας που συνέχεια την ξεχνούμε. Η ψυχρή λογική μάς παρασύρει και μάς κάνει να σκεφτόμαστε μόνο τον ευατό μας ”μακριά από τους άλλους και όχι μέσα στους άλλους”. Η ταυτότητα όμως του κάθε ανθρώπου είναι η σχέση του με τους άλλους. Τα κατορθώματα κι ο θρίαμβος της ζωής είναι μέσα στους άλλους και μαζί με τους άλλους. Αυτές τις σωστικές αλήθειες έχομε απεμπολήσει γι’ αυτό και είμαστε οι τελευταίοι στην ευρωζώνη και το παράδειγμα προς αποφυγή. Τα λάθη μας στο πέρασμα των χρόνων και των αιώνων, όπως και σήμερα, τα πληρώνομε πολύ ακριβά με τις ξένες επιρροές και επεμβάσεις. Εύκολα, με τα καμώματά μας, δίδομε τις αφορμές και ευκαιρίες.
“Σκύβομε το κεφάλι και προσφέρομε τη ράχη μας στους καμηλιέρηδες. Αν δεν γονάτιζε όμως η καμήλα δεν θα την φόρτωναν”.
Είναι ντροπή μας να φτάει στο τέλος ο εναγκαλισμός των μνημονίων σε χώρες ομοιοπαθείς όπως η Πορτογαλία και Ιρλανδία κι εμείς ν’ αγκομαχούμε ακόμη στη μέση του δρόμου. Ξεχνούν οι πολιτικοί μας πως σε κινδύνους και κρίσεις ο λαός χρειάζεται παραδείγματα και όραμα για να σταματήσει η παρακμή και διάλυσή του. Ξεχνούν πως οι νομοταγείς πολίτες με τη συρρίκνωση των εισοδημάτων τους και τη συνέχιση της φορολογικής επιδρομής, κουράστηκαν, εξαντλήθηκαν και ξεπέρασαν τις οικονομικές και προπαντός τις ψυχικές τους αντοχές. Δεν είναι δε μόνο αυτό αλλά ταλαιπωρούνται από τη μετριότητα των κρατικών υπηρεσιών.
Οργίζονται από την κρατική αδυναμία να ελέγξει τη φοροδιαφυγή και να εξαλείψει τους “κολλητούς”. Δεν θάπρεπε ύστερα από τόση εξαντλητική οικονομική καταπίεση στο λαό, να υπάρχουν ακόμη κακοδιαχείριση, μαύρες τρύπες και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.
Δεν θάπρεπε “το πάρτι της σπατάλης και διαφθοράς να συνεχίζεται”. Σπατάλες στις “φιλοξενίες, τα γεύματα, γιορτινές εκδηλώσεις και κινητά τηλέφωνα”. Σπατάλες “στα οδοιπορικά και έξοδα κίνησης μαϊμού, σε υπερωρίες αδικαιολόγητες και ανύπαρκτες συμμετοχές σε συνέδρια”. (Εφημ. ΕΘΝΟΣ της Κυριακής 17-11-2013). Ακόμη προσλαμβάνονται υπάλληλοι από το παράθυρο. Ακόμη αρνούμαστε την αξιολόγηση και επιμένομε στην ισοπέδωση και αναξιοκρατία.
Δυστυχώς, εμείς οι Έλληνες έχομε ελαττώματα και πάθη που παραμορφώνουν τους χαρακτήρες μας και γεννούν συμπεριφορές αυτοκαταστροφικές. Σβήνουν την υπομονή και περίσκεψη, την επιείκεια, κατανόηση και συγχώρηση και μας κάνουν αξιολύπητους. Μας κάνουν φιλάργυρους και θαμώνες στα πάρτι της διαφθοράς και αρπαγής. “Ρίζα πάντων των κακών εστίν η φιλαργυρία”, τονίζει ο Απ. Παύλος σε επιστολή του προς Τιμόθεο. Ο Θουκυδίδης γράφει πως αυτό το πάθος είναι υπεύθυνο για την πολιτική, οικονομική και ηθική τραγωδία που δημιουργούσε ο εμφύλιος στις αρχαίες ελληνικές πόλεις και συνασπισμούς.
Η φιλαργυρία οδηγεί μεγάλο μέρος των πολιτών σε κυκλώματα παραοικονομίας. Καρπώνονται χιλιάδες παράνομες συντάξεις και επιδοτήσεις χωρίς να δικαιούνται. Κλέβουν το δημόσιο.
Μέσα στην τρισχιλιετή διαδρομή της πατρίδας μας πολλές φορές δοκιμάστηκε από τα ελαττώματα και τα πάθη μας, όπως και σήμερα. Σ’ αυτές όμως τις κρίσεις, μέσα από συμπληγάδες αναστήθηκε και μεγαλούργησε. Βγήκαν μπροστά άγιοι και ήρωες που μόνοιασαν, ενέπνευσαν και φύτεψαν στις καρδιές των ανθρώπων την αγάπη. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους τίποτε δεν είναι αδύνατο. “Οτι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεό παν ρήμα” (Λουκά 1, 37).
Αυτοί οι άνθρωποι, οι άγιοι και ήρωές μας, οι ένδοξοι πρόγονοί μας, με την προσφορά τους στην πατρίδα και τον κόσμο είναι οξυγόνο στην ύπαρξή μας. Αυτοί δεν θα μας αφήσουν να πεθάνομε από ασφυξία. Αυτοί θα ξυπνήσουν το ελληνικό φιλότιμο. Αυτοί είναι η φλόγα που φωτίζει τα σκοτάδια και βοηθά να ξεπερνούμε τις αδικίες και μπόρες της ζωής. Να σηκωνόμαστε όταν πέφτομε, να προσανατολιζόμαστε και να συνεχίζομε την ιστορική μας πορεία.
Πρέπει όμως να προειδοποιήσουμε τους σημερινούς μας άρχοντες, παραφράζοντας τα λόγια του Καζαντζάκη: “Μην παρατεντώνετε το σκοινί. Ανθρωποι είμαστε. Δεν είμαστε βουβάλια ούτε άγγελοι. Μέχρι πότε θα σας ανεχόμαστε και αντέχομε”;
Να τους υπενθυμίσομε ακόμη αυτά που διακηρύσσουν οι Προφήτες Απόστολοι και Πατέρες της Εκκλησίας μας. “Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τους ανθρώπους και φρουρούν Θερμοπύλες πλημμελώς και κάνουν τόπο στους Εφιάλτες να περάσουν, θα δώσουν λόγο στο Θεό”.
